Stöndum með Græn­lendingum

Undanfarna mánuði hefur staða Grænlands verið með ólíkindum. Bandaríkin, eitt mesta stórveldi heims, hafa með óbilgirni krafist yfirráða og eignarhalds á landi þar sem býr sjálfstæð þjóð, með eigin sögu og eigin framtíð.

Slík krafa á sér vart fordæmi í orðræðu vestrænna stjórnmála í næstum hundrað ár. Hún gengur gegn alþjóðalögum; sjálfum stofnsáttmála Sameinuðu þjóðanna og þeim hornsteini og grundvallarhugmynd alþjóðaréttar að þjóðir ráði sér sjálfar. Hún er fordæmalaus í frekju sinni og ókurteisi og sýnir algert virðingarleysið fyrir vinaþjóð okkar.

Sumir spyrja: Breytir það einhverju að sýna stuðning? Skiptir máli að flagga? Svarið er já, og ekki vegna þess að fáni einn og sér stöðvi stórveldi heldur vegna þess að þögnin gerir ekkert.

Saga mannkyns kennir okkur að verstu hörmungar hennar urðu ekki aðeins vegna þess að vont fólk framkvæmdi voðaverk. Þær urðu líka vegna þess að of margt gott fólk kaus að líta undan.

Baráttan fyrir mannréttindum og mannlegri reisn er ekki landfræðileg. Hún er samtvinnuð örlögum okkar allra. Virðingarleysi fyrir lífi fólks og sjálfsákvörðunarrétti bitnar á öllum. Það er víða pottur brotinn í þeim efnum. Á mörgum stöðum sitja í valdastöðum einstaklingar sem virða hvorki lýðræði né sjálfstæði þjóða. Þeir líta á landakort eins og taflborð og fólk sem peð í valdabrölti sínu. .

Í slíkum heimi er það hlutverk kjörinna fulltrúa og allra sem láta sig réttlæti varða, að standa vörð um gildin sem gerðu okkur að þjóð. Að segja skýrt hvar við stöndum þegar grundvallarreglur eru brotnar.

Þegar fáni Grænlands verður dreginn að húni við Ráðhús Reykjavíkur í dag er það ekki dyggðaskreyting. Það er yfirlýsing um samstöðu með sjálfsákvörðunarrétti þjóða. Með þeirri einföldu en dýrmætu hugsjón að hver þjóð eigi rétt á að ráða eigin landi, eigin auðlindum og eigin framtíð. Yfirlýsing um stuðning við grundvallarmannréttindi.

Við Íslendingar vitum hvað það þýðir að berjast fyrir fullveldi okkar. Við vitum hvað það þýðir að fá að flagga eigin fána, ekki sem skrauti heldur sem staðfestingu á sjálfstæði. Þess vegna er það ekki aðeins kurteisi að sýna nágrannaþjóð okkar stuðning. Það er siðferðileg skylda.

Að flagga fána Grænlendinga í Reykjavík er líklega það minnsta sem við getum gert. En stundum byrjar stærsta varðstaðan á minnsta verkinu. Blaktandi fáni við Ráðhús Reykjavíkur getur sagt meira en þúsund orð. Hann segir: Við stöndum með ykkur. Við sjáum ykkur. Og við gleymum ekki að frelsi er ekki sjálfgefið heldur gildi sem þarf að verja, aftur og aftur.

Sýnum hug okkar í verki og mætum við Ráðhús Reykjavíkur klukkan 12 í dag.

Ég vona að við getum sem flest mætt.

Höfundur er borgarstjóri.