Stærsta hóp­verk­efni Ís­lands

Það er ansi margt sem er betra við það að búa með fjölskyldunni minni á Íslandi heldur en í Stokkhólmi. Einn af óvæntustu hlutunum – og eitthvað sem við pældum aldrei í þegar við bjuggum úti – var hversu stórkostlega skemmtileg krakkafótboltamót á íslenskum sumrum eru.

Þessi mót hafa furðu slæmt orð á sér í hugum margra sem hafa ekki upplifað þau. Fólk hefur heyrt einhverjar misjafnar sögur um æsta foreldra og að þessi mót stjórni sumarplönum hjá heilu fjölskyldunum. En málið er einfaldlega að þau eru ótrúlega skemmtileg og fólk, sem á ekki krakka í fótbolta, eru að missa af miklu. Í raun svo miklu að ég mæli með því við ansi marga að setja krakkana í fótbolta í einhver ár bara til þess að þau upplifi þennan mikla og góða félagsskap.

Vegna þess að þessi mót eru frábær skemmtun þar sem maður kynnist krökkunum í hverfinu og öllum foreldrunum líka. Og mótin eru alveg jafn skemmtileg hvort sem að barnið þitt er í A, C eða F liði. Ég hef upplifað sigur á norsku deildinni hjá F liðum á N1 mótinu og ég fagnaði þeim sigri jafn innilega og ég hef fagnað nokkrum fótboltasigri á ævinni.

Íslensk samvinna

Þessi fótboltamót eru líka einhvers konar hápunktur á íslenskri samvinnu. Síðan að við fluttum til Íslands fyrir fjórum árum höfum við á hverju sumri flakkað um landið með krakkana okkar spilandi fyrir Þrótt. Við höfum farið á N1 mótið á Akureyri, Símamótið í Kópavogi, Króksmótið, Jakó mótið á Selfossi og nú síðast Pæjumótið í Vestmannaeyjum.

Eftir að barnið er skráð á þessi mót er maður allt í einu kominn í miðja Google Sheet veislu þar sem allir foreldrar finna sér hlutverk. Þessi pabbinn fer í nestisnefnd, þessi mamma gistir með liðinu á föstudagskvöld og hin mamman er svo liðsstjóri á meðan að liðið fer í sund eða sér um upphitun fyrir næsta leik.

Allt gengur þetta upp. Í Þrótti er Google Sheet skjal endurnýjað á hverju ári og aftast í skjalinu eru tillögur umhvað má bæta á næsta ári. Á Pæjumótinu hafði einhver skrifað að það vantaði Þróttarafána til að setja í mini-rúturnar sem að liðið notar til að keyra stelpurnar úr leikjum og í mat á Pæjumótinu. Fyrir tveimur árum ákvað einhver pabbi eða mamma að það væri sniðugt að leigja svoleiðis rútur til að einfalda lífið fyrir þessi 5 fótboltalið sem Þróttur sendir. Og þá er það gert ár eftir ár. Í ár skrifaði einn pabbinn ChatGPT vefsíðu þar sem listað var upp hvaða liði þyrfti að skutla hvert og á hvaða tíma.

Þegar ég var skráður á eina bílstjóravakt var símanúmerið mitt opið fyrir öllum öðrum foreldrum og í einhverja 3 tíma á fimmtudagskvöldinu keyrði ég um Vestmannaeyjabæ pikkandi upp hressar fótboltastelpur í sund og skutlaði þeim í mat og þaðan uppí skóla, allt eftir fyrirmælum frá foreldrum sem voru liðsstjórar sinna liða.

Annað foreldri hafði í vetur bókað skátaheimilið þar sem foreldrar gátu gist og einhver hafði passað uppá það að Þróttarafáninn blakti þar við hún. Í Skátaheimilinu sáu nokkrir foreldrar um að útbúa nesti fyrir krakkana sem að aðrir foreldrar höfðu fengið gefins frá fyrirtækjum heima í Reykjavík.

Á hverjum morgni mættu nokkrir foreldrar í eldhúsið í Skátaheimilinu og settu saman nestistöskur fyrir stelpurnar. Einn pabbi kom svo og sótti nestið og kom til þess sem var liðsstjóri fyrir stelpurnar og stjórnaði þeim í upphitun í nýju peysunum, sem voru keyptar með því að selja fyrirtækjum í Laugardalnum auglýsingu, sem einni mömmunni datt í hug sirka viku fyrir mót.

Eftir að stelpurnar höfðu borðað kvöldmat hvert kvöld þá mættu tveir foreldrar í skátaheimlið og smurðu þar samlokur, sem að voru svo sendar með bíl uppí skóla þar sem mömmurnar, sem gistu með liðinu, grilluðu fyrir stelpurnar svo þær færu ekki svangar að sofa. Stelpurnar voru margar með eyrnatappa þar sem ein mamman hafði munað eftir því að láta einn pabbann (mig) kaupa fullt af eyrnatöppum svo að stelpurnar sem áttu leik snemma næsta morgun myndu ekki vekja þær sem áttu leiki aðeins seinna.

Stelpurnar gleymdu hlutum í skólanum og foreldrar hjálpuðust að við að koma hlutum á rétta staði með því að senda hvor öðrum skilaboð á Abler. Mig vantaði far í bæinn frá Landeyjahöfn og ég auglýsti það á Abler og nokkrum mínútum seinna kom ein mamman uppað mér á hliðarlínunni og bauð mér og dóttur minni far.

Allt þetta gengur nokkurn veginn eins og smurð vél. Ég var einn á mótinu með stelpunni minni og tók því nokkuð margar vaktir. Aðrir voru með alla fjölskylduna og gátu því kannski ekki tekið eins margar. Á þessu móti voru 65 liðsstjóravaktir hjá Þrótti, sem þurfti að manna auk fólks í nestisnefnd, bílstjóra, og passa að einhver tæki með hátalara og myndi útbúa playlista fyrir hvert lið. Allt gekk þetta bara.

Traust

Allt byggir þetta líka á ótrúlegu trausti sem við Íslendingar höfum til hvors annars. Við treystum hinum foreldrunum til að keyra krakkana okkar um bæinn, til að vekja þau á morgnana eða koma þeim í rúmið á kvöldin. Það eru þvílík lífsgæði að slíkt traust ríki.

Svo er auðvitað allt hitt tengt liðunum sem halda mótin. Ég hef upplifað að vera hinum megin við borðið á Rey Cup mótum Þróttar þar sem að foreldrar mæta á sjoppuvaktir klukkan átta á laugardagsmorgni og aðrir mæta til að dæma leiki eða vera vallastjórar. Ég hef mætt uppá Þróttarvöll til að dæma á sunnudagsmorgnum ekki vegna þess að ég ætlist til einhvers í staðinn heldur vegna þess að ég elska félagið, hverfið mitt og vil hjálpa til. Auk þess sem að öll þessi störf eru oftast ótrúlega skemmtileg.

Þannig gengur þetta upp í okkar samfélagi, ár eftir ár. Ég er stoltur af því að vera þátttakandi í þessu magnaða íslenska hópverkefni.

Höfundur er framkvæmdastjóri.