Réttindabarátta fatlaðs fólks í 65 ár Alma Ýr Ingólfsdóttir skrifar 5. maí 2026 14:31 Í dag, á 65 ára afmæli ÖBÍ réttindasamtaka, er gott að staldra við og líta um öxl og fara yfir þann langa og oft á tíðum erfiða veg sem hefur verið farinn. Fyrir 65 árum var staða fatlaðs fólks á Íslandi önnur en hún er í dag. Réttindi voru ekki sjálfsögð og tækifæri langt frá því að vera jöfn. Enn meiri jaðarsetning og stofnanavæðing ríkti. Öryrkjabandalag Íslands varð til upp úr þörf – þörf fyrir sterka sameiginlega rödd, samtakamátt og skýra kröfu um að fatlað fólk væri fyrst og fremst fólk, sem ætti sömu mannréttindi og ófatlað fólk. Á þessum 65 árum hefur mikilvægur árangur náðst með sterkari lagastoð. ÖBÍ hefur staðið í fararbroddi í baráttu fatlaðs fólks á Íslandi og farið fram með skýra kröfu um viðurkenningu, öryggi og lífskilyrði ásamt því að leiða fram öfluga uppbyggingu sem studdi fólk til þátttöku, náms, vinnu og sjálfstæðis. Smám saman hefur sjónarhornið færst frá forsjárhyggju yfir í mannréttindamiðaða nálgun. ÖBÍ hefur háð mikilvæga réttindabaráttu fyrir dómstólum og vann mikilvæga sigra sem breytt hafa lífi fjölda fólks. Baráttunni má líkja við langhlaup, bæði hér heima og á alþjóðavettvangi hvar sýnileiki, virðing og viðurkenning skipta öllu máli. Baráttan fyrir innleiðingu og framkvæmd samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks markaði tímamót, en ÖBÍ hefur barist fyrir honum af fullum þunga allt frá tilurð hans. En hugmyndafræði samningsins vindur ofan af þeirri arfleið og menningu sem hefur verið viðhöfð í gegnum söguna um að fatlað fólk sé ekki hluti af samfélaginu, heldur sé einmitt órjúfanlegur hluti þess með öllum sínum fallega fjölbreytileika hvar mannleig reisn er uppistaða. Rétturinn til að taka eigin ákvarðanir, lifa sjálfstæðu lífi og vera fullgildur þátttakandi í samfélaginu hefði aldrei náðst án þrautseigju og hugrekkis kynslóða baráttufólks sem gafst aldrei upp. Samt sem áður vitum við að langhlaupinu lýkur seint ef aldrei. Enn býr fatlað fólk við fátækt, skort á viðeigandi aðlögun og þjónustu. Við þurfum stöðugt að minna á „ekkert um okkur án okkar“. Að því sögðu skiptir ÖBÍ jafn miklu máli í dag og við stofnun samtakanna. ÖBÍ er rödd, afl og snúningshjól réttlætis – samtök sem minna okkur stöðugt á að jafnrétti næst ekki af sjálfu sér. Við fögnum við öllu því sem hefur áunnist en horfum einnig fram á veginn. Með samstöðu, þekkingu og óbilandi trú á mannréttindi höldum við áfram. Til hamingju ÖBÍ með 65 ára baráttu – og áfram veginn. Höfundur er formaður ÖBÍ réttindasamtaka Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Alma Ýr Ingólfsdóttir Málefni fatlaðs fólks Mest lesið Samningaviðræður um Evrópusambandsaðild, já eða nei? Magnús Tumi Guðmundsson Skoðun Því er ekki betur vandað til verka? Fanný Gunnarsdóttir Skoðun Ef Ísland gengur í Evrópusambandið flyt ég til Danmerkur Benedikt Jóhannesson Skoðun Hvaða samningsrammi gildir? Erna Bjarnadóttir Skoðun SFS, hagsmunir og sannleikurinn Þórólfur Matthíasson Skoðun Daði í baði Bjarnheiður Hallsdóttir Skoðun Það eru breyttir tímar Þóroddur Ingvarsson Skoðun Þessir þröngsýnu ungu bændur Sunna Þórarinsdóttir Skoðun Skítamixsumarið mikla Hulda Hallgrímsdóttir Skoðun Hégómi Haukur Eggertsson Skoðun Skoðun Skoðun Því er ekki betur vandað til verka? Fanný Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Hvaða samningsrammi gildir? Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Gullasninn Guðjón Þórir Sigfússon skrifar Skoðun Samningaviðræður um Evrópusambandsaðild, já eða nei? Magnús Tumi Guðmundsson skrifar Skoðun SFS, hagsmunir og sannleikurinn Þórólfur Matthíasson skrifar Skoðun Daði í baði Bjarnheiður Hallsdóttir skrifar Skoðun Hégómi Haukur Eggertsson skrifar Skoðun Við getum þetta sjálf – en hver græðir á því? Margrét Högnadóttir skrifar Skoðun Þarf fimm háskólagráður til að segja já? Berglind Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Já, já eða nei Þorsteinn Bergsson skrifar Skoðun Hvar má sleppa taumnum? Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Um sameiginleg verðmæti og veikleika stjórnkerfisins Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Nei við hindrunum - Ákvarðanir um Ísland á Íslandi Guðmundur Fertram Sigurjónsson skrifar Skoðun Ísland á eilífa hagsmuni en ekki eilífa bandamenn Lára Herborg Ólafsdóttir skrifar Skoðun Lífeyrissjóðirnir og aðalfundur Icelandair Kjartan Björgvinsson skrifar Skoðun Ísland og Færeyjar, yfirráð yfir auðlindum og fullveldi Ásgeir Daníelsson skrifar Skoðun Evrópskir hægrimenn eru Evrópusinnar Svavar Halldórsson skrifar Skoðun Evrópa - frá velferð til vígvæðingar Ólöf Benediktsdóttir skrifar Skoðun Ekki láta plata þig þann 29. ágúst Sveinn Atli Gunnarsson skrifar Skoðun Hver á fiskinn – og hvar verða verðmætin til? Baldur Johnsen skrifar Skoðun Gögnin sýna að Evrópa er langmikilvægasta markaðssvæði Íslands Gísli Hjálmtýsson skrifar Skoðun Grænland – áttu við Ísland? Damien Degeorges skrifar Skoðun Skítamixsumarið mikla Hulda Hallgrímsdóttir skrifar Skoðun Vextir, verðbólga, verðtrygging og íslenska veðráttan Árni Rúnar Þorvaldsson skrifar Skoðun 30 dæmi um villandi framsetningu í efnahagsgreiningu Áfram Íslands Gauti B. Eggertsson skrifar Skoðun Já til að sjá – áhættuspil? Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Það eru breyttir tímar Þóroddur Ingvarsson skrifar Skoðun Er íslensk útgerð og kvótakerfi góð ástæða til að kjósa já 29. ágúst? Arndís Vala Arnfinnsdóttir skrifar Skoðun Ef Ísland gengur í Evrópusambandið flyt ég til Danmerkur Benedikt Jóhannesson skrifar Skoðun ESB hefur styrkt gróðahyggju á kostnað félagshyggju Ögmundur Jónasson skrifar Sjá meira
Í dag, á 65 ára afmæli ÖBÍ réttindasamtaka, er gott að staldra við og líta um öxl og fara yfir þann langa og oft á tíðum erfiða veg sem hefur verið farinn. Fyrir 65 árum var staða fatlaðs fólks á Íslandi önnur en hún er í dag. Réttindi voru ekki sjálfsögð og tækifæri langt frá því að vera jöfn. Enn meiri jaðarsetning og stofnanavæðing ríkti. Öryrkjabandalag Íslands varð til upp úr þörf – þörf fyrir sterka sameiginlega rödd, samtakamátt og skýra kröfu um að fatlað fólk væri fyrst og fremst fólk, sem ætti sömu mannréttindi og ófatlað fólk. Á þessum 65 árum hefur mikilvægur árangur náðst með sterkari lagastoð. ÖBÍ hefur staðið í fararbroddi í baráttu fatlaðs fólks á Íslandi og farið fram með skýra kröfu um viðurkenningu, öryggi og lífskilyrði ásamt því að leiða fram öfluga uppbyggingu sem studdi fólk til þátttöku, náms, vinnu og sjálfstæðis. Smám saman hefur sjónarhornið færst frá forsjárhyggju yfir í mannréttindamiðaða nálgun. ÖBÍ hefur háð mikilvæga réttindabaráttu fyrir dómstólum og vann mikilvæga sigra sem breytt hafa lífi fjölda fólks. Baráttunni má líkja við langhlaup, bæði hér heima og á alþjóðavettvangi hvar sýnileiki, virðing og viðurkenning skipta öllu máli. Baráttan fyrir innleiðingu og framkvæmd samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks markaði tímamót, en ÖBÍ hefur barist fyrir honum af fullum þunga allt frá tilurð hans. En hugmyndafræði samningsins vindur ofan af þeirri arfleið og menningu sem hefur verið viðhöfð í gegnum söguna um að fatlað fólk sé ekki hluti af samfélaginu, heldur sé einmitt órjúfanlegur hluti þess með öllum sínum fallega fjölbreytileika hvar mannleig reisn er uppistaða. Rétturinn til að taka eigin ákvarðanir, lifa sjálfstæðu lífi og vera fullgildur þátttakandi í samfélaginu hefði aldrei náðst án þrautseigju og hugrekkis kynslóða baráttufólks sem gafst aldrei upp. Samt sem áður vitum við að langhlaupinu lýkur seint ef aldrei. Enn býr fatlað fólk við fátækt, skort á viðeigandi aðlögun og þjónustu. Við þurfum stöðugt að minna á „ekkert um okkur án okkar“. Að því sögðu skiptir ÖBÍ jafn miklu máli í dag og við stofnun samtakanna. ÖBÍ er rödd, afl og snúningshjól réttlætis – samtök sem minna okkur stöðugt á að jafnrétti næst ekki af sjálfu sér. Við fögnum við öllu því sem hefur áunnist en horfum einnig fram á veginn. Með samstöðu, þekkingu og óbilandi trú á mannréttindi höldum við áfram. Til hamingju ÖBÍ með 65 ára baráttu – og áfram veginn. Höfundur er formaður ÖBÍ réttindasamtaka
Skoðun 30 dæmi um villandi framsetningu í efnahagsgreiningu Áfram Íslands Gauti B. Eggertsson skrifar
Skoðun Er íslensk útgerð og kvótakerfi góð ástæða til að kjósa já 29. ágúst? Arndís Vala Arnfinnsdóttir skrifar