Stór brjóst eru stór

Hafi hugsjónir tengdar tjáningarfrelsi flögrað að einhverjum íbúa hverfisins koðnuðu þær hratt. Hver fórnaði ekki rétti manns til að syngja lagið Heil Hitler og selja stuttermaboli með mynd af hakakrossinum fyrir þau þægindi að þurfa ekki að horfa upp á vankaða tónleikagesti með kebab út á kinn míga utan í húsveggi þar sem maður skutlaðist með börnin á fótboltaæfingu snemma á laugardagsmorgni.

Kanye er ekki fyrsti gesturinn, sem sætir svo óblíðum móttökum breskra stjórnvalda. Árið 2018 var hinni kanadísku Lauren Southern, ungum öfga-hægri áhrifavaldi, neituð landganga. Þótti viðvera hennar, eins og Kanye, „ekki þjóna almannahag“ – Southern hafði áður valdið usla í bænum Luton með dreifingu bæklings þar sem Allah var sagður hommi.

Ekki var hins vegar allt sem sýndist.

Athyglisfíkn

Í viðtali við breska dagblaðið The Times í síðasta mánuði viðurkenndi Lauren Southern að hún hefði ekki alltaf meint það sem hún sagði.

Hún kvað undirrót öfgafullra skoðana sinna hafa verið þrá eftir athygli. Hún hafi verið athyglisfíkill, sem lék sér að því að ganga fram af fólki til að vekja á sér eftirtekt.

Fáni frá því í fyrra

Snorri Másson, þingmaður Miðflokksins, vakti heldur betur á sér eftirtekt nýverið þegar hann viðraði á þingi djúpar áhyggjur af regnbogafánum sem hann hefði séð bregða fyrir í ótilgreindum skóla í fyrra.

Dögum saman baðaði Snorri sig í athyglinni sem fylgdi hneykslun fólks yfir fullyrðingum hans þess efnis að fáninn væri ekki „tákn umburðarlyndis“ heldur tákn „hugmyndafræðilegrar undirgefni“.

Sumir veltu þó fyrir sér hvort markmið hans með uppþotinu væri annað en að fækka fánum í skólastofum.

„Snorri veit nákvæmlega hvað hann er að gera með þessu,“ sagði Daníel E. Arnarsson, fyrrverandi framkvæmdarstjóri Samtakanna 78, í Facebook-færslu og sakaði þingmanninn um að „búa til hávaða“.

„Fokk ðe queers og fullt af atkvæðum?“ skrifaði Jóhannes Þór Skúlason, núverandi stjórnarmaður í Samtökunum 78 sem áður var aðstoðarmaður Sigmundar Davíðs Gunnlaugssonar.

Þetta finnst mér um stór brjóst

Þessi pistill átti ekki að fjalla um Snorra Másson. Hann átti að fjalla um stór brjóst. Ekki vegna þess að ég hafi sterka skoðun á stórum brjóstum eða hafi margt annað um þau að segja en að stór brjóst séu ... stór.

Mælingar sýna hins vegar að fólk smellir í stórum stíl á greinar um stór brjóst. Sérstaklega ef þeim fylgir mynd.

Á tímum þar sem næstum allt er mælanlegt – meðalhraði morgunskokksins, vinafjöldinn á samfélagsmiðlum, lækin og athyglin – trompar magn gæði.

Hér áður fyrr kepptu þingmenn – og pistlahöfundar – að virðingu. En það sem ekki rúmast í grafi um smellhlutfall verður ekki svo auðveldlega í askana látið.

Spretthlauparar á sterum

Halla Hrund Logadóttir, þingmaður Framsóknar, kvaðst í viðtali í síðustu viku oft koma heim úr vinnunni eftir „mjög góðar umræður um ýmis mál á þingi“, kveikja á fréttunum og ekkert kannast við lýsingarnar á vinnustað sínum. Sagði hún aðeins stórar fyrirsagnir og ósætti rata í fjölmiðla.

Stjórnmál eru ekki lengur uppspretta athyglinnar heldur öfugt: Athyglin er farin að stýra stjórnmálunum.

Kepptist Kanye West við að lýsa yfir aðdáun á Adolf Hitler ef það héldi honum ekki í deiglunni þrátt fyrir hnignandi tónlistarferil? Hefði Lauren Southern predikað um kynhneigð Allah tryggði það henni ekki frægð á internetinu? Skrifaði ég um stór brjóst ef það bætti ekki smellhlutfall pistla minna jafnmikið og sterar tíma spretthlaupara?

Snorra Mássyni er vorkunn. Það eru að koma sveitarstjórnakosningar og keppnin um athyglina er hörð. Maður toppar varla dúdda sem ekur um göngugötur og furðar sig á að finna engin bílastæði.

Eða hvað?

Léti Snorri regnbogafána, sem hann sá í fyrra, fara í taugarnar á sér ef það ærði ekki lýðinn?