Fleygt út í vatn af flóðhesti

Ferðaðist um allan heim í æsku

Torfi Ólafsson byrjaði að læra flugmanninn árið 2017 en hefur verið tengdur fluginu frá blautu barnsbeini. 

Hér má sjá samsett myndband af ævintýrum Torfa í Botswana:

„Mútta er flugfreyja og bæði pabbi og systir mín eru flugmenn,“ segir Torfi og því ekki að undra að leið hans hefði legið í háloftin. Hins vegar segist hann í raun ekki hafa hugmynd um það hvernig hann endaði í Botswana.

„Ég rakst bara á þetta tækifæri á netinu og hugsaði að þetta væri svakalegt ævintýri, sem þetta heldur betur hefur verið. Við krakkarnir ferðuðumst út um allan heim þegar pabbi tók að sér verkefni þannig þetta var aldrei neitt svakalegt stress, ég hugsaði bara: Ef þetta er ekki málið kem ég bara heim.“

Skemmtilegast að takast á við veiðiþjófa

Fram undan taka við breytingar hjá honum þar sem hann fer úr 40 gráðunum í mínus 30 gráður lengst inn til Kanada. Hver dagur úti hefur verið ólíkur næsta hjá Torfa.

„Það skemmtilegasta við starfið er fjölbreytileikinn, við höfum verið að taka að okkur alls konar verkefni. Skemmtilegasta verkefnið er án efa að takast á við veiðiþjófa, þá tökum við hurðirnar af þyrlunni og fljúgum með hermenn að leita að veiðiþjófum. Það er bæði spennandi og gefandi.“

Það hljómar sannarlega eins og eitthvað sem fengi hjartað til að slá aðeins hraðar hjá flest öllum en Torfi flutti til Botswana árið 2023 einn síns liðs.

„Ég er þó alls ekki einn úti, við erum með stórt teymi af flugmönnum og allir mjög nánir. Ég féll strax í hópinn.“

Sannkölluð náttúruparadís

Í vinnunni hefur hann sinnt alls konar verkefnum.

„Sumt er „basic“ eins og útsýnisflug og að fljúga fólki frá A til B en svo eru líka fullt af öðrum giggum. Til dæmis að sækja slasað fólk, stundum vegna dýra árása út á „svæði“, sem er Okavango Delta.

Ég veit ekki alveg hvernig ég myndi þýða það yfir á íslensku en þetta er einn af þeirra þjóðgörðum. Okavango Delta er partur af Kalaharí eyðimörkinni en það sem er sérstakt við Okavango er að á hverju ári rennur þangað vatn frá Angola og umhverfið breytist í sannkallaða paradís þar sem villt dýr og náttúra er allt og eina sem þú sérð.“

Önnur skemmtileg verkefni hjá Torfa hafa verið að fljúga með vísinda- og rannsóknarmenn, sem hafa til dæmis verið að búa til heimildarmyndir. 

„Við höfum verið að fylgjast með sinueldum. Við höfum fylgst með hvernig ár renna öðruvísi þegar vatnið kemur þar sem þær eiga það til að stíflast vegna gróðurs. Ég gæti haldið áfram að telja upp endalaust, það var alltaf eitthvað nýtt að gera,“ segir Torfi en hann hefur sannarlega komið víða við í sínu starfi.

Fólk ekki að stressa sig á neinu

„Botswana var sjöunda landið sem ég gæti talið mig hafa búið í. Námið tók mig út um allt þar sem ég var að bæta við mig skírteinum og svo var pabbi minn að sinna löngum verkefnum þegar við krakkarnir vorum yngri og við fengum að fljóta með. Botswana, Ástralía og Kanada standa hvað mest upp úr.“

Hann segir daglegt líf í Botswana ekki það sem maður er vanur neins staðar annars staðar.

„Að sjálfsögðu er stór ástæða þess að þessi lönd eru í uppáhaldi starfið sem ég vann og það að eyða mestum tíma út á svæði í dýraríkinu. Þegar ég var á „base-i“ í fríi var það samt svo allt öðruvísi en heima. Fólkið þarna er ekki að stressa sig á neinu.

Það er ekkert sem heitir mánudags traffík, rafmagnsleysi er vikulegt, hráefni eru svakalega árstíðabundin en þau láta þetta bara virka. Það er gjörsamlega ekkert að gera á base þannig maður var duglegur að finna sér kollega sem voru líka í fríi og við keyrðum bara eitthvað.

Einhvern tímann tókum við upp á því að fylla skottið á bílnum af bjór og dreifðum honum á duglegt fólk. Það var líka sport að fara í búðir og borga fyrir mannskapinn.“

Krókódílar, flóðhestar og ískaldur bjór

Hópurinn var ekki lengi að finna skemmtilegan bar.

„Annað sem stendur upp úr var að finnskur gæi sem hafði flutt þangað fyrir áratugum síðan hafði opnað lókal bar þarna með fram ánni sem rennur í gegnum bæinn. Við fundum út að það var ekkert að gera hjá honum og var hann meira en til í að sækja okkur á bát ef við eyddum meira en einhverri upphæð í bjór. 

Það var „win win“, við neyddumst til að drekka ískalda bjóra í hitanum og fengum bátsferð framhjá krókódílunum og flóðhestunum í leiðinni. Við fundum okkur bara eitthvað að gera.“

Torfi segir að það skemmtilegast við lífið í Botswana sé að vera út í Okavango.

„Ég bað oft um langa túra þangað og eyddi þar stundum vikum saman. Það var svo spennandi að skoða þyrluna í niðamyrkri og þú heyrðir kannski í ljónum bak við næsta runna. 

Maður varð svo heillaður af þessu eftir að hafa eytt tíma með fólki sem er virkilega að spá í umhverfinu. Lesa í fótsporin, hlusta á hljóðin og hegðun dýranna og sögurnar sem þessir gæjar sögðu létu mann alltaf fá gæsahúð.“

Hrá hamingja og stöðug bros

Aðspurður hvort heimþráin láti stundum á sér kræla svarar Torfi:

„Að sjálfsögðu fékk maður stundum heimþrá, ekki bara í Botswana heldur alls staðar sem ég hef búið sem er ekki heima. En þetta er alltaf sama hringrásin, maður heldur að maður sé að missa af svo miklu, svo kemur maður heim og sér að það er allt eins og það var, nema fleiri byggingar.“

Þá segir hann mjög lærdómsríkt að sjá viðhorf fólks úti.

„Það kom mér hvað mest á óvart hvað fólkið hérna er svakalega hamingjusamt. Margir hverjir eiga ekkert en það er alltaf brosandi. Ég hef reynt að skilja og finna þessa hráu hamingju en ég gat aldrei skilið það. 

Mínar hugdettur eru að það sé annað hvort vegna þess að þau eru ekki háð efnislegum hlutum, símum og stressi. Eða þá hvað bjórinn hérna kostar lítið.“

Mætti hættulegasta dýrinu á kvöldgöngu

Það vantar ekki upp á skemmtilegar sögur frá þessum tíma hjá Torfa.

„Til dæmis fyrsta skiptið þegar ég var sendur út á svæði og vissi varla muninn á fíl og gíraffa. Við fengum ekkert rosa briefing nema: Passiði ykkur á dýrunum. Ég var á leið í kvöldmat, ráfandi einn í niðamyrkri með vasaljós eins og þetta væri Öskjuhlíðin.

Ég skín ljósinu upp og sé þarna Cape Buffalo, ekki þremur metrum frá mér. Við horfðum á hvorn annan í smá og ég hélt áfram leið minni í kvöldmat. Það var ekki fyrr en ég fór að spjalla við lókal leiðsögumennina að ég komst að því að þetta er hvað hættulegasta dýr Afríku. 

Þeir eru kallaðir „black death“ eða „widow makers“ vegna þess hversu marga þeir drepa á ári og hversu aggressívir þeir eru. Fyrir mér var þetta bara einhver belja.

Náði að forðast flóðhestinn

Önnur góð saga er þegar kærasta Torfa kom í heimsókn frá Íslandi. 

„Ég tók hana út á svæði og var búinn að reyna að róa niður stressið í henni, ég kynni alveg á þessi dýr. Við fórum á bát, sem ég hafði gert margoft áður. 

En það var einmitt í þetta eina skipti sem flóðhestur tók upp á því að ráðast á bátinn, velta honum og fleygja mér út í vatnið. Einhvern veginn náði hún að halda sér í bátnum samt. Mér fannst hún verða aftur svolítið stressuð eftir þetta,“ segir Torfi og er ekki að undra að svo hafi verið.

Ísbirnir og úlfar næst á dagskrá

Ævintýrin halda áfram hjá þyrluflugmanninum sem slær ekki slöku við og bíður spenntur eftir næsta áfangastað.

„Ég sé fram á það að vera erlendis nokkuð lengur til að upplifa meira. Langtíma draumurinn er hins vegar að enda heima í Landhelgisgæslunni.

Ég framlengdi ekki samningnum út í Botswana, þetta var erfið ákvörðun en ég vildi prófa eitthvað nýtt, fljúga nýjum týpum af þyrlum. Ég er nú búinn að semja við fyrirtæki lengst inni í Kanada. Úr 40 gráðunum í mínus 30 gráður. 

Það eru allavega engin dýr sem vilja narta á mér, nema kannski ísbirnir og úlfar,“ 

segir hann kíminn að lokum.