Ó­sátt með á­byrgðar­leysi eftir að börn lentu í bíl­slysi á skóla­tíma

„Við nennum ekki að láta allt kafna og erum mjög ósátt með hvernig þetta hefur verið höndlað,“ segir Kristbjörg Hildur Guðmundsdóttir, foreldri stúlku í 6. bekk í Urriðaholtsskóla.

„Við ætlum að biðja um fund með Garðabæ.“

Um miðjan marsmánuð var ekið aftan á skólarútu á vegum skólans og um borð voru stúlkur í 6. og 7. bekk á leið í skólasund á Álftanesi. Samkvæmt tilkynningu frá lögreglu var eitthvað um meiðsl. 

„Ég fæ símtal frá skólanum, þau hringja klukkan 13:20 og þetta gerðist fyrir hádegi. Hún segir að það gerðist slys og að það sé allt í lagi með dóttur mína en það hafi verið keyrt á skólarútuna. Ég hugsa að skólarútan sé stór, þetta getur ekki hafa verið mjög mikið högg en hún segir að þetta hafi verið frekar þungt högg,“ segir Kristbjörg og tekur fram að skólahjúkrunarfræðingurinn hafi séð um símtölin.

Hjúkrunarfræðingurinn mælti með því að foreldrarnir myndu fara með börnin sín til læknis og meta ástand þeirra. Höfuð dóttur hennar hafi farið í gluggann við áreksturinn en hún var sem betur fer í belti.

Dóttir Ásdísar Thelmu Fanndal Torfadóttur var einnig um borð í rútunni og lýsti dóttirin því við móður sína að fólksbíllinn sem hafnaði aftan á rútunni hafi verið að keyra nokkuð hratt. 

Kristbjörg segir að annað barn um borð í rútunni hafi fengið högg svo spangir þess brotnuðu og stungust inn í munnholdið og að annað hafi brotið tönn. Ásdís bætir við að eitt barnanna hafi fengið heilahristing. Þær gagnrýna báðar að hvorki rútubílstjórinn né ökumaður fólksbílsins hafi hringt á lögregluna.

Rútubílstjórinn spurði ekki hvort það væri í lagi með börnin og sendi þau fótgangandi í sundlaugina. 

„Ég hef heimildir fyrir því að hvorugur bílstjóranna hringdi í Neyðarlínuna,“ segir Ásdís.

Enginn tekið ábyrgð

Eftir bílslysið sagði Kristbjörg að hún hefði fengið tölvupóst frá Urriðaholtsskóla en engin ábyrgð hafi verið tekin. Hún segist þreytt á því að enginn taki ábyrgð, skólinn vísi á bæinn sem vísi á rútufyrirtækið. Hún hafði samband við skólann en í svari aðstoðarskólastjórans sagði að hún teldi að málið væri á borði Garðabæjar, ekki skólans.

„Við höfum fengið mjög litlar upplýsingar frá skólanum og það er enginn að taka ábyrgð á þessu,“ segir Ásdís.

„Skólastjórinn hringdi persónulega í mig þegar ég bað um foreldrafund og hún svaraði að hún teldi ekki þörf á því en væri alveg til í að hitta mig. Ég ætti frekar að tala við Garðabæ samt.“

Ásdís segir að síðustu skilaboð sem foreldrarnir fengu væru að bæjaryfirvöld færu yfir verkferla rútunnar en þau fengu ekki að vita hver niðurstaða bæjaryfirvalda var. Kristbjörg spyr þá af hverju enginn ábyrgðaraðili sé um borð í rútunni.

„Það var enginn sem kannaði hvernig börnunum liði. Þetta voru viðbrögð rútubílstjórans, þar er ekki við skólann að sakast en þau bera ábyrgð á þessum börnum. Hann á að vera fær um að passa upp á börnin,“ segir hún.

„Við vitum ekkert um þessa bílstjóra og hvort þeir hafi farið í gegnum einhverja þjálfun. Veit hann eitthvað hvernig á að höndla ef það stendur til dæmis í barni?“

Skildar eftir í sundlauginni

Þetta er ekki í fyrsta skipti sem dætur Kristbjargar og Ásdísar lenda í vandræðum með rútuferðirnar í skólasund. Fyrir skömmu fékk hún símtal frá dóttur sinni á skólatíma og sagði dóttirin að meirihluti sundhópsins hefði verið skilinn eftir í sundlauginni.

Af tuttugu stelpum voru tólf skildar eftir í sundlauginni og þurftu þær að koma sér sjálfar með strætó aftur upp í skóla. Dóttir Kristbjargar hringdi í móður sína 12:52 en rútan á alla jafna að fara 12:50. Þá voru sjö mínútur liðnar síðan rútan fór.

„Ég reyndi öll númer hjá skólanum sem ég fann en það svaraði enginn. Eftir skóla tala ég við dóttur mína og þá hafði þeim verið hleypt of seint upp úr lauginni af sundkennara. Þær mættu öðrum hóp og við það myndaðist kaós í sturtunni, hún náði ekki að þvo á sér hárið heldur fór beint út. Skólinn sagði að þær hefðu verið að slóra,“ segir Kristbjörg.

„Skólastýran kallar dóttur mína og tvær aðrar upp á skrifstofu og spyr þær hvort þær hafi ekki verið að ruglast. Dóttir mín kemur heim og sagði að hún hefði ekki verið að ruglast né slóra og að þetta hafi ekki verið henni að kenna.“

Þá hafi samnemendur dótturinnar séð stúlknahópinn sem skilinn var eftir nálgast rútuna þegar rútubílstjórinn keyrði burt. Þær hafi reynt að láta hann vita en bílstjórinn svarað að þær væru tólf ára og gætu bjargað sér sjálfar.

„Þau hafa ekkert val nema að nota þessa rútu, þau þurfa að taka hana tvisvar í viku í sund og íþróttir.“

Ásdís segir að jafnvel þótt stelpurnar hefðu verið of lengi að koma sér út séu þær á ábyrgð skólans. Það hafi enginn tekið ábyrgð nema starfsmaður Garðabæjar sem hringdi og bað hana afsökunar.

„Skilaboðin frá skólanum voru að það væri önnur rúta á leiðinni með annan hóp en hvernig áttu þær að vita það?“ segir Ásdís og bætir við að það sé ekki vel liðið þegar börnin taka símana með sér í skólasund þar sem þau mega ekki vera með símann á skólatíma.

Þá hafi meira en helmingur stelpnanna í hópnum þegar verið orðnar tólf ára og áttu því reglum samkvæmt að greiða fyrir strætóferðina aftur upp í skóla.

„Þær sem voru orðnar tólf ára áttu að borga en strætóbílstjórinn var góður þær.“