Sport

Vann ÓL-gull fyrir framan á­tján ára dóttur sína

Óskar Ófeigur Jónsson skrifar
Cecile Hernandez heldur um gullverðlaunin og bendir á dóttur sína sem fylgdist með.
Cecile Hernandez heldur um gullverðlaunin og bendir á dóttur sína sem fylgdist með. Getty/Marcus Hartmann

Ein af mörgum mögnuðum sögum frá Vetrarólympíumóti fatlaðra er sú af frönsku afrekskonunni Cécile Hernandez.

Þegar franski þjóðsöngurinn var spilaður grét hin 51 árs gamla snjóbrettakappa Cécile Hernandez efst á verðlaunapallinum. Nokkrum metrum frá Hernandez grét átján ára gömul dóttir hennar líka.

Cécile Hernandez, sem lifir með MS-sjúkdóminn, hefur sagt: „Ég lifi ekki gegn MS-sjúkdómnum, ég lifi með honum.“ Saga hennar er saga um að elta drauma sína og ryðja brautina fyrir næstu kynslóð.

Hernandez vann sín önnur gullverðlaun á Ólympíumóti fatlaðra en hana hafði dreymt um að vinna til verðlauna á Ólympíumóti fatlaðra í Mílanó og Cortina.

„Þetta er ótrúlegt og ég er ekki enn búin að átta mig á því hvað gerðist. Ég er mjög, mjög, mjög stolt. Dóttir mín er hér og draumur minn var að sjá tár, en gleðitár í augum dóttur minnar og á andliti hennar. Ég gerði það og þessi verðlaun eru fyrir hana,“ sagði Cécile Hernandez.

Victoire-Eléonore, sem hélt á frönskum fána með mynd af mömmu sinni, fann sér stað nálægt verðlaunapallinum til að horfa á verðlaunaafhendinguna. Það leið ekki á löngu eftir að Hernandez steig á pallinn þar til Victoire-Eléonore fór að gráta.

Mjög stolt af henni

„Ég er mjög stolt af henni,“ sagði Victoire-Eléonore. „Þetta er í fyrsta skipti sem ég sé þetta, í fyrsta skipti sem ég upplifi þetta. Þetta eru ekki hennar fyrstu leikar (Ólympíumót fatlaðra), þetta er ekki í fyrsta skipti sem ég átti að fara. Ég átti að fara á fyrri leika en gat það ekki. Þetta er eitthvað mjög ákaft fyrir mig, mjög hrífandi,“ sagði Victoire-Eléonore.

Þegar þjóðsöngurinn endaði sneri Hernandez sér að dóttur sinni, kyssti verðlaunapeninginn og benti svo ítrekað á hana. Victoire-Eléonore grét þá enn meira.

Hernandez hélt áfram að veifa og benda á dóttur sína þegar hún fór af sviðinu eftir verðlaunaafhendinguna.

Tár fyrir vinnuna og fórnirnar líka

„Ég reyndi að brosa breitt á verðlaunapallinum en á endanum voru það bara tár en gleðitár, tár fyrir vinnuna og tár fyrir fórnirnar líka,“ sagði Hernandez. „En að lokum tár hamingjunnar.“

Hernandez tók þátt í sínum fjórðu Vetrarólympíuleikum fatlaðra. Hún vann sitt fyrsta gull – einnig í snjóbrettakrossi – fyrir fjórum árum í Peking. Í Pyeongchang 2018 vann hún silfur- og bronsverðlaun. Fyrsta þátttaka hennar á Ólympíumóti fatlaðra var árið 2014, þegar hún vann silfur í alpagreinum í Sotsjí.

„Fyrir mér er leyndarmálið að vera svolítið aðskilin og einbeitt. Ég hugsa um sigrana, hugsa um allar hreyfingarnar, línuna, stökkið og hugsa um dóttur mína, að lokum,“ sagði hún.

Hernandez, en fötlun hennar stafar af MS-sjúkdómi, var valin opinber fánaberi Frakklands við opnunarhátíð Ólympíumóts fatlaðra.




Fleiri fréttir

Sjá meira


×