Brynja hlaut Hvatningaverðlaun Vigdísar

Brynja fæddist í Reykjavík árið 1992. Ljóða- og sagnaskrif heillaði snemma og hafa ýmis ljóð og sögur birst eftir höfundinn í safnbókum og tímaritum á borð við Tímarit Máls og menningar og Són um tíðina. Skáldið lagði stund á nám í kvikmyndafræðum, er með BA gráðu þaðan og einnig MA í ritlist.

Árið 2019 kom fyrsta bók Brynjur út, Okfruman, og var hún m.a. valin ljóðabók ársins af bóksölum og hlaut þar að auki tilnefningu til Fjöruverðlauna og Rauðu Hrafnsfjaðrarinnar. Bókinni var meðal annars lýst sem „einni áhugaverðustu ljóðabók ársins“ í ritrýni Soffíu Auðar Birgisdóttur, sem sagði jafnframt: „Sjaldgæft er að sjá svo sterkt byrjandaverk sem þessa bók“.

Í fyrra kom svo út bókin Kona lítur við sem fékk tilnefningu til ljóðaverðlauna Maístjörnunnar. Í ár hlaut Brynja Ljóðstaf Jóns úr Vör, fyrir ljóðið Þegar dagar aldrei dagar aldrei og einnig átti höfundur ljóðið er fjallkona ársins flutti í ár, en það gerði Sylwia Zajkowska eftirminnilega á Austurvelli 17. júní.

Samhliða afhendingu viðurkenningarinnar var útgáfu nýrrar bókar fagnað sem ber heitið Ljóðin hennar Vigdísar. Þar hefur Vigdís tekið saman í samvinnu við bókaútgáfuna Sögur öll þau helstu ljóð sem fylgt hafa henni í gegnum ævina.

Vart verður fundin meiri ástríðumanneskja þegar kemur að íslenskri tungu og menningu en Vigdís Finnbogadóttir. Vigdís hefur alla tíð verið unnandi ljóðlistar og í bókinni tekur hún saman helstu ljóðin sem hafa fylgt henni frá bernsku til dagsins í dag. Einstök verk listakonunnar Guðbjargar Lindar auðga ljóðlínurnar og mynda skemmtilegt samtal við kvæðin.

„Ég hef alla tíð verið mikið fyrir skáldskap, ekki síst ljóð. Ljóð hafa veitt mér sérstaka ánægju og gleði, enda er vel kveðið ljóð gulli betra. Við Íslendingar eigum óvenju mörg heillandi ljóð og vonandi verður seint breyting á því. Í þessari bók hef ég safnað saman ljóðum sem hafa verið mér kær. Úrvalið sem hér birtist verður vitanlega aldrei endanlegt en þessi bók gefur glögga mynd af því sem ég hef kunnað að meta um dagana.

Það er von mín að þessi bók verði til að efla ljóðalestur og þar með auka málvitund manna, ekki síst meðal ungs fólks. Mörg skáldanna sem ortu ljóðin eru horfin, en ljóðin munu lifa með okkur eins lengi og íslensk tunga er töluð. Við lifum á tíma þar sem öllu ægir saman, hraðinn tröllríður flestu í þjóðlífinu, og tæknin virðist óstöðvandi. Við getum alltaf gripið til ljóðsins í þeirri von að hægja á tímanum, og njóta fegurðarinnar, tregans eða gamanseminnar, sem er að finna í ljóðum skáldanna okkar,“ segir Vigdís Finnbogadóttir í káputexta bókarinnar.