Vínsöfnurum fjölgar

Fyrir nokkrum árum voru vínsafnarar sjaldséðir á Íslandi. Þetta hefur breyst hratt og í dag hefur fjöldi fólks það að tómstundaiðju að koma sér upp góðu vínsafni. Þeim fjölgar líka sem hafa tekið áhugamálið skrefinu lengra og komið sér upp sérútbúnum hita- og rakastýrðum vínkjöllurum til að tryggja bestu geymslu gersemanna. Tilgangurinn er misjafn. Sumir líta á söfnunina sem góða langtímafjárfestingu. Aðrir eru einfaldlega lífsnautnamenn og vilja hafa úr nógu að velja þegar þorstinn kallar eða góða gesti ber að garði.

Fyrir um fjórum árum stofnuðu þau Arnar Bjarnason og Rakel Halldórsdóttir fyrirtæki utan um innflutning á sínum helstu áhugamálum gæðavínum og -mat. Fyrirtækið fékk nafn við hæfi og heitir Vín og matur. Hjónin höfðu verið búsett bæði í Bandaríkjunum og Ítalíu, þar sem þau höfðu lært listina að þekkja og kunna að meta góð vín. „Við tókum strax þá stefnu að flytja bara inn vín sem okkur þykja góð. Þetta eru vín sem fólk kaupir til að geyma í nokkur ár og eru fulltrúar þess besta sem völ er á. En einnig flytjum við inn ódýrari vín. Eina skilyrðið sem við setjum er að þau séu sérstök,“ segir Arnar.

Hjá Víni og mat hefur aðaláherslan verið lögð á ítölsk vín. Þau koma þó alls staðar að. „Íslenski markaðurinn er of lítill fyrir mikla sérhæfingu,“ segir Arnar. „Svo er vínflóran svo spennandi í heild sinni að við viljum ekki binda okkur við eitt svæði. Nýjasta viðbótin er vín frá framleiðanda í Búrgúndí-héraði í Frakklandi. „Við höfum frekar farið þá leið að kaupa sérstök vín heldur en að skipta við risa­fyrirtæki með stór vörumerki. Framleiðandinn í Búrgúndí er með tuttugu til þrjátíu tegundir. Við fáum þá jafnvel ekki nema tuttugu til þrjátíu flöskur af hverri tegund.“

Allt annar Arnar, Arnar Sigurðsson, tilheyrir síðar­nefndum flokki safnara. Þeim sem safna fyrst og fremst fyrir sjálfa sig og sína. Um nokkurra ára skeið hefur hann verslað beint við erlenda heildsala og flutt vín hingað til lands. „Ég er lífsnautna­maður bæði á mat og vín. Ég kaupi bæði hversdagsvín til að hafa með kvöldmatnum og fínni vín fyrir sérstök tækifæri. Það eru 365 dagar í árinu, svo maður tali nú ekki um allar veislurnar og afmælin. Það fara nokkrar vínflöskur í viku hverri og þetta er fljótt að borga sig.“ Hann segir ekki hlaupið að því að fá góð vín á Íslandi. „Áhugafólki um vín fer fjölgandi en veitingastaðir hér á landi hafa verið svolítið á eftir þessari þróun. Fá veitingahús hafa almennilegan vín­lager hér. Vínáhugamenn fá ekki merkileg vín, nema þá helst á Holtinu.“

Víninu safnar Arnar upp á þar til gerðu frísvæði í Bretlandi þar sem „eru engin miðaldahöft á verslun eins og á Íslandi“. Hann flytur svo hingað til lands eitt og eitt bretti í einu. Á hverju bretti eru um fimm hundruð flöskur.

Arnar verslar við erlendu heildsalana af því það er hagstæðara en ekki síður af því að lögum samkvæmt má hann ekki versla við þá íslensku. „Hér ríkir einokunarréttur á smásölu á áfengi en ekki á innflutningi. Það er öllum frjálst að flytja inn vín og borga af því toll og virðisaukaskatt. ÁTVR kemur þar hvergi nálægt. Ég má því ekki versla beint við íslenska heildsala á meðan mér er frjálst að versla við kollega þeirra í útlöndum. Þetta afhjúpar náttúrlega fáránleika þessa fyrirkomulags. Ég bíð spenntur eftir því að þessar afgreiðslustofnanir ríkisins hverfi og einhver eldheitur vínáhugamaður opni hér búð með almennilegum vínum.“

Arnar gerir þó ekki ráð fyrir að hætta að kaupa vínin að utan, jafnvel þótt einokuninni yrði aflétt. Til þess hefur hann komið sér upp of persónu­legum smekk. Yfirleitt kaupir hann kassa af hverri tegund, auk þess sem hann kaupir alla árganga af völdum tegundum. „Ég fylgist vel með umfjöllunum fagaðila, í tímaritum, fréttabréfum og á netinu. En ég kaupi fyrst og fremst frönsk vín frá Bordeaux og Búrgúndí-héruðunum, oftar en ekki frá sömu framleiðendunum, ár eftir ár.“