Upp­gjör við víkinga öld elítunnar - Hvernig sið­menntuð þjóð rís upp úr sjálf­skapar­víti spillingar

Það er lúmskur harmleikur fólginn í því þegar háskólamenntuð og kristin þjóð glatar siðferðislega áttavitanum sínum og leyfir óheiðarlegasta fólki samfélagsins að leiða sig í sjálfskaparvíti.

Áratugum saman byggði íslenskur almenningur afstöðu sína á einlægri trú - þeirri trú að forystufólk í stjórnmálum, lögmenn og fræðimenn væru í raun og veru að vinna að sameiginlegri velsæld þjóðarinnar. Traustið var algert, en misnotkunin á því sömuleiðis dæmalaus.

Á bak við tjöldin var traustið vopnavætt til að ræna, ljúga og stela; til að koma sameiginlegum auðlindum undan og skapa kerfi þar sem æska landsins er nú leidd í örbirgð og fjárhagslega prísund á handstýrðum húsnæðis- og leigumarkaði.

Nú, þegar þjóðinni býðst tækifæri til að brjóta upp þessa einangruðu fákeppni í þjóðaratkvæðagreiðslunni þann 29. ágúst næstkomandi, nær örvænting valdastéttarinnar nýjum hæðum. Sviðið er orðið nær blóðugt af pólitískri grimmd þar sem virtir prófessorar, lögfræðingar og fyrrverandi forsetar eru dregnir fram í kastljósið til að breiða yfir ránsfenginn með nýjum blekkingavef. Þetta blekkingar-sjónarspil afhjúpar dýpstu veilu íslensks samfélags: algjöra meðvirkni og múgæsingu græðgi og peninga-trúsafnaðar sem neitar að ganga inn í nútímann.

Sértrúarsöfnuðurgræðginnar og afturgöngur á fundum

Að fylgjast með baráttufundum þeirra sem berjast gegn alþjóðlegri samvinnu og heilbrigðu regluverki er eins og að verða vitni að tímaskekkju úr öðrum heimi. Þar stíga fram ræðumenn, klæddir í nýja valdabúninga, og tala blaðlaust í tæpan klukkutíma yfir áheyrendum sem virðast fársjúkir af peningagræðgi og skyldum kvillum. Í lýsingum sjónarvotta lýsir múgæsingin sér þannig að fólkið í salnum missir alla gagnrýna hugsun; það starir á ræðumanninn eins og afturgöngur, gagntekið og dáleitt af gömlum mýtum um „víkingaeðli“ okkar og einstæða snilld íslenska efnahagsmódelsins.

Þetta er ekki stjórnmálaleg rökræða; þetta er sértrúarsöfnuður. Þetta er hópur fólks sem á allt sitt undir því að innlenda peningahakkavélin gangi áfram á fullum afköstum. Ræðumennirnir höfða til frumstæðra kennda og reyna að telja háskólamenntaðri þjóð trú um að sjálfstæði okkar felist í því að verja lokað og spillt peningakerfi þeirra.

En það er hrópandi ósamræmi á milli þessara fjálglegu ræðna og raunveruleikans. Víkingaöldin leið undir lok fyrir meira en þúsund árum. Menningin, siðfræðin, menntunin og nútímalíf okkar hafa gerbreyst, þótt þessi tiltekni peningasöfnuður hafi hreinlega ekki tekið eftir því. Þeir vilja lifa áfram í fortíðinni, ræna fólkið með blóðugu sverði fákeppninnar og öskra af bræði ef einhver dirfist að trufla æðið eða krefjast gagnsæis.

Hvernig vinnur hásiðmenntuð þjóð sig út úr svona víti?

Spurningin sem brennur á vinnandi fólki, ungu fólki og leigjendum sem blæða í þessu kerfi er einföld: Hvernig rís siðmenntuð þjóð upp úr slíku ástandi? Hvernig brjótum við upp þetta heimatilbúna hreðjatak? Svarið liggur í því að beita einmitt þeim tveimur meginstoðum sem þjóðin státar sig af en elítan hefur reynt að svæfa: æðri háskólamenntun og kristinni siðfræði.

1. Vísindaleg og gagnrýnin uppljóstrun (Háskólastoðin)

Háskólamenntun á ekki að vera tæki til að hanna blekkingarkerfi eða framleiða réttlætingar fyrir klíkukapítalisma. Siðmenntuð þjóð verður að virkja gagnrýna hugsun gegn lýðskrumi.

• Flettum ofan af lygunum: Menntað samfélag á að mæta staðlausu ræðuhaldi og tilfinningalegu moldviðri með grjóthörðum gögnum. Þegar prófessorar emeritusar eða lögfræðingar fullyrða að allt sé í himnalagi, á að svara þeim með tölum um 7.000 milljarða skuldbindingar, flótta unga fólksins til útlanda og þá 62 milljarða sem flett er af leigjendum á ári í umframhagnað.
• Afnám meðvirkninnar: Það verður að rjúfa þá samfélagslegu verndarhjúpa sem þessir virtu talsmenn njóta - en þeir eru raunverulega veikir meðvirkni sjúklingar. Menntun á að veita almenningi getu til að sjá að ræðumaður sem dásamar „víkingaeðlið“ er í sínum veikindum í raun aðeins að verja einkaauðvald og aflandsreikninga.

2. Siðferðileg endurreisn og réttlæti (Kristna stoðin)

Kristin siðfræði í sinni tærustu mynd snýst um réttlæti, vörn fyrir hinn veika og höfnun á græðgi. Samfélag sem kennir sig við þessi gildi getur ekki samþykkt frumskógarlögmál þar sem hinir sterku níðast á hinum eignalausu.

• Siðferðilegt uppgjör við græðgina: Það verður að lýsa því yfir afdráttarlaust að það sé siðlaus hagnaður þegar stórleigufélög og auðmenn breyta húsnæðismarkaðnum í sláturhús fyrir unga kynslóð. Að sjá á eftir æsku landsins í örbirgð eða landflótta á meðan elítan kaupir lúxus-partýíbúðir fyrir arðinn af auðlind þjóðarinnar er brot á grundvallarsáttmála siðmenntaðs samfélags.
• Ábyrgð og iðrun ríkisvaldsins: Kerfið verður að neyðast til að horfast í augu við eigin syndir. Alþingi og eftirlitsstofnanir verða að hætta meðvirkninni með sértrúarsöfnuði auðvaldsins og innleiða reglur sem vernda almenning gegn skipulögðum þjófnaði sem í öllu tilliti falla undir samfélagsglæpi og brot á samfélagssáttmálanum.

Uppgjörið þann 29. ágúst: JÁ við framtíðinni

Þjóðaratkvæðagreiðslan þann 29. ágúst nk. snýst í raun ekki um Brussel, heldur snýst hún um siðmenningu gegn villimennsku. Hún snýst um það hvort við ætlum áfram að leyfa sértrúarsöfnuði peningagræðginnar að sveifla blóðugu víkingasverði einokunar og fákeppni yfir höfðum okkar, eða hvort við ætlum að stíga inn í nútímann sem fullvalda, menntuð og siðuð þjóð.

Með því að kjósa JÁ í ágúst brýtur almenningur upp þá einangrun sem íslenska elítan þarf á að halda til að reka peningahakkavél sína. JÁ-atkvæðið er yfirlýsing um að við höfnum víkingaöldinni og þeim pólitísku afturgöngum sem vilja fórna framtíð barnanna okkar fyrir áframhaldandi ránsfeng. Það er kominn tími til að loka sláturhúsi unga fólksins, krefjast ábyrgðar og endurreisa samfélag byggt á vísindalegri þekkingu, gagnsæi og kristnu réttlæti. Við skulum ekki láta öskur elítunnar trufla okkur; tökum valdið aftur og björgum framtíð Íslands.

Höfundur er byggingaverkfræðingur og áhugamaður um betra samfélag.