Hjálp!

Hjálp! getur einhver hjálpað mér? Eldri kona, blóðug, greinilega eftir höfuðhögg, rís upp úr rúminu sem hún liggur í á bráðamóttökunni. Karl, sjúklingur, í næsta rúmi kemur til aðstoðar og fer að leita að einhverjum til að hjálpa. Sú blóðuga hafði áður verið eðlileg og spjallað en nú voru komnir öndunarerfiðleikar og greinilega eitthvað alvarlegt að. Karlinn kemur aftur, hafði ekki fundið neinn til að hjálpa. Hjálp, getur þú hjálpað mér? Segir slasaða konan við mig, ég fer af stað og tekst að finna unga konu í hvítum slopp sem kemur og byrjar að reyna að ná sambandi við þá slösuðu en það eru ekki mikil viðbrögð. Læknum og hjúkrunarfólki fjölgar nú kringum rúmið hjá henni og greinilega mikill hasar.

Eftir sex tíma á bráðamóttökunni er mér sagt að ég sé búinn og megi bara fara. Veit ekkert um hvernig konunni reiðir af, hvort hún lifir eða deyr. Þessa sex tíma hafði ég horft upp á eitthvað sem líktist því að stórslys hefði orðið, allt yfirfullt. Það var föstudagskvöld, nú laugardagsnótt, en þetta er ekki fólk af djamminu að sækja sér aðstoð. Þetta virðist vera að mestu leiti eldra fólk sem hefur dottið heima hjá sér eða eitthvað álíka. Það er boðið upp á áfallahjálp af minnsta tilefni í dag og full þörf á því. En hvar er áfallahjálpin sem er boðin þeim sem þurfa að leita á bráðamóttökuna? Það veldur mér áhyggjum, áfalli, að hugsa um að móðir mín væri búin að vera þarna tvisvar ef hún hefði ekki verið, fyrir tilviljun, í hvíldarinnlögn í Sunnuhlíð. Hvar er áfallahjálpin fyrir aðstandendur eldri borgara og þá sjálfa sem enga aðstoð fá aðra en að vera skilin eftir á bráðamóttökunni? Það skal tekið skýrt fram að starfsfólk bráðamóttökunnar stendur sig stórkostlega við gífurlega erfiðar vinnuaðstæður. Eftir stendur þó sú staðreynd að allir eru sammála um að ástandið er óboðlegt en samt virðist ekkert gert til að bæta það. Það veldur mér líka áhyggjum að móðir mín verður útskrifuð af hjúkrunarheimilinu í dag, þó hún þurfi sólarhrings eftirlit. Allir benda hver á annan og ég veit að hún mun enda þarna á bráðamóttökunni fyrr en síðar, því enn er ástandið eins og þegar Frelsarinn fæddst, hvergi rúm að hafa.