Vinkonuferð til Ís­lands tók ó­vænta stefnu

Avery ólst upp í Kanada, nánar tiltekið í bænum Caledon, skammt norðvestur af Toronto. Hún lærði skapandi markaðsfræði og auglýsingagerð í háskóla og fór svo út á vinnumarkaðinn, þar sem hún starfaði í rúman áratug í mannauðsmálum.

Árið 2017 var mjög afdrifaríkt ár í lífi hennar.

„Ég varð fyrir kynferðislegu ofbeldi á vinnustað og það varð algjör vendipunktur á ferlinum mínum. Mér leið eins og mér hefði hreinlega verið ýtt út af vinnumarkaðinum og ég upplifði mig algjörlega vanmáttuga. Á sama tíma þurfti ég að hafa tekjur til að lifa af, borga reikninga og húsaleigu, en ég gat ekki lengur séð fyrir mér að starfa í hefðbundnu vinnuumhverfi.“

Þetta varð til þess að Avery ákvað að stofna sitt eigið fyrirtæki, sem fékk nafnið Bloom.

„Bloom varð í grunninn til út frá minni eigin reynslu. Fyrir manneskju sem starfaði í mannauðsmálum var þessi reynsla sjokkerandi og það setti mig algjörlega úr skorðum.“

Fyrirtækið leggur áherslu á stefnumótandi mannauðsstjórnun, fræðslu og þjálfun þegar kemur að kúgun og misrétti á vinnustöðum og aðstoðar fyrirtæki og stofnanir við að þróa og bæta reglur og verklag.

„Í Kanada vorum við fyrsta fyrirtækið, svo ég viti til, til að innleiða fjögurra daga vinnuviku og setja á fót sérstakan fjárhagsramma fyrir blæðingar og tíðavörur. Þetta voru mál sem ég brann virkilega fyrir. Við höfum unnið með stórum stofnunum og kanadískum stjórnvöldum, og líka stórum fyrirtækjum eins og Spotify, Smart Suites og Shopify. Í kjarna Bloom er fræðsla. Við kennum fólki hluti sem við ættum í hreinskilni sagt að hafa lært í skóla. Það er gífurlegt bil í menntun og fræðslu, sérstaklega í fjölmenningarlegu landi eins og Kanada.“

Varð ástfangin af Íslandi

Árið 2015 heimsótti Avery Ísland í fyrsta skipti – og kolféll fyrir landinu og þjóð.

„Það er næstum hálfvandræðalegt að viðurkenna það en ég kom til Íslands af því að ég sá færslu sem Beyoncé deildi á Instagram. Ég man þegar hún birti mynd af sér í Bláa lóninu. Það var það sem kom hugmyndinni af stað. Þegar ég sá hana hugsaði ég bara: „Guð minn góður. Ég veit ekki hvar hún er, en ég verð að fara þangað.“ Ég sannfærði tvær vinkonur mínar um að koma með mér og við skipulögðum stelpuferð en við vissum allar mjög lítið um landið. Þetta var fyrsta stelpuferðin sem ég hafði farið í. Við fórum í bakpokaferðalag um landið og enduðum á tónlistarhátíð í Reykjavík. Mér fannst ég svífa, mér leið svo dásamlega. Ég var bara svo hamingjusöm. Við þrjár enduðum á því að dansa á borði á hátíðinni og ég man að ég hugsaði: „Þetta er besti dagur lífs míns,“ segir Avery og bætir við:

„Ég hef farið í stórar vinkvennaferðir til Grikklands, Spánar, Króatíu og á aðra staði. En sama hvert ég hef farið, þá er eitthvað við Ísland sem er öðruvísi. Það er eitthvað við landið hér sem er svo græðandi og það er eitthvað sérstakt við náttúruna á Íslandi sem fyllir mann algjörri lotningu.“

Næstu tvö ár á eftir heimsótti Avery Ísland reglulega.

„Árið 2022 skipulagði ég síðan ferð til Íslands fyrir mig og sjö kvenna teymi úr fyrirtækinu mínu, og það var ótrúleg ferð.“

Síðan leið rúmt ár og á þeim tíma gekk Avery í gegnum afar krefjandi tíma, bæði í starfi og einkalífi.

„Þetta var versta ár ævi minnar. Það voru alls konar litlir streituvaldar sem komu upp á sama tíma og svo varð algjört upplausnarástand í teyminu í fyrirtækinu mínu. Samskiptin breyttust og á nokkrum mánuðum breyttist allt teymið mitt. Sjálfstraustið var algjörlega í molum af því að sjálfsmyndin mín var svo nátengd vinnunni minni. Þegar allt fór að hrynja fannst mér ég vera algjörlega misheppnuð. Ég upplifði kulnun, svik og sorg sem hlóðust ofan á hvort annað.“

Upplifði ró og öryggi

Síðar kom Avery aftur til Íslands ásamt níu kvenna hópi, sem í þetta sinn voru ekki samstarfsfélagar hennar heldur vinkonur. Þær dvöldu hér á landi í fjóra daga og gistu í húsi í útjaðri Reykjavíkur.

„Ferðin átti upphaflega að vera önnur ferð með Bloom teyminu, en eftir það sem gekk á árið 2022 þá hugsaði ég með mér: „Ókei, ég breyti þessu bara í vinkonuferð í staðinn.“ Engin af þeim hafði komið til Íslands áður.“

Á meðan á ferðinni stóð fóru vinkonurnar í fjallgöngur og skoðuðu eldgos.

„Í fyrsta sinn í marga mánuði var ég ekki límd við símann eða með vinnuna á heilanum. Ég var ekki einhvers staðar annars staðar í huganum, ég var fullkomlega til staðar. Ég hló, svaf vært og leyfði konunum sem þekkja mig best að halda utan um mig. Og mér fannst ég aftur verða ég sjálf.“

Örlagaríkt kvöld

Þegar komið var að síðasta kvöldi ferðarinnar skelltu vinkonurnar sér út á lífið í miðbæ Reykjavíkur og fóru á Kaffibarinn.

Avery rifjar upp augnablik þar sem hún stóð við barinn og þá nálgaðist hana ungur íslenskur maður sem síðar kom í ljós að hét Áslaugur Andri, kallaður Ási, og var slökkviliðs- og sjúkraflutningamaður.

„Ég var nýbúin að fá mér drykk á barnum þegar ég sneri mér við og sá hann standa beint fyrir framan mig. 195 cm á hæð, mjög stór, mjög myndarlegur og mjög íslenskur í útliti. Ég sneri mér við og allt í einu var hann bara þarna; sagði ekki neitt heldur stóð bara beint fyrir framan mig. „Hvað viltu?“ spurði ég, frekar hranalega. Í stað þess að gera sig breiðan þá virtist hann næstum feiminn; hann var mjög yfirvegaður og rólegur að reyna að sýna sig. Svo sagði hann: „Ég geri þetta aldrei. Ég veit ekki af hverju, en mér finnst eins og … segull hafi dregið mig að þér.“ Hann kyngdi og sagði svo: „Þú ert fallegasta kona sem ég hef nokkurn tíma séð,“ rifjar Avery upp.

„Jafnvel þó svo að þarna væri ókunnugur maður að koma inn í mitt persónulega rými innan um fullt af fólki, þá stífnaði ég ekki upp, mér fannst ég fullkomlega örugg. Ég var ekki vön þessu, sérstaklega úti á lífinu á Íslandi. Þannig að þegar hann gekk upp að mér og stóð þarna og sagðist aldrei gera svona, varð ég mjög hissa. Á þessum tíma var ég búin að vera einhleyp í sex ár, var búin að fara á mörg hræðilega vond stefnumót og var búin að vera lengi að vinna í því að sætta mig við að vera ein. Ég hafði engan áhuga á því sem einhver karlmaður gæti boðið mér. Þess vegna kom þessi tilfinning mér mjög á óvart.

„Ég er hérna með vinkonum mínum,“ sagði ég við hann og benti á hringinn af konum í kringum mig. „Ég á afmæli.“ „Til hamingju með afmælið!“ sagði hann og brosti. Hann var líka í afmæli sem var þarna á staðnum. Þegar ég fór af Kaffibarnum man ég eftir að hafa horft í augun á honum á leiðinni út og ég fann fyrir einhvers konar ró og vissu. Það var eins og eitthvað hefði breyst.“

Giftu sig á hálendinu

Avery og Ási áttu þó ekki eftir að hittast aftur fyrr en tæpu ári seinna.

„Hann fylgdi mér á Instagram, ásamt nokkrum sem voru með honum þetta kvöld, og svo sá ég að hann birtist sífellt í „friend suggestions“ á Facebook hjá mér. En við vorum ekki í neinu sambandi, þannig séð. En frá fyrsta augnablikinu sem við hittumst þá fann ég eitthvað gagnvart honum. Ég veit ekki alveg hvernig ég á að útskýra það. Og hann fann það líka. Ég hugsaði meira um hann en ég vildi viðurkenna. Hann kom upp í hugann á mér á hversdagslegustu stundum: á leiðinni heim, við að bursta tennurnar, horfandi út um glugga. 

Einhverjum mánuðum eftir að ég kom heim frá Íslandi þá fór ég til reiki-orkumeistara, sem er að vísu eitthvað sem ég geri alls ekki reglulega. Ég sagði henni frá þessum manni sem ég hafði hitt og hélt að ég gæti verið ástfangin af. Ég veit að þetta hljómar mjög „spíritúal“ en hún sagði við mig: „Þessi manneskja er að vernda þig fyrir einhverju sem þú veist ekki um. Þið munuð vera saman. Hann er að sýna umhyggju og tillitssemi með því að vernda þig.“ Hún sagði mér líka: „Þið verðið saman eftir ár. Vertu bara þolinmóð.“

Ári eftir kvöldið á Kaffibarnum var Avery aftur stödd á Íslandi, ein síns liðs að þessu sinni. Hún hafði áætlað að vera á landinu í tvo mánuði og sinna þaðan fjarvinnu. Þá rákust hún og Ási á hvort annað í miðbænum – fyrir einskæra tilviljun. Eftir það var ekki aftur snúið. Eitt leiddi af öðru.

„Við fórum í útilegu og gönguferðir og enduðum á að trúlofa okkur uppi á hálendi. Einhvers staðar úti í miðri óbyggð ákváðum við að þetta væri fyrir lífstíð. Það var eins og allt hefði fallið saman. Við skoðuðum enga aðra staði. Við ræddum enga valkosti. Við bara vissum það. Við ætluðum að gifta okkur þar. Ári síðar, upp á dag, á nákvæmlega sama stað á hálendinu, héldum við brúðkaupið okkar.“

Kvennaferðir til Íslands

Í dag getur Avery loksins kallað Ísland heimili sitt. Hún hefur nú sest að til frambúðar, hjá eiginmanni sínum og stjúpbörnum sínum tveimur.

„Það var alls ekki erfið ákvörðun að flytja. Mér finnst Ísland í alvöru vera besti staður á jörðinni. Ég kann vissulega að meta ákveðna hluti við Kanada en það er svo margt frábært við Ísland sem hentar mér, persónunni sem ég er og því hvernig ég vil verja tíma mínum í lífinu.

Núna er ég að þróa fyrirtækið mitt þannig að ég geti farið að bjóða upp á árlega ferðir (e.retreat) til Íslands fyrir konur. Ég er í grunninn að taka það sem ég skapaði með vinkonum mínum árið 2023 og það sem við byggðum í kringum brúðkaupið okkar og lyfta því á næsta stig, en bara fyrir konur,“ segir Avery en hún er einnig með 80 þúsund manna fylgjendahóp á samfélagsmiðlum, þar sem hún fær daglega fyrirspurnir og beiðnir um ferðaráð frá fólki sem vill heimsækja Ísland.

„Það er eiginlega orðið eins konar lífsverkefni hjá mér að fá alla sem eiga erindi hingað, til að koma hingað. Í hvert skipti sem ég kem með fólk hingað til Íslands sé ég það upplifa það sama og ég þegar ég kom hingað fyrst. Það er hluti af ástæðunni fyrir því að ég geri þetta. Ég vil ekki bara að fólk heimsæki Ísland. Ég vil að fólkið upplifi landið.“