What sort of country do we want to become? Ian McDonald skrifar 11. maí 2023 07:31 The Icelandic government has undergone a shift in priorities over the past few years. Not too long ago, the welfare and wellbeing of its people were seen as an utmost priority, and everything else existed in order to facilitate that wellbeing. Today, tourists and specifically the money they bring, are valued far more than the lives and livelihood of the people who call Iceland home, and furthermore those people now exist mostly to facilitate the wellbeing and comfort of those wealthy tourists. The government likes to claim that the vast amounts of money brought in by tourism will naturally trickle down and wash over the population, bringing prosperity to all it touches. This might be a reality in a fair and just system, or one where the biggest industries are not owned by a tiny handful of people and their families. In that reality, the riches only get concentrated in a few hands and then squirreled away offshore to avoid scrutiny from the tax office. The end result of this kind of a system is for Iceland to end up as a place just like Monaco. One which is hugely expensive, and where the vast majority of jobs are in the service industry, whose workers cannot even afford to live in the cities which they work, serving the rich who travel there. In these kind of places, the government does not care about high prices for food, housing or transportation because they know that the visiting tourists are happy to pay a premium for the privilege of visiting. Therefore there is no incentive to lower costs. Lower prices mean lower profits. Conversely, the workers are forced to pay these extortionate prices because they have no other choice. They are trapped in a system where they spend their entire paycheck just to survive. If the Icelandic government wants to live up to its well-polished, massaged image of equality and a high standard of living, which it likes to portray to the rest of the world, they must state clearly that the people who live here are prioritized more highly than tourist dollars, and to act accordingly. We live in one of the wealthiest countries in the world. The GDP of Iceland in 2022 was almost 7 percent, which equates to around 25 billion dollars. There is no reason for people to not be able to afford to survive. No excuses. The author is a member of Efling Union. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Kjaramál Kjaraviðræður 2022-23 Ian McDonald Mest lesið Hægrisveiflan ýkta Egill Ö. Hermannsson Skoðun Hvað viltu verða þegar þú verður stór? Jónína Lovísa Kristjánsdóttir Skoðun Ráðherrann sem skiptir litlu máli Arnar Sigurðsson Skoðun Þroskahjálp 50 ára: Krefjumst þess að stjórnvöld standi við þau réttindi sem þau hafa sjálf lögfest Bryndís Snæbjörnsdóttir Skoðun Norræna módelið: Af hverju refsum við kaupendum en ekki þeim sem selja? Drífa Snædal Skoðun Eru jólin hátíð barnanna eða bara þeirra sem hafa efni á þeim? Inga V. Henriksen Bergdal Skoðun Þú átt nóg og þú ert nóg Ragnhildur Katla Jónsdóttir Skoðun Vafasama Viðreisn Júlíus Valsson Skoðun Eru andstæðingar þjóðarmorðs í Palestínu sérlegir stuðningsmenn Hamas-samtakanna? Finnur G Olguson Skoðun Sundlaugin er ekki vandamálið Unnur Helga Óttarsdóttir Skoðun Skoðun Skoðun Hvað viltu verða þegar þú verður stór? Jónína Lovísa Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Vafasama Viðreisn Júlíus Valsson skrifar Skoðun Þú átt nóg og þú ert nóg Ragnhildur Katla Jónsdóttir skrifar Skoðun Eru jólin hátíð barnanna eða bara þeirra sem hafa efni á þeim? Inga V. Henriksen Bergdal skrifar Skoðun Hægrisveiflan ýkta Egill Ö. Hermannsson skrifar Skoðun Ráðherrann sem skiptir litlu máli Arnar Sigurðsson skrifar Skoðun Þroskahjálp 50 ára: Krefjumst þess að stjórnvöld standi við þau réttindi sem þau hafa sjálf lögfest Bryndís Snæbjörnsdóttir skrifar Skoðun Norræna módelið: Af hverju refsum við kaupendum en ekki þeim sem selja? Drífa Snædal skrifar Skoðun Hvað hafa börnin gert fyrir okkur? skrifar Skoðun Hugmyndakassinn Perla Hafþórsdóttir skrifar Skoðun Losun Íslands á jarðefnaeldsneyti og ómarkviss og ósanngjörn skattheimt Aðalsteinn Júlíus Magnússon skrifar Skoðun Hvar endar ráðaleysið? Þegar sveitarfélögin eru komin í gildru skammtímaniðurskurðar Sigurður Sigurðsson skrifar Skoðun Hvers virði er verndarskyldan ef upplýsingagjöfin skapar hættuna? Herdís Ósk Sveinbjörnsdóttir skrifar Skoðun Óðinn heldur fyrir heila augað Hrafnkell Tumi Kolbeinsson skrifar Skoðun Hneykslan og hræsni: Hvers vegna sum hatursorðræða er ásættanleg en önnur ekki Ian McDonald skrifar Skoðun Samstaða um Suðurnesin sem drifkraft vaxtar skrifar Skoðun Eru andstæðingar þjóðarmorðs í Palestínu sérlegir stuðningsmenn Hamas-samtakanna? Finnur G Olguson skrifar Skoðun Sundlaugin er ekki vandamálið Unnur Helga Óttarsdóttir skrifar Skoðun Það er ekki nóg að hækka róminn Þorgrímur Sigmundsson skrifar Skoðun Má manneskja skipta um trú — og halda lífi? Hilmar Kristinsson skrifar Skoðun Tilkoma gervigreindar – kötturinn í Undralandi? Ólafur Aron Sveinsson skrifar Skoðun Veistu hvaða netvíti á að varast? Vilhjálmur Alvar Þórarinsson skrifar Skoðun Borgarnesréttlætið – saga úr umferðinni Guðmundur H Guðjónsson skrifar Skoðun Viðskiptaráð og Láki jarðálfur Andri Snær Magnason skrifar Skoðun Fertugt félag sem ætlar ekki að setjast í helgan stein Guðrún Barbara Tryggvadóttir skrifar Skoðun Ráðherra innviða tók af skarið: Reglugerð um vanhæfismörk við stjórn ökutækis loks gefin út Vilhjálmur Hjálmarsson skrifar Skoðun Um fóbíu og hatur á Íslam Sverrir Agnarsson skrifar Skoðun Gerast enn kraftaverk á Íslandi? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun Viðey – perla í dvala Gunnar Salvarsson skrifar Skoðun Er öryggi barna sökkvandi skip? Alfa Jóhannsdóttir skrifar Sjá meira
The Icelandic government has undergone a shift in priorities over the past few years. Not too long ago, the welfare and wellbeing of its people were seen as an utmost priority, and everything else existed in order to facilitate that wellbeing. Today, tourists and specifically the money they bring, are valued far more than the lives and livelihood of the people who call Iceland home, and furthermore those people now exist mostly to facilitate the wellbeing and comfort of those wealthy tourists. The government likes to claim that the vast amounts of money brought in by tourism will naturally trickle down and wash over the population, bringing prosperity to all it touches. This might be a reality in a fair and just system, or one where the biggest industries are not owned by a tiny handful of people and their families. In that reality, the riches only get concentrated in a few hands and then squirreled away offshore to avoid scrutiny from the tax office. The end result of this kind of a system is for Iceland to end up as a place just like Monaco. One which is hugely expensive, and where the vast majority of jobs are in the service industry, whose workers cannot even afford to live in the cities which they work, serving the rich who travel there. In these kind of places, the government does not care about high prices for food, housing or transportation because they know that the visiting tourists are happy to pay a premium for the privilege of visiting. Therefore there is no incentive to lower costs. Lower prices mean lower profits. Conversely, the workers are forced to pay these extortionate prices because they have no other choice. They are trapped in a system where they spend their entire paycheck just to survive. If the Icelandic government wants to live up to its well-polished, massaged image of equality and a high standard of living, which it likes to portray to the rest of the world, they must state clearly that the people who live here are prioritized more highly than tourist dollars, and to act accordingly. We live in one of the wealthiest countries in the world. The GDP of Iceland in 2022 was almost 7 percent, which equates to around 25 billion dollars. There is no reason for people to not be able to afford to survive. No excuses. The author is a member of Efling Union.
Þroskahjálp 50 ára: Krefjumst þess að stjórnvöld standi við þau réttindi sem þau hafa sjálf lögfest Bryndís Snæbjörnsdóttir Skoðun
Eru andstæðingar þjóðarmorðs í Palestínu sérlegir stuðningsmenn Hamas-samtakanna? Finnur G Olguson Skoðun
Skoðun Eru jólin hátíð barnanna eða bara þeirra sem hafa efni á þeim? Inga V. Henriksen Bergdal skrifar
Skoðun Þroskahjálp 50 ára: Krefjumst þess að stjórnvöld standi við þau réttindi sem þau hafa sjálf lögfest Bryndís Snæbjörnsdóttir skrifar
Skoðun Norræna módelið: Af hverju refsum við kaupendum en ekki þeim sem selja? Drífa Snædal skrifar
Skoðun Losun Íslands á jarðefnaeldsneyti og ómarkviss og ósanngjörn skattheimt Aðalsteinn Júlíus Magnússon skrifar
Skoðun Hvar endar ráðaleysið? Þegar sveitarfélögin eru komin í gildru skammtímaniðurskurðar Sigurður Sigurðsson skrifar
Skoðun Hvers virði er verndarskyldan ef upplýsingagjöfin skapar hættuna? Herdís Ósk Sveinbjörnsdóttir skrifar
Skoðun Hneykslan og hræsni: Hvers vegna sum hatursorðræða er ásættanleg en önnur ekki Ian McDonald skrifar
Skoðun Eru andstæðingar þjóðarmorðs í Palestínu sérlegir stuðningsmenn Hamas-samtakanna? Finnur G Olguson skrifar
Skoðun Ráðherra innviða tók af skarið: Reglugerð um vanhæfismörk við stjórn ökutækis loks gefin út Vilhjálmur Hjálmarsson skrifar
Þroskahjálp 50 ára: Krefjumst þess að stjórnvöld standi við þau réttindi sem þau hafa sjálf lögfest Bryndís Snæbjörnsdóttir Skoðun
Eru andstæðingar þjóðarmorðs í Palestínu sérlegir stuðningsmenn Hamas-samtakanna? Finnur G Olguson Skoðun