Miklu meiri hetjudáð að sigrast á fíknivanda en að hjóla þvert yfir landið

Óskar Þór Guðmundsson, rannsóknarlögreglumaður á Austurlandi, ætlar að hjóla þvert yfir landið á reiðhjólinu sínu og ljúka túrnum á tíu kílómetra hlaupi í Reykjavíkurmaraþoninu 24. ágúst. Hann stefnir á brottför næsta laugardag.

Þetta gerir hann til að styrkja félagasamtökin Samhjálp sem reka meðal annars meðferðarheimili og styðja við þá einstaklinga sem eiga um sárt að binda.

Björguðu lífi dóttur hans

„Þetta er bara eitt af þeim félagasamtökum sem bjarga lífum ungs fólks á íslandi. Ég þekki það bara af eigin reynslu vegna þess að dóttir mín var hætt komin af neyslu fíkniefna. Hún komst að hjá þeim í meðferð þannig að ég hef bara sagt, hún var það illa farin, að þau hafa bara bjargað lífi hennar,“ segir Óskar Þór í samtali við fréttastofu.

Það var einmitt dóttir hans sem skoraði á hann að skrá sig í Reykjavíkurmaraþonið í fyrra.

Í dag hefur dóttir hans verið edrú í þrjú ár og þrjá mánuði og vegnar vel í lífinu. Hún starfar á hjúkrunarheimili og er í sjúkraliðaskólanum.

„Sumir hafa verið að vorkenna mér að vera að leggja það á mig að hjóla yfir Ísland. Ég hef nú bara sagt að það er engin hetjudáð fólgin í því að setjast upp á hjól og hjóla um hálendið. Það er hetjudáð fólgin í því að komast út úr svona fíknivanda,“ segir Óskar Þór.

Kerfið verði að geta gripið fólk þegar það er tilbúið

Fólk í fíknivanda þurfi að sýna þrautseigju og mikla ákveðni.

„Þú þarft að vera rosalega ákveðinn því það er engin tilfinning, virðist vera, sterkari en ákallið eftir næsta skammti. Maður hefur svo oft séð það að fólk sem á við þennan vanda að stríða að það er alveg sama hvað þú segir við það eða gerir fyrir það; það er bara næsti skammtur sem skiptir máli. Fyrir utan það að þegar menn stíga svo skrefið að þá er vanlíðanin í ákveðinn tíma á eftir nær óbærileg,“ útskýrir Óskar Þór.

Þess vegna sé mikilvægt að fólk komist strax í meðferð um leið og það finnur að það sé tilbúið að snúa við blaðinu og verða edrú.

„Við erum bara, sem þjóð, alls ekki að gera nógu vel í þessum málaflokki. Við erum svolítið bundin af því að reyna að stoppa sölu á einhverjum lyfseðilsskyldum lyfjum eða við erum að reyna að ná í fíklana áður en þeir fara að setja ofan í sig dópið en þegar fólkið er tilbúið að fá aðstoð þá þarf hún að vera til.“

Óskar Þór segir að biðtíminn sé allt of langur.

„Ef þú vilt komast í meðferð og er í fíknivanda þá geturðu hringt og beðið um aðstoð og þú þarft að bíða svona kannski frá þremur vikum og upp í þrjá mánuði til að komast inn og á hvaða stað ertu þá?“

Það eiga ekki allir gott bakland

Óskar Þór segist sem betur fer getað komið dóttur sinni að í meðferð hjá Samhjálp tiltölulega fljótlega eftir að hún lýsti því yfir að hún vildi verða edrú. Hún hafi einungis þurft að bíða í um tíu daga.

„Ég gat hugsað um hana þangað til þannig að í því tilfelli slapp það til því hún á gott bakland en það eiga það ekki allir.“

Óskar Þór segir að til þess að koma í veg fyrir dauðsföll af völdum fíkniefna þurfi fyrst og fremst að bæta aðgengi að meðferðarúrræðum. Það sé verkefni ríkisins og okkar allra.

„Ég hef þá skoðun að þegar fólk er búið að sýna ákveðinn árangur í bataferli þá væri voða gott ef þú gætir losnað við eitthvað af bagganum sem fylgir,“ segir Óskar Þór. Margir hafi dóma á bakinu fyrir afbrot sem fylgi fíkniefnalíferninu.

„Það fylgir þér bara fram yfir gröf og dauða. Ég myndi vilja sjá svona, að ef þú hefur verið edrú í einhvern tíma þá sé þetta bara þurrkað út.“

Óskar Þór segist vera einstaklega vel giftur en eiginkona hans ætlar að „skrölta“ á undan honum á jeppa í hjólaferðalaginu.

„Hún ætlar að sjá til þess að mér verði ekki kalt á kvöldin og svona. Þetta er bara lúxusferðalag.“

Hér er hægt að heita á Óskar Þór.