Skýrsla Kidda Gun: Minnir ögn á „Sully“ hans Tom Hanks

Stjarnan og Grindavík voru jöfn að stigum fyrir leik kvöldsins milli liðanna í Ásgarði. Stjörnumenn höfðu tapað tveimur leikjum í röð og þó slíkt sé varla hægt að kalla „krísu“ þá hefði verið mjög auðvelt að uppnefna ástandið það ef illa hefði farið fyrir Stjörnumönnum í gærkvöldi.

Þeim tókst hinsvegar að snúa gengi síðustu vikna við og uppskáru tvö góð stig eftir „harðsóttan varnarsigur,“ eins og Hrafn Kristjánsson þjálfari liðsins orðaði það réttilega. Lokatölur urðu 75-64 eftir að heimamenn leiddu allan leikinn.

Frábær byrjun heimamanna



Eftir tvo tapleiki í röð er eðlilegt að góð lið mæti vel peppuð í sínum varnarleik og stundum fylgir líka blússandi sóknarleikur í bónus. Þetta varð raunin í fyrsta fjórðungi hjá Stjörnunni; heimamenn voru sérlega ágengir í sínum varnarleik og skotnýting liðsins til fyrirmyndar á sama tíma.

Flestir héldu að liðið ætlaði sér að gera útum leikinn í fyrri hálfleik en staðan eftir fyrsta hluta var 27-10 og ekkert útlit fyrir annað en að þeim ætlaði að takast þetta, slíkir voru yfirburðirnir. Grindavík var með 18% skotnýtingu í fyrsta hluta og varnarleikur liðsins í molum gegn frábæru sóknarflæði heimamanna.

Grindavík gafst aldrei upp

Það er hægt að færa rök fyrir því að heimamenn hafi lagt grunninn að sigrinum einmitt í þessum fyrsta hluta því liðið náði aldrei aftur neinu sóknarflugi. Það voru svo Grindvíkingar sem náðu að herða sína vörn til muna og heimamenn náðu aldrei að skora yfir 20 stig í fjórðungi og úr varð mikill varnarbaráttuleikur. Hraði leiksins jókst mikið í öðrum hluta og undir þeim kringumstæðum virtust gestirnir þrífast best og náðu að klóra sig tilbaka.

Grindavík var ekki langt frá því að komast fyrir alvöru aftur inní leikinn þegar liðið náði að sigra annan hluta 13-24 og munurinn aðeins sex stig í hálfleik. Ingvi Guðmundsson, Ómar Sævarsson, Þorleifur Ólafsson og bróðir hans Ólafur spiluðu vel og liðið skipti um drif í vörninni.

Við upphaf seinni hálfleiks náðu gestirnir hinsvegar ekki að nýta sér þetta og aftur settust heimamenn í bílstjórasætið; í mínum huga var þetta tækifæri Grindavíkur til þess að gera þetta að alvöru spennuleik en í staðinn upphófst mikil varnarbarátta sem Stjörnumenn höfðu iðulega aðeins betur í. Sókn Grindavíkur náði sér aldrei aftur í sama gír og var það frábærum varnarleik heimamanna um að þakka.

Grindavík barðist hinsvegar vel og náði að halda muninum í kringum tíu stigin en aldrei tókst þeim að hlaða saman í gott áhlaup og láta kné fylgja kviði. Ástæðan fyrir þessu var einföld: Sóknarleikur liðsins átti í töluverðum vandræðum með varnartilburði heimamanna, sem skiptu vel á hindrunum og náðu oftar en ekki að loka á allar tilraunir Grindavíkur til að komast upp að körfunni. Fyrsta og önnur varnarhjálp heimamanna var oft mjög góð, ásamt því að pressan á boltamenn gerði gestunum erfitt fyrir að fá opin skot.

Lykilmenn Grindavíkur hittu illa og sóknarkerfin brugðust gegn sterkri varnarlínu Stjörnunnar, sem þurftu aðeins á vörninni sinni að halda til þess að halda status quo í leiknum. Lokafjórðungurinn var gestunum erfiður og fór að greina þreytumerki; lélegar ákvarðanir í sókn og smá pirringur yfir aðstæðunum sem liðið fann sig í urðu þeim svo að falli. Stjarnan hélt sjó og gat leyft sér að láta sóknina sitja aðeins á hakanum.

Eðlilegur leikur, eðlileg úrslit?

Grindavík hafði unnið fjóra leiki í röð en þurfti að lúta í harðviðargólf gegn sterkum andstæðingi sem hafði töluvert að sanna, ekki bara fyrir sjálfum sér heldur öllum sem fylgjast með Domino‘s-deildinni. Ég veit, eins og þið lesendur, að Stjarnan er betur mannað lið og átti að vinna leikinn; þetta voru eðlileg úrslit. Sigurinn kom einnig með eðlilegum hætti að mínu viti; ef Stjarnan hefði rúllað yfir Grindavík hefði ég talið það óeðlilegt.

Stjarnan er ekki komin með þá yfirburði á Grindavík til að slíkt geti talist eðlilegt, nema af Grindavík hefði lagst niður í eymd og volæði. Grindvíkingar eru hinsvegar ekki á þeim stað heldur; þeir gáfust upp á móti KR í vetur og eru greinilega alveg hættir slíkri þvælu og hafa spilað mjög vel upp á síðkastið; með frábæru tempói, fullir sjálfstrausts og vel þjálfaðir.

Liðin og leikmenn

Sóknarfráköst eru oft mælikvarði á baráttu liða í leik og ljóst að hana skorti ekki hjá Grindvíkingum; liðið tók tuttugu slík og voru Ómar Sævarsson, Ólafur Ólafsson og Jens Óskarsson drjúgir undir körfu heimamanna. Liðsbaráttan hjá Grindavík var til fyrirmyndar, sérstaklega eftir að hafa lent sautján undir í fyrsta hluta. Bekkurinn var sterkur; Ingvi Guðmundsson, Jens Óskarsson og Þorleifur Ólafsson áttu flotta innkomu. Liðsheildin komst vel frá leiknum, sérstaklega í vörninni, og þó sóknin hafi hikstað ¾ hluta leiks var andinn til staðar í 40 mínútur – þetta vilja allir þjálfarar sjá frá sínum liðum.

Byrjunarlið heimamanna gerði nóg í sókn til að leggja andstæðinginn að þessu sinni en alveg ljóst að liðið þarf meiri stöðugleika í sókn þegar fram í sækir. Devon Austin er ennþá spurningarmerki í mínum huga; hann er alls ekki nógu afgerandi leikmaður þrátt fyrir að vera með 13 stig og 13 fráköst. Stjarnan hóf sig snemma hátt til flugs, missti hæð strax í kjölfarið en náði að rétta sig af og lenda svo af miklum myndarskap undir lokin – ég veit, þetta minnir ögn á „Sully“ hans Tom Hanks.

Þegar á liðið reyndi í öðrum hluta og byrjun þess þriðja þá sýndu leikmenn sterka liðsheild í vörninni, sem var nóg til þess að afgreiða gestina. Hlynur Bæringsson var ankeri liðsins sem fyrr og límdi vörnina saman; bakverðir liðsins spiluðu frábærlega á boltann, lokuðu á Clinch og trufluðu flest skot fyrir utan. Hafa verður í huga að flestir skotmenn liðsins hafa sjaldan hitt eins illa og í kvöld en leikmenn brugðust sjaldnast varnarskyldum sínum – þetta vilja allir þjálfarar sjá frá sínum liðum.