Kjarnorkuverkfræði-draumurinn rætist í París

Andrea ræddi við blaðamann um ævintýrin og daglega lífið í París hingað til.

Hvað varð til þess að þú fluttir út og hvar býrðu?

Ég hef lengi haft þann draum að fara í meistaranám í kjarnorkuverkfræði og Frakkland er einn besti staðurinn til að læra það. Ég ætlaði mér samt aldrei sérstaklega að flytja til Frakklands. Þegar kærasti minn flutti út fór ég að skoða möguleikana betur og sótti þá um í skóla þar.

Ég er núna smám saman að flytja allt dótið mitt út til Parísar og á síðasta flugið mitt út um miðjan ágúst. Eins og staðan er í dag búum við í 15. hverfi, en erum á næstunni að flytja inn í nýja íbúð í 1. hverfi, sem verður algjör draumastaðsetning.

Hvað ertu að gera þar?

Ég var nýlega að útskrifast úr orkuverkfræði og hef lengi haft mikinn áhuga á kjarnorku, þannig næsta skref hjá mér er meistaranám í kjarnorkuverkfræði. Ég ætla að byrja á því að einbeita mér algjörlega að náminu og ekki vinna með því, allavega til að byrja með.

Ég veit í rauninni ekki alveg hvað bíður mín úti og það er bæði ótrúlega spennandi og pínu stressandi á sama tíma, sérstaklega tengt náminu. Ég veit ekki hvort það verður erfiðara, léttara eða í samræmi við það sem að ég er búin að vera að gera hingað til. Maður er að fara inn í alveg nýjan kafla, kynnast nýju fólki og aðlagast allt öðru umhverfi.

Hefurðu búið annars staðar erlendis?

Já, ég hef áður búið erlendis. Ég bjó í Lettlandi með fjölskyldunni minni frá 3. bekk og alveg upp í 6. bekk. Á þeim tíma fann ég samt lítið fyrir því að vera búsett í öðru landi þar sem ég var svo ung og hafði fjölskylduna alltaf í kringum mig.

Núna er staðan allt önnur. Í fyrsta skiptið er ég að flytja alveg að heiman og vera langt frá fjölskyldunni minni, þannig að þetta er allt öðruvísi upplifun. Ég er í raun ekki enn búin að átta mig á því að ég sé að flytja út.

Hvernig er daglegt líf og hversdagsleikinn úti hjá þér?

Daglega lífið mitt í augnablikinu er eiginlega bara frekar fullkomið. Styrkár fer í vinnuna á morgnana og þá leyfi ég mér aðeins að sofa út áður en að við hittumst í hádegismat.

Eftir það eyði ég deginum oft í að rölta um borgina, kíkja í búðir, sjoppa aðeins, fara stundum í nudd og bara njóta þess að hafa tíma fyrir sjálfa mig.

Þegar Styrkár kemur heim á kvöldin förum við oft út að borða eða höfum það notalegt heima og eldum eitthvað saman. Ég er því bara að reyna að njóta þessa tíma í botn áður en að ég byrja af fullum krafti í náminu.

Það er hins vegar búið að vera svolítið erfitt að venjast því að hlaupa í París. Á Íslandi gat ég hlaupið tíu kílómetra án þess að stoppa einu sinni, en hérna eru umferðarljós út um allt og stundum finnst mér ég vera meira að bíða á rauðu en að hlaupa.

Hvað er skemmtilegast við lífið úti?

Það skemmtilegasta við lífið úti er líklega hvað margt nýtt er framundan. Ég er að fara að hefja meistaranám í kjarnorkuverkfræði sem er eitthvað sem ég hef lengi stefnt að, en ég hafði í raun enga hugmynd um hvað ég myndi gera ef ég kæmist ekki inn þannig eina í stöðunni var eiginlega bara að komast inn. Því er svolítið óraunverulegt að vera komin á þann stað að þetta sé allt að verða að veruleika.

Svo finnst mér sérstaklega gaman að vera að byrja nýjan kafla með kærastanum mínum og fá að upplifa París saman. Hver vill ekki prófa að búa í París? Það er alltaf eitthvað að gerast, maður finnur alltaf nýtt kaffihús, nýjan veitingastað eða bara nýtt hverfi til að skoða. Borgin hættir einhvern veginn aldrei að koma manni á óvart.

En mest krefjandi?

Mest krefjandi er án efa að flytja frá fjölskyldunni og vinum. Ég er mjög heimakær og hélt eiginlega alltaf að ég myndi aldrei flytja að heiman og ef ég myndi einhvern tímann flytja að heiman, þá myndi ég taka fjölskylduna mína með mér. En þannig virkar þetta auðvitað ekki. Ég er ekki bara að flytja í næstu götu eða í annað hverfi, heldur í annað land. Það er mest krefjandi parturinn af þessu öllu.

Ég veit að það eru litlu hlutirnir sem að ég á eftir að sakna mest. Að koma heim og það er enginn frammi að hlæja yfir einhverju í sjónvarpinu, enginn sem kíkir inn til mín bara til að slúðra aðeins, og að þurfa allt í einu sjálf að sjá um hlutina sem mamma hefur alltaf gert án þess að ég hafi þurft að hugsa út í það. 

Sambandið okkar mömmu er einstakt og ég er nokkuð viss um að það verði stærsta áskorunin að venjast því að hafa hana ekki alltaf rétt hjá mér.

Hvað stendur upp úr frá lífinu úti hingað til?

Það sem að stendur líklegast mest upp úr hjá mér hingað til er þegar ég fékk staðfest að ég hefði komist inn skólana sem ég sótti um. Þegar ég fór að kynna mér námið sá ég að það eru ótrúlega góðir skólar í Frakklandi, sérstaklega í kringum París, en ég sá líka að það væri mjög erfitt að komast inn. 

Ég var samt sem áður ekki með neina hugmynd um hvað ég myndi gera ef ég kæmist ekki inn. Fyrst fékk ég svar frá skólanum í Nantes og ég var í skýjunum. Síðan, ekki löngu síðar, kom svarið frá Paris-Saclay. Ég man enn hvað ég var glöð og jafnvel smá hissa, því ég hafi ekki þorað að vera með of miklar væntingar. Þar sem að planið hafði alltaf verið að búa með Styrkári í París var ákvörðunin auðveld.

Hvaða hverfi er í uppáhaldi og af hverju?

6. hverfi er klárlega í uppáhaldi hjá mér. Mér finnst hverfið hafa svo rólega stemningu, fullt af litlum kaffihúsum og fallegum götum. Það er eitthvað mjög Parísarlegt við þetta hverfi, það er alltaf líf í þessu hverfi án þess að vera með of mikil læti. Mér finnst líka skemmtilegt hvað það eru margar fallegar byggingar og litlar búðir sem leynast þar.

Einnig er hægt að fara upp á bygginguna Montparnasse sem er á milli 6. og 15. hverfis og sjá yfir alla borgina. Það eru einmitt svona staðir sem fær mann til að skilja af hverju margir verða ástfangnir af París.

Uppáhalds kaffihús og veitingastaður úti?

Að mínu mati er mjög erfitt að finna gott kaffi í París, sem kom mér eiginlega svolítið á óvart. En þegar maður finnur góða staði verður maður háður þeim. Saint Pearl er eitt af mínum uppáhalds kaffihúsum. Staðurinn er lítill, gamall og notalegur og er auðvitað í sjötta hverfinu.

Þegar kemur að veitingastöðum finnst mér erfitt að gera upp milli tveggja, þannig að ég á tvo uppáhalds. Lapérouse er fínni veitingastaðurinn. Þetta er einn af elstu og sögufrægustu veitingastöðum Parísar. 

Ein skemmtileg staðreynd þaðan er að speglarnir eru rispaðir vegna þess að sagan segir að konur á sínum tíma áttu að hafa prófað hvort demantarnir sem að þær fengu í gjöf væru ekta með því að rispa þá í speglana.

Maturinn er svo auðvitað alveg ótrúlegur og staðurinn er alltaf upplifum út af fyrir sig. Hinn uppáhaldsstaðurinn minn er Ma Bourgogne sem er allt öðruvísi. Það er minni og afslappaðri staður og maður fær alltaf alveg ótrúlega góðan mat þar. Þetta er svona staður sem að maður getur alltaf treyst á og mig langar alltaf að fara aftur.

Hvernig er draumadagur fyrir þig úti?

Draumadagurinn minn er eiginlega bara dagur þar sem að ég er ekki með neitt plan. Mér finnst oft bestu dagarnir byrja á því að ætla bara í einn kaffibolla og enda svo á því að vera búin að rölta um hálfa París og borða ótrúlega góðan mat. Það sem að ég elska mest við París er að maður þarf ekki alltaf að gera eitthvað svakalegt til að eiga fullkomin dag.

Hvað er skemmtilegast við lífið úti?

Það skemmtilegasta við lífið úti er kannski að átta sig á því hvað heimurinn er í raun stór og hvað það eru ótrúlega margir möguleikar í boði. Það er svo auðvelt að sökkva inn í hversdagsleikann á Íslandi og festast í sömu rútínu án þess að gera sér grein fyrir því.

Sérstaklega þegar maður er með stór markmið og drauma þá held ég að það sé mikilvægt að fara aðeins út fyrir þægindarammann og kanna nýja möguleika. Mér finnst líka mjög skemmtilegt hvað maður lærir mikið um sjálfan sig og að vita í raun ekki alveg hvað bíður manns næst.

Hefurðu fundið fyrir heimþrá?

Ekki hingað til, en ég er nokkuð viss um að hún eigi eftir að koma þegar ég verð alveg flutt út. Eins og ég nefndi áður þá er ég mjög heimakær og finnst erfitt að vera lengi frá fjölskyldunni minni, sérstaklega mömmu. Ég held samt að það sé bara hluti af því að flytja langt að heiman.

Sem betur fer er ekki erfitt að ferðast til Parísar og maður getur alltaf hoppað í flugvél og heimsótt fólkið sitt eða fengið heimsókn til sín. En ég held að það verði örugglega mjög skrýtið þegar ég átta mig á því að ég get ekki skroppið heim í mat eða hitt vinkonur mínar.

Hvað er framundan?

Framundan er fyrst og fremst að hefja meistaranámið mitt og gefa því allt sem ég á. Ég hlakka mikið til að kynnast nýju fólki, takast á við nýjar áskoranir og sjá hvert þetta leiðir mig.

Ég er ekki með allt skipulagt niður í smæstu smáatriðin og veit í raun ekki nákvæmlega hvar ég verð eftir nokkur ár. Núna ætla ég bara að njóta þess að búa með kærastanum mínum í París og læra það sem að ég hef alltaf viljað að læra og vera opin fyrir öllum þeim tækifærum sem koma á leiðinni.

Hvað hefur komið þér mest á óvart við lífið úti?

Það sem að hefur komið mér mest á óvart er hvað maður venst ótrúlega fljótt nýju lífi. Ég hélt að það tæki marga mánuði að líða eins og maður ætti heima hérna, en áður en ég vissi af var ég farin að eiga mína staði, mín kaffihús og mína rútínu þó að ég sé ekki einu sinni endanlega flutt út.

 Það er svolítið skrýtin tilfinning að ganga um í París og hugsa allt í einu: „Já, ég er að fara að búa hérna“.

Hvað er það steiktasta eða fyndnasta sem þú hefur lent í úti?

Það hlýtur að vera dagurinn 30.05.26 þegar Champions league final 2026 fór fram. Ég er alls ekki mikil fótboltamanneskja og hef aldrei á ævinni horft á heilan leik, en þennan dag ákvað ég í fyrsta skiptið að horfa á PSG á móti Arsenal með Styrkári. 

PSG vann og ég hélt að kvöldið myndi enda með góðum mat og vínglasi svo heim. Ég hafði mjög rangt fyrir mér.

Við fórum á veitingastað sem heitir La Flamme, stað sem ég mun aldrei gleyma. Við vorum búin að panta matinn og allt leit vel út þar til að það var skotið táragasi beint inn á veitingastaðinn. Við sátum innst í horninu og allt í einu byrjuðu allir að hósta og hlaupa í áttina að okkur, sem meikaði engan sens. Af hverju hlupu ekki allir út?

Að lokum komumst við út, hálfblind að reyna að ná andanum aftur og þá fattaði ég að ég hafði skilið töskuna mína eftir inni. Auðvitað voru lyklarnir að íbúðinni í töskunni. Við fórum því aftur inn í allt ruglið með pappír fyrir andlitinu og reyndum að finna hana.

Taskan var hins vegar horfin. Svo mundi ég að það voru AirPods í töskunni og Find My iPhone sagði okkur að þau væru enn á staðnum, en taskan fannst aldrei.

Þá tók við sex tíma leiðangur um París í leit að hóteli. Allt var fullbókað. Ég held, án þess að ýkja, að við höfum hringt í eða labbað inn á um fjörutíu hótel, allt frá eins stjörnu upp í fimm stjörnu, og alls staðar var svarið það sama. Ekkert laust.

Sirka fjögur um nóttina stóðum við loksins fyrir utan húsið okkar, en komumst auðvitað ekki inn. Þá sáum við hostel beint á móti. Ég var eiginlega búin að sætta mig við að gista úti, en við ákváðum samt að prófa með enga von á að fá herbergi en þá var eitt herbergi laust og við fengum loksins herbergi og fengum það frítt vegna þess að maðurinn í afgreiðslunni vorkenndi okkur svo mikið.

Þetta var líklegast fyrsti og síðasti fótboltaleikurinn minn á ævinni.

Sérðu fyrir þér að búa alltaf úti eða kallar Ísland á þig?

Þetta er mjög erfið spurning. Ég held alltaf að ég muni enda aftur á Íslandi, enda er ég mjög heimakær og fjölskyldan mín er þar. En ég er líka búin að læra að maður á aldrei að segja aldrei. Ef einhver hefði sagt mér fyrir nokkrum árum að ég myndi búa í París hefði ég líklega ekki trúað því. Þannig að hver veit? Kannski verð ég á Íslandi eftir nokkur ár, kannski annars staðar.