Fann ástina á Tinder og endaði í Texas

„Hey, þessi er sætur“

Í mars árið 2022 var Eydís að ljúka BS-námi í íþróttafræði. Hún stefndi á hjúkrunarfræðinám og starfaði á Kleppi og á bráðamóttöku Landspítalans. Hún hafði verið einhleyp í nokkur ár og var á Tinder „on and off“, eins og hún orðar það, þó að áhuginn á appinu væri takmarkaður.

Eitt kvöldið sá hún að bandarískur maður að nafni J.D. hafði „lækað“ hana.

„Ég hugsaði með mér: „Hey, þessi gaur er sætur.“ En svo pældi ég eiginlega ekkert meira í honum. Svo sendi hann mér allt í einu skilaboð og ég ákvað einhverra hluta vegna að svara.“

Umræddur maður reyndist heita John David, en alltaf kallaður J.D.

„Hann var á þessum tíma í Texas en það var einhver gaur sem hann vann með sem hafði sagt við hann að allar sætu stelpurnar á Tinder væru í Svíþjóð. Þess vegna stillti hann staðsetninguna sína í appinu á Svíþjóð, en var greinilega með nógu stóran radíus til að sjá mig á Íslandi og þannig fann hann mig. Svo spjölluðum við aðeins og ég bauð honum að fylgja mér á Instagram, sem hann gerði, og við héldum áfram að spjalla þar.“

Fljótlega small eitthvað.

Eydís segir að J.D. hafi verið ólíkur íslenskum mönnum sem hún hafði kynnst, opinn, hlýr og góður í létt spjall. Þau áttu líka margt sameiginlegt, voru bæði í crossfit og bæði náin fjölskyldum sínum.

„Svo stakk hann upp á að við myndum spjalla saman á FaceTime. Ég var mjög hikandi. Svo hringdi hann bara óvænt einn daginn og ég fór í algjört panikk. En hann var svo rólegur og ljúfur að þetta varð ekkert mál.“

Eftir það töluðu þau saman á FaceTime á hverjum degi. Á sama tíma var Eydís í krefjandi námi og tveimur vinnum.

„Ég vann í raun tvö hundruð prósent vinnu og fór alltaf seinna og seinna að sofa af því að kvöldin enduðu í símtölum við J.D.“

Óvænt ákvörðun

Í júní 2022 höfðu þau talað saman á Facetime á hverjum degi í þrjá mánuði. Þá keypti Eydís flugmiða til Denver og bókaði ferð út í september.

Hún var þó ekki beint full sjálfstrausts yfir þessari ákvörðun.

„Enn þann dag í dag skil ég hreinlega ekki hvernig ég hafði kjarkinn í þetta eða hvað ég var eiginlega að pæla. Þetta var nefnilega svo ólíkt mér. Ég hafði alltaf verið svona kvíðapési og hef alltaf þurft að vita allt fyrir fram. 

Ég fór varla á deit á Íslandi af því mér fannst svo óþægilegt að hitta nýtt fólk. 

Ég hafði ferðast helling í Bandaríkjunum, en aldrei til Suðurríkjanna – og aldrei til Texas.“

Vinkonur hennar voru, kannski af skiljanlegum ástæðum, ekki alveg afslappaðar yfir þessu. Þær héldu að hún væri mögulega búin að missa vitið. Eydís vissi það sjálf að þetta hljómaði ekki eins og skotheld áætlun á pappír. Hún lét J.D. senda sér staðfestar myndir af ökuskírteininu sínu og sendi upplýsingarnar á bestu vinkonu sína til öryggis. Hún baktryggði allt.

„Og síðan þegar kom að foreldrum mínum þá sagði ég þeim ekki allt. Ég vissi einfaldlega að elsku mamma myndi fá taugaáfall ef ég segði þeim alla söguna; ef hún vissi að ég væri að fara ein til Texas að hitta einhvern mann sem ég hafði verið að tala við á netinu.“

Hún sagði foreldrum sínum ekki sannleikann strax. Þeim var sagt að þau hefðu hist í Reykjavík þegar hann hefði verið á heræfingu í Evrópu. Hann sagði foreldrum sínum að þau hefðu hist á South Padre Island í Texas.

Við vorum bæði með okkar sögu og á endanum var þetta orðið svo flókið að við urðum bara að segja sannleikann.

Tíu dagar í Texas

Í september 2022 flaug Eydís út. Hún lenti fyrst í Denver og flaug þaðan til Austin, þar sem J.D. beið hennar á flugvellinum.

„Ég kom niður rúllustigann á flugvellinum og sá hann standa þarna, rosalega hávaxinn og myndarlegur. Ég hafði ekki alveg gert mér grein fyrir því hvað hann væri hávaxinn. Það var samt ekkert vandræðalegt. Við gengum rakleitt hvort að öðru og kysstumst. Þetta var bara einhvern veginn allt svo rétt.“

Síðan tóku við tíu dagar í Texas.

„Það var magnað hvað þetta small allt saman hjá okkur. Það var bara eins og við hefðum alltaf verið saman. Hann sýndi mér alls konar staði. Það er gaman að segja frá því að við höfðum ekki planað að ég myndi hitta alla fjölskylduna hans í fyrstu ferðinni. Við höfðum planað að fara í hádegisdeit til foreldra hans. En á degi tvö sagði hann: „Bróðir minn býr hérna nálægt, ég ætla að sýna þér húsið hans.“ Við keyrum fram hjá húsinu og ég sé allt í einu alla fjölskylduna hans þar. Hann leit á mig og sagði: „I am so sorry.“ Hann hafði bara ætlað að keyra þarna fram hjá með mér, en svo var bara öll fjölskyldan þarna fyrir algjöra tilviljun. Þarna hitti ég foreldra hans og systkini. Þau voru yndisleg og tóku mér opnum örmum.“

Heimferðin var síðan allt annað en auðveld.

Ég grét í flugvélinni eins og stunginn grís. Á þessum tímapunkti vorum við ekki búin að setja formlegan stimpil á sambandið, en við vissum bæði að þetta væri eitthvað meira.

Bónorð í Mosfellsbæ

Næstu þrjú ár einkenndust af fjarsambandi, flugmiðum og símtölum. Eydís fór reglulega til Texas og J.D. kom til Íslands á hverju ári. Þess á milli héldu þau sambandinu gangandi í gegnum símann.

„Það var auðvitað bara eina leiðin okkar til að vera nálægt og halda sambandinu gangandi. Við vorum að spjalla og senda skilaboð allan daginn.“

Árið 2025 var Eydís úti í Texas frá maí og fram í ágúst. Þá höfðu þau verið í fjarsambandi í þrjú ár.

„Og þá vorum við bæði komin á þann stað að við gátum ekki verið að flakka svona endalaust svona á milli. Við vissum að við vildum vera saman og við vorum svona „semi“ búin að ákveða að við myndum gifta okkur. Ég vissi bara að ég vildi vera með þessum manni að eilífu. Ég var korter í þrítugt og okkur langaði að eignast börn og byrja lífið okkar saman. Ég átti á þessum tíma eftir tvö ár eftir í hjúkrunarfræðinni, en ég vissi að ég gæti sett námið á pásu og flutt út.“

Í september 2025 kom J.D. aftur til Íslands. Eydís átti þá þrítugsafmæli og þau höfðu rætt hjónaband. Hún hafði þó gert honum skýrt að bónorðið mætti ekki vera opinbert.

„Ég vildi hafa þetta mjög prívat. Hann veit líka að ég elska náttúruna og hverfið mitt í Mosfellsbænum.“

Hann stakk upp á göngutúr, sem Eydísi þótti grunsamlegt, enda hafði hún yfirleitt þurft að draga hann með sér í slíkar ferðir. Þau gengu að hólum þar sem sást yfir Esjuna og hestar voru fyrir neðan. Þar fór J.D. á skeljarnar. Bróðir hennar hafði elt þau í leyni og tók myndir.

„Við eigum ótrúlega fallegar myndir af bónorðinu. Þetta var draumabónorð.“

Daginn eftir var búið að skipuleggja óvænt þrítugsafmæli fyrir Eydísi heima hjá systur hennar.

„Ég hélt að við værum bara að fara út að borða. Svo mættum við heim til systur minnar, þar sem allir biðu og þegar við komum inn þá hrópuðu allir: „Surprise!“ Þarna vorum við ekki búin að segja neinum frá bónorðinu daginn áður. Þannig að ég notaði tækifærið og sagði á móti: „Surprise!“ og sýndi þeim svo hringinn!“

Langt og flókið ferli

Upphaflega ætluðu þau að gifta sig í Bandaríkjunum en biðin eftir réttu vegabréfsárituninni gat tekið sex til tólf mánuði. Lögfræðingur ráðlagði þeim að gifta sig frekar á Íslandi.

Mánuði eftir bónorðið giftu þau sig síðan við litla athöfn heima hjá foreldrum Eydísar. Aðeins nánasta fjölskylda var viðstödd. Foreldrar J.D. og systir komu honum á óvart og flugu til Íslands, þótt þau hefðu aldrei áður komið til Evrópu.

Eftir brúðkaupið hófst svo löng og flókin pappírsvinna í Bandaríkjunum.

„Við fengum okkur lögfræðing strax, eiginlega áður en ég kom út, af því þetta er allt svo yfirþyrmandi. Þetta er langt, flókið og dýrt ferli, en við vildum frekar eyða peningunum í lögfræðing og auka líkurnar á að þetta gengi vel.“

Með þvottabirni og íkorna í bakgarðinum

Í dag búa Eydís og J.D. í rótgrónu hverfi í San Antonio í Texas. Og það væsir ekki um þau, þau búa í rúmlega 200 fermetra einbýlishúsi með fimm svefnherbergjum.

Húsnæðismarkaðurinn í Texas er, vægast sagt, ekki sambærilegur húsnæðismarkaðnum á Íslandi. Eydís segir húsið hafa kostað á við eitt hesthús á Íslandi.

„Þar sem J.D. er í hernum þá fær hann mjög góð lánakjör. Afborganirnar eru mjög viðráðanlegar og vextirnir eru allt aðrir en á Íslandi. Þetta hús kostaði á við eitt hesthús á Íslandi. Til samanburðar þá búa foreldrar mínir í venjulegu húsi í Mosfellsbæ. Þegar ég sagði J.D. að húsið þeirra gæti selst á 130 milljónir í dag varð hann orðlaus. Hérna úti gætirðu keypt lúxusvillu fyrir þann pening.“

Í garðinum eru þvottabirnir, pokarottur og íkornar. Sumrin geta orðið gríðarlega heit og hitinn farið upp í 45 gráður. Eydís segir að það sé ekki að ástæðulausu sem sagt sé að allt sé stærra í Texas.

„Himininn er stærri í Texas, án djóks. Fólkið, bílarnir, húsin, bara allt. 

Ég trúði þessu ekki fyrr en ég kom hingað í fyrsta skipti. 

Svo er það maturinn. Það er rosalega góður matur hérna í Texas, endalaust úrval og auðvitað risastórar skammtastærðir. Mér finnst maturinn á Íslandi samt almennt miklu hollari og ég á miklu auðveldara með að halda mér í eðlilegri þyngd þar. Hér er ofurunninn og óhollur matur svo aðgengilegur, og það er svo sannarlega ekki erfitt að bæta á sig aukakílóum!“

Námskeið í æðruleysi

J.D er liðþjálfi (e. sergeant) hjá þjóðvarðliðinu í Texas, sem þýðir að hann ber ábyrgð á þjálfun, aga, framkvæmd verkefna og velferð hermanna. Hann er núna á sínu áttunda ári í hernum.

„Þetta var auðvitað mjög framandi fyrst; ég kem frá Íslandi, þar sem er ekkert stríð og enginn her. J.D. ákvað mjög ungur að fara í herinn og það var út af föðurlandsást. Það er eitt sem ég hef þurft að venjast við Bandaríkin: þessa endalausu ást fólks á landinu sínu. J.D. segir alltaf að hann myndi deyja fyrir landið sitt. Hann ákvað ungur að hann vildi taka þátt og gefa af sér. Þetta var hans leið til þess.“

Lífið með hermanni hefur líka kennt henni þolinmæði.

„Ef það er ein regla með bandaríska herinn þá er það að þú hefur enga stjórn þegar kemur að vinnunni. Ef það er eitthvað sem ég hef lært af því að vera í sambandi með hermanni þá er það æðruleysi og þolinmæði, og að sleppa tökunum á því sem ég get ekki stjórnað, sem ég, verandi kvíðapési, hef haft mjög gott af. 

Núna er þetta bara „Jesus, take the wheel“ eins og fólk segir hérna úti.

Fékk létt sjokk við matarborðið

Talið berst að menningarmismuninum í Texas og á Íslandi. Sá munur er nefnilega töluverður.

„Ég get til dæmis nefnt deitmenninguna. Deitmenningin hér er einfaldlega allt öðruvísi. Svo eru mennirnir hérna voða miklir herramenn. Ég opna til dæmis ekki dyr hérna úti. Ég snerti ekki bílhurðir. Ég kem mér sjálf út úr bílum af því ég nenni ekki að bíða eftir honum þegar ég er að fara út, en hann opnar allar dyr fyrir mér og opnar bíldyr fyrir mér. Jafnvel þegar ég er ein, þá opna karlar hér dyr fyrir konum. Ef ég er á leiðinni inn í búð og það er maður á undan mér, þá stoppar hann og opnar dyrnar. Fyrst hugsaði ég bara: „Hvað ertu að gera?“ En maður er mjög fljótur að venjast þessu.“

Hún nefnir einnig trúmál.

„Það er eitthvað sem tók mig alveg góðan tíma að venjast af því að trú er oft svo mikið tabú á Íslandi og mjög persónuleg. Fólk er ekki mikið að tala um trú við hvert annað á Íslandi. Hér talar fólk hins vegar miklu meira opinskátt um trúna sína. Fjölskylda J.D er trúuð, þau eru „non-denominational“, sem þýðir í rauninni að þau fylgja ekki neinni sérstakri undirgrein kristninnar, heldur trúa bara á Guð, Jesú og heilagan anda. 

Það var alveg smá sjokk fyrir mig fyrst að fjölskyldan hans og hann ólust upp við það að biðja borðbæn fyrir kvöldmat. Ég man að mér fannst þetta óþægilegt og skrítið fyrstu tvær ferðirnar. Ég kom náttúrulega bara úr þessari dæmigerðu íslensku fjölskyldu sem fer aldrei í kirkju nema þegar það eru brúðkaup eða jarðarfarir. En svo vandist ég þessu eins og öllu öðru.“

Algengar ranghugmyndir

Þetta eru vissulega áhugaverðir tímar að lifa á í Bandaríkjunum.

„Ég geri mér svo sannarlega grein fyrir því að ég kem frá ríku, hvítu landi og að ég er hvít kona í forréttindastöðu. En ég vil samt benda á að fólk er oft með mjög bjagaða mynd af Bandaríkjunum, og þá sérstaklega Texas, og mér finnst dálítið leiðinlegt þegar fólk sem hefur kannski aldrei komið hingað er með miklar ranghugmyndir um landið og fólkið. Það sem fólk sér og heyrir og les um á fréttamiðlum og samfélagsmiðlum er allt þetta neikvæða.

En það er líka svo ótrúlega margt jákvætt og gott við að búa í Bandaríkjunum. Ég elska að búa hér. Fólkið sem ég hef hitt er ótrúlega indælt og ég hef aldrei orðið vör við það sem fréttirnar láta mann oft halda. Mér finnst áberandi mikill náungakærleikur hérna, þétt samfélag og fólki þykir vænt um landið sitt og hugsar svo vel um hvort annað. 

Ég hef aldrei upplifað mig jafn örugga og hér.

Það eru ákveðnir hlutir sem Eydís saknar svo sannarlega ekki frá Íslandi.

„Eins og til dæmis þetta vinnubrjálæði; þetta norm að drekkja sér í vinnu, skóla og öllu. Að vera fastur í þessu hamstrahjóli. Svo er annað við Ísland, það er hjarðhegðunin. Að vera fastur í því að gera það sama og vilja það sama og allir aðrir. Ég er ekki að segja þetta til að dæma neinn, af því að ég var sjálf föst í þessari hugsun á sínum tíma. Á Íslandi þekkja allir alla og maður er svo upptekinn af því að hugsa og pæla í hvað öðrum finnst og maður þorir ekki að skera sig úr,“ segir hún.

„Gallinn er auðvitað samt sá að allt fólkið mitt, fjölskylda og vinir eru á Íslandi og ég sakna þeirra alveg hrikalega mikið. En það vill samt svo til að við búum í stóru húsi hérna úti og getum tekið á móti gestum hvenær sem er. Foreldrar mínir komu í heimsókn núna í apríl síðastliðnum. Þá gáfu þau okkur íslenskan fána sem blaktir núna fyrir framan húsið. Við erum að fá vinapar í heimsókn eftir mánuð og í haust kemur vinkona mín. Allir á Íslandi eru voða spenntir að koma í heimsókn. Svo saknar maður auðvitað íslenska sumarsins; að sitja úti í garði til miðnættis og það er ennþá bjart. Það er ekkert sem toppar það.“

Nýtt líf

„Núna er staðan þannig að ég er að bíða eftir að vera kölluð í viðtal og vona að það sé síðasta skrefið,“ segir Eydís, sem í dag heitir Eydís Helga Gunnarsdóttir Chacon.

Ef allt gengur upp verður hún komin með græna kortið í lok árs. Eftir tvö til þrjú ár getur hún síðan sótt um bandarískan ríkisborgararétt.

„Þangað til er ég í ferðabanni og má ekki fara út fyrir Bandaríkin og má heldur ekki vinna í Bandaríkjunum. Það er auðvitað dálítið sérstakt og ekki sérstaklega auðvelt að vera í þessum aðstæðum, en ég kvarta samt ekki.“

Og hún sér allra síst eftir því að hafa tekið sénsinn á sínum tíma og elt ástina.

„Ég er allt önnur manneskja í dag en áður. Fjölskyldan mín og vinkonur mínar hafa líka tekið eftir því; þau sjá hvað ég er búin að blómstra, hvað mér líður vel og hvað J.D. hefur gert mér gott. Fyrst voru allir auðvitað: „Ertu í alvörunni að fara að gera þetta?“ Núna elska þau J.D og samgleðjast mér. Á þeim tíma þegar ég kynntist J.D. var ég eiginlega bara komin í svakalega mikla kulnun, var í tveimur vinnum og krefjandi námi og var bara alveg við það að brenna út. Svo hefur auðvitað mikið gengið á síðustu þrjú ár. Núna er ég eiginlega bara að stilla af taugakerfið og jafna mig og njóta lífsins hérna í Texas. 

En ég geri mér líka alveg grein fyrir því að það er algjör blessun að fá að vera heima, slappa af og lifa góðu lífi. Það er ekki sjálfgefið.

Hún sér þó fyrir sér að búa á Íslandi einhvern tímann í framtíðinni.

„Ég kem til með að klára hjúkrunarfræðina einhvern tímann eftir nokkur ár, annaðhvort í fjarnámi eða í skóla hér í Bandaríkjunum, en mér liggur ekkert á því. Núna erum við að stefna á barneignir. Hér úti er í rauninni ekkert fæðingarorlof eins og heima og það hentar okkur þess vegna vel að ég geti verið heimavinnandi. Okkur langar samt að búa á Íslandi í framtíðinni og gefa börnunum okkar tækifæri á að því að alast upp þar. En það kemur seinna. Eins og staðan er núna þá er ég ofboðslega sátt við að vera hérna úti.“