Fíknin tók yfir: „Vorum ó­trú­lega nánar vin­konur“

„Ég er algjör b-manneskja. Ég náttúrulega þarf að neyðast til þess að vakna með hundinum og börnunum,“ segir Diljá og heldur áfram.

„Ég drekk ekki kaffi og ég hafði kviðið því aðeins að fá þig í heimsókn og þá myndi svona uppljóstrast,“ segir Diljá og hlær. En svona hefst venjulegur dagur hjá Diljá.

„Svona virkur dagur byrjar yfirleitt á nefndastarfi uppi á Alþingi. Þegar ég er búin að labba með krökkunum í skólann með Simba [hundi fjölskyldunnar]. Um helgar er ég á náttfötunum fram eftir degi. Það er mjög gjarnan hægt að finna mig hérna í Spönginni síðdegis um helgar á náttfötum. Ég helst fer ekki úr náttfötunum,“ segir Diljá og bætir við að hún elski skyndibita og það helst í sjoppunni Gullnesti í Grafarvoginum.

Diljá segist ekki móðgast mikið í starfi sínu og þegar fólk tjáir sínar skoðanir og mögulega sínar skoðanir á henni.

Óþolandi þegar fólk móðgast fyrir hönd annarra

„Ég er nú ekki móðgunargjörn og það er náttúrulega leiðinlegasta fólk sem fyrirfinnst, er auðvitað móðgunargjarnt fólk, hvað þá fólk sem móðgast fyrir hönd annarra. En ég er meira svona að spara fýluna fyrir mína nánustu.“

Hún segist samt sem áður vera skapstór.

„Ég er búin að vera svona frá því að ég var krakki og þeir sem halda að það lækni fýlu að ganga ekki eftir börnum, mamma mín er svo ofboðslega þrjósk að hún gekk aldrei eftir með mér fýlu. Það virkar ekki. Maður heldur bara áfram að vera fýlupoki,“ segir Diljá og bætir við að sjálf hafi hún eignast fýlupúka sem sé dóttir hennar.

Mikið miðjubarn

„Ég á þrjú systkini og tvö eftirlifandi. Ég er miðjubarn. Ég er rosalega týpískt miðjubarn. Við erum þarna tvö, ég og Páll bróðir minn, við erum mikil miðjubörn. Litli bróðir minn segir að ég hafi fæðst þrítug og alltaf verið að segja þeim til og verið svona svolítið mikið mamma. Svo var ég ákveðin. Ég glímdi við svona raddbandavandamál þegar ég var krakki og greiningin var að ég væri ákveðin og notaði til þess röddina. Þannig að ég hef alltaf verið hávær og látið mikið fyrir mér fara þrátt fyrir að vera ekkert rosalega stór. Enda er maður bara eins stór og manni finnst maður vera.“

Hún er lögfræðingur að mennt en hefur ekki starfað mikið sem slíkur

„Þegar ég réð mig inn í pólitíkina þá var ég nýorðin hæstaréttarlögmaður. Ég var byrjuð að flytja mál í Hæstarétti. Það var æðislegt og ég var á lítilli stofu sem heitir Lögmál. Ég sakna þessa alveg.“

En af hverju pólitík?

„Ég er búin að vera svo sem með annan fótinn í pólitíkinni frá því ég var bara unglingur, frá því ég var í Versló og ég var virk í starfinu hjá Heimdalli, félagi ungra sjálfstæðismanna í Reykjavík. Einhverjum finnst þetta hljóma rosalega kortlagt, að menn séu búnir að vera þarna frá því maður var krakki. Ég er nú alin upp á miklu Sjálfstæðisheimili.“

Reynum öll eitthvað

En lífið hefur ekki alltaf farið mjúkum höndum um Diljá.

„Flestöll höfum við reynt eitthvað. Ég auðvitað missti systur mína mjög ung. Við vorum ótrúlega nánar vinkonur og aldar upp hérna saman því það var bara ár á milli okkar í skóla og við vorum nú saman á herbergi mjög lengi. Þannig að við vorum ótrúlega nánar. Hún lést úr fíknisjúkdómi og það er nú líka málaflokkur sem er ótrúlega vanræktur. Ég hef verið að tala fyrir því og benda á það að ég telji að það sé vegna fordóma sem ríkja í garð þessa málaflokks. Nú erum við með ríkisstjórn sem lofaði öllu fögru þegar kemur að ungu fólki með ýmiss konar vanda og ég get ekki séð að þau mál hafi verið sett á oddinn.“

Hér að neðan má sjá innslagið í heild sinni þar sem Diljá fer nánar út í pólitíkina og lífið sjálft.