Greinir frá nauðgun eftir sýningu í Þjóð­leik­húsinu

Þetta er meðal þess sem Steinunn sagði í viðtali á Rauða borðinu á Samstöðinni sem birt var á netinu fyrr í kvöld. Þar ræddi hún Ólínuskjölin, aðdraganda þeirra, ofbeldi sem hún varð fyrir sem barn og ýmislegt annað. Í hlaðvarpinu fjallar Steinunn tæpitungulaust um reynslu sína en hún segir markmiðið fyrst og fremst að „vinna úr eigin reynslu og mögulega hjálpa öðrum sem kunna að hafa lent í erfiðum aðstæðum að finna kjark til að segja sína sögu.“

Steinunn rekur í viðtalinu þá ákvörðun sína að opna á Ólínuskjölin til tiltekins atburðar. Þessi hugmynd hafi ekki verið til fyrir nokkrum vikum. Hún hafi lengi barist gegn sjókvíaeldi en hún hafi nýverið séð mynd af manni sem nauðgaði sér á árum áður í auglýsingu samtaka fyrir náttúruvernd.

„Ég fór algerlega á límingunum yfir þessu,“ segir Ólína. Nokkrum dögum síðar hafi hún hitt vinkonu sína og rætt við hana um verkefni sem hún hafði nýverið tekið að sér til að gera um næstu jól, með henni. Steinunni hlakkaði mikið til þessa verkefnis en vinkonan sagði henni að umræddur maður ætti einnig að taka þátt í því.

Hún segir manninn hafa ráðist fyrirvaralaust á sig eftir sýningu í Þjóðleikhúsinu, fyrir um tuttugu og fimm til þrjátíu árum síðan, og hann hafi nauðgað henni, staðið upp, girt sig og brosað til hennar.

„Þetta var maður sem ég var búinn að þekkja frá því ég var lítil stúlka og þetta varð mér mikið áfall. Mér varð svo brugðið.“

Viðtalið við Ólínu má sjá í spilaranum hér að neðan.

Hún segist hafa farið á fund þáverandi þjóðleikhússtjóra, Stefáns Baldurssonar, og sagði hann hafa brugðist rétt við.

„Hann sagði við mig: „Hvað viltu gera Steinunn? Viltu kæra eða viltu hvað?“ og ég sagði: „Neinei, ég ætla bara að tala við manninn“. Sem ég og gerði.“

Hún segir manninn hafa beðið sig fyrirgefningar og þau hafi sæst.

„Að ég hélt. Ég hélt náttúrulega þá að ég gæti bara ráðið við þetta og þetta yrði ekkert mál.“

Steinunn segir að hún hafi nýverið skrifað þessum manni og beðið hann um að víkja frá áðurnefndu verkefni. Hún hefði áður sagt sig frá verkefnum sem hann kæmi að, þar sem hún kærði sig ekki um að vera í hans návist.

„Stundum hefur það verið þannig að hann hefur verið þar, án þess að ég hafi vitað af því, og ég hef alveg umberið það. En nú er ég hætt að bjóða mér upp á slíkt. Ég er bara orðin fullorðin og nenni ekki lengur að vera í félagsskap við fólk sem ber enga virðingu fyrir öðrum.“

Blá og marin

Steinunn segir manninn ekki hafa brugðist vel við beiðninni og gefið til kynna að hann þyrfti á starfinu að halda.

„Síðan svaraði hann mér með þessari klassísku setningu, sem er núna búið að stimpla inn í íslenska orðræðu. Svona orðalag sem þýðir ekki neitt og er særandi fyrir þá sem þola og gefur geranda eða þeim sem vill standa með geranda ákveðið niðurlægingarvald. Af því hann endar bréf sitt til mín með orðunum: „Mér þykir leiðinlegt að þetta hafi verið upplifun þín“.“

Steinunn segir hann vita að hún hafi farið til þjóðleikhússtjóra á sínum tíma, að þau hafi átt samtal og að hún hafi verið blá og marin við hann.

„Um það vitnar mitt fjölskyldufólk, sem tók á móti mér þegar ég kom heim eftir þetta atvik, að ég hafi barist við manninn.“

Hún segist hafa svarað til baka og sagt manninum að hann réði því hvað hann gerði, hvort hann virti óskir hennar eða ekki. Síðan hafi hún skrifað honum lýsingu á því sem hefði gerst, minnt hann á að hún hefði farið til þjóðleikhússtjóra og sagt öllum í leikhúsinu frá þessu.

Steinunn segist hafa látið vita af þessu af því að hún hafi viljað vara aðra við. Hún hafi þó borið virðingu fyrir manninum og þekkt hann lengi og því hafi hún ekki viljað eyðileggja líf hans.

Eftir það lokaði maðurinn á frekari samskipti milli þeirra og segist Ólína þá hafa tekið þá ákvörðun að leysa frá skjóðunni.

„Nú er ég búinn að vera að bera blak af vesalingum, vera skálkum skjól frá því ég var fjögurra ára gömul og veistu ég bara nenni þessu ekki lengur.“