Krummi kveður pabba sinn

Björgvin var bráðkvaddur að heimili sínu fyrir viku síðan. Stórt skarð er höggið í íslenskt tónlistarlíf enda Björgvin verið atkvæðamikill á þeim vettvangi svo ekki sé meira sagt. Hann er „Röddin“ – ein helsta stjarna Íslands fyrr og síðar, þekktur fyrir að syngja lög sem hafa náð gríðarlegum vinsældum á Íslandi og víðar.

Fékk að prófa sig heima

Krummi skrifar færslu á Facebook í tilefni afmælisdags föður síns. Hann segir að það sé með ólýsanlegum sársauka, djúpri sorg og óendanlegum söknuði sem hann setjist niður og reyni að setja í orð það sem í raun sé ekki hægt að gera.

„Faðir minn, Björgvin Halldórsson, var talinn stórsöngvari á heimsmælikvarða og listamaður í fremstu röð. En fyrir mér var hann fyrst og fremst pabbi. Besti vinur minn. Maðurinn sem ég gat alltaf leitað til, sama hvað gekk á. Maðurinn sem hlustaði, leiðbeindi, hvatti og studdi en leyfði mér jafnframt að finna minn eigin takt, mína eigin rödd og minn eigin veg,“ skrifar Krummi.

Hann rifjar upp að æska hans hafi verið mótuð af tónlist og sköpun. Heima hafi hljóðfæri oft legið út um allt, gítarar, hljómborð, píanó, munnhörpur, bassagítar, 4 track upptöku og fleira. „Og ég fékk að prófa mig áfram á þessu öllu. Hann hafði ótrúlega gaman af þessu, næstum því jafngaman af þessu og ég. Hann hló með mér, hvatti mig áfram og sýndi mér lítil trix og leiðir til að fikra sig áfram á hljóðfæri og tónlistinni. Þar var engin pressa, heldur leikur, forvitni og óþrjótandi ást á tónlistarsköpun eða einfaldlega að skapa eitthvað fallegt úr engu.“

„Eigum að leigja eina hausinn af“

Þá rifjar Krummi upp að kvikmyndir, bækur og ljóð hafi verið stór hluti af sambandi þeirra feðga. Þeir hafi oft setið saman og og horft á bíómyndir, bæði klassískar og nýjar.

„Ég man þetta ennþá vel frá því þegar ég var krakki, við tókum okkur stundum til og leigðum hryllingsmynd sem var bönnuð yngri en 16 ára, og hann sagði alltaf í gríni: “eigum að leigja eina hausinn af” Elskaði þann frasa. Með honum varð kvikmyndaáhorf og lestur ekki bara afþreying, heldur sameiginleg upplifun, samtöl og ferðalög inn í heim sagna og tilfinninga.“

Krummi hafi kynnst verkum og kvikmyndum í gegnum föður sinn eins og Apocalypse Now, The Godfather, Taxi Driver, The Deer Hunter og mörgum fleirum. Einnig ljóðabókum eftir Steinn Steinarr, Örn Arnarson, Einar Benediktsson og skáldsögum eftir John Steinbeck og Jack London. Þeir feðgar hafi einnig einnig verið mikið fyrir ævisögur og það hafi orðið hluti af hans listrænu mótun.

Krummi rifjar upp að húmor föður hans hafi verið einstakur, beittur, hlýr og oft óborganlegur. Pabbi hans hafi líka verið skapmikill,

Heilsan hafði áhrif

„Á síðari árum fór heilsu hans að hraka, og það hafði ekki góð áhrif á hann. Fætur hans voru orðnir illa farnir af stíflum í æðum og bólgum, og daglegar athafnir urðu sífellt þyngri. Eftir að hann datt illa og braut í sér mjöðmina fyrir tæpum tveimur árum varð hreyfigeta hans mun takmarkaðri og gangur erfiðari,“ skrifar Krummi.

„Hann fann líka fyrir áhrifum þess að hafa sungið af slíkum krafti í meira en 50 ár. Eftir áralanga notkun á röddinni fór að bera á sliti í raddböndum, sem hafði áhrif á það sem alltaf hafði verið hans stærsta tjáningarform, söngurinn. Þetta hafði mikil áhrif á hann og ljómi lífsneistans hafði dofnað. Hann tjáði mér að hann væri hræddur við að eldast og dauðann, að hann saknaði þess sárlega að vera í því líkamlega formi sem hann áður hafði haft og að ganga í gegnum það að sjá á eftir vinum sínum.. En á sama tíma var hann æðrulaus með einhvers konar ró gagnvart því sem ekki yrði breytt. Þessi blanda af söknuði og æðruleysi lýsir honum vel á þessum síðari árum.“

Krummi segir sárt að vita til þess að pabbi hans muni ekki deila með honum næsta kafla, Krummi sé að fara að gefa út sína fyrstu sóló plötu í fullri lengd.

„Vínilplötu sem ég vildi svo innilega að hann myndi hlýða á og vera stoltur af. Mig langaði að sjá hann með hana í höndunum og vita að ég hefði gert rétt, ekki bara sem tónlistarmaður, heldur sem sonur sem lærði allt frá honum og móður minni. Hann var alltaf stoltur af mér, og sú tilhugsun að hann fái ekki að upplifa þennan áfanga skilur eftir sárt tómarúm.“

Sárt að geta ekki óskað pabba til hamingju

Krummi segist oft hugsa um lífið og dauðann og spyrja sig hvers vegna við þurfum að missa fólk sem við elskum. Kannski sé svarið það að þannig getum við lært að lifa til fulls, að elska og meta hverja einustu mínútu, að vera til staðar á meðan við getum.

„Í dag, 16. Apríl, á pabbi minn afmæli. Hann hefði verið 75 ára. Dagur sem áður var fylltur af ljúffengum mat, hlátri, tónlist, kertaljósum og hlýju, en ber nú með sér verulegan söknuð og þögn sem er erfitt er að lýsa. Það er sárt að geta ekki sagt honum til hamingju með daginn og knúsað hann og sjá brosið hans,“ skrifar Krummi.

„Ég kveð föður minn með hjarta sem er gjörsamlega brotið í þúsund mola, en fullt af þakklæti. Fullt af minningum, ást og arfleifð sem lifir áfram í mér, í tónlist, í lífinu og í öllu því sem hann kenndi mér. Ég vona að ég geti með tímanum gert hjarta mitt heilt á ný og læra að lifa með þessu tómi og þessum mikla missi. En í dag kveiki ég á kerti fyrir hann, minnist hans með mikilli ást og þakklæti og held í allar þær minningar sem gera daginn enn hans, þrátt fyrir allt.“

Hann segir orð fá því varla lýst hversu þakklátur hann sé fyrir allar kveðjurnar, heimsóknirnar, persónulegu skilaboðin, símtölin, styrkinn og ástina frá fjölskyldu, vinum og landsmönnum vegna fráfalls pabba hans. 

„Þetta er alveg ótrúlegt og hreyfir sterkt við mér. Hjartnæmar ástarþakkir til ykkar allra,“ skrifar Krummi sem lýkur færslu sinni á ljóði sem hann tileinkar föður sínum.

Enginn kyrrð í huga manns

Hálfmánalaga lifnaður

Meinhæðið sálarstríð

Skera sundur eðlishvöt

En undir niðri kviknar ljós

Sem lærir hægt að anda aftur

Minningar milda sárin djúpu

Og myrkrið víkur, skref fyrir skref

Í hjartanu býr enn rödd

Sem hvíslar styrk í þögninni

Og þótt hann sé farinn héðan

Lifir kærleikurinn áfram í mér