Segir nei takk við jakkafatapésana

Helga Brá ræddi við blaðamann um tískuna, persónulegan stíl, æskilegan klæðnað þeirra sem reyna við hana og margt fleira.

Hvað finnst þér skemmtilegast við tískuna?

Fyrir mér er tíska æðsta listformið því hún afhjúpar okkar innri mann og nær utan um líðan hverrar stundar. Það er ekkert sem kjarnar meira tíðarandann eins og tískan. 

Fötin gera manninn og tískan tjáir hver við erum án þess að þurfa að sanna það með því að vísa í boring sögur úr ferilskránni sinni eða af peningum foreldra sinna. 

Maður getur líka gert nákvæmlega það sem maður vill án þess að þurfa leyfi eða fjármagn frá öðrum en kannski foreldrum sínum og maka.

Hver er uppáhalds flíkin þín og af hverju?

Oft tengist maður óhjákvæmilega sumum flíkum ákveðnum tilfinningaböndum. Til að mynda þykir mér endalaust vænt um pelsana sem ég erfði frá ömmu minni. 

En nýlega í uppáhaldi hjá mér er útskriftardressið mitt sem Theódóra Gyrðis saumaði á mig og zebra stígvélin mín frá Kalda.

Eyðirðu miklum tíma í að velja föt hverju sinni?

Hversdagsleikinn býður ekki upp á mikinn fjölbreytileika. Dagsdaglega gríp ég það sem hendi er næst (sem er nær alltaf eitthvað vítt eða baggy frá toppi til táar). 

Það eru einu skiptin þar sem þægindin eru í fyrirrúmi enda er það aðeins morgunumferðin fyrir klukkan átta sem er þess aðnjótandi. Síðan bíður mín LSH-design náttgallinn og klossar. 

Svo eftir vinnu er það oftast beint í íþróttagallann. Þess vegna er extra gaman að klæða sig upp við tilefni smátt sem stórt. Þá fær outfittið gjarnan að marinerast í hausnum dögum saman en góðir hlutir gerast hægt.

Hvernig myndirðu lýsa stílnum þínum?

Ég klæði mig mjög mikið eftir stemningu og skapi hverju sinni. Ég myndi segja að stíllinn minn væri blanda af gellugelló, ýktu, edgy, street style og því meira af fylgihlutum því betra. 

Ég er einnig algjör sökker fyrir fallegum og öðruvísi skóm. 

Síðan líður mér reyndar sjaldan betur en í hestafittinu með skítinn upp á bak.

Hefur stíllinn þinn breyst mikið í gegnum tíðina og hvernig þá?

Síðan ég man eftir mér hef ég aldrei hræðst það að skera mig úr þegar kemur að fatavali og hef oftar en ekki verið overdressed, jafnvel í barnaafmælum.

Stíllinn er samt alltaf í stanslausri þróun því eins og hákarl þá deyr tískuskvísa ef hún heldur ekki áfram að synda.

Stíllinn var klárlega einfaldari áður en er nú meira tjáningarform fyrir mig. 

Upp á síðkastið leita ég sérstaklega mikið í íslenska hönnun enda eru síðustu árgangar fatahönnunar í LHÍ greinilega „killing it“.

Nýturðu þess að klæða þig upp?

Verandi þjáður unglæknir fyrir framan sprittlyktandi skerma flesta daga þá nýt ég þess í botn að fá skapandi útrás þegar tækifæri gefst með því að sjokkera eða heilla mann og annan.

Hvað skiptir þig mestu máli í klæðaburði?

„Að vera ég sjálf.“ Djók. Ég elska bara tísku og leika mér að því að sýna ólíkar týpur af sjálfri mér. 

Þannig spegla ég hver ég er og hvernig mér líður hverju sinni. Síðan skiptir auðvitað mestu máli bara að slaya sama hvort það kosti blóð, svita, tár eða snemmbúinn skilnað.

Hvaðan sækirðu innblástur í tískunni?

Fyrsti innblásturinn var amma mín sem er mesti fagurkeri og smekkskona sem ég hef kynnst. 

Hún vakti snemma hjá mér áhuga á hönnun og list. Henni fannst til dæms fátt skemmtilegra en að kaupa vandaðar og fallegar flíkur til að klæða mig og tvíburabróður minn, sem mér fannst reyndar aðeins skemmtilegra en honum enda á hann ekki séns í mig í dag.

Svo má ekki gleyma yfirskvísunni henni móður minni en ég stelst ósjaldan í fataskápinn hennar og deilum við góðu safni af alls konar gersemum. 

Að öðru leyti fæ ég innblástur úr öllum áttum eins og fólki í kringum mig, ferðalögum, listaheiminum og samfélagsmiðlum.

Ertu með einhver boð og bönn þegar það kemur að klæðaburði?

Já, ég hef aldrei mátt klæðast grænu enda óhappa litur fjölskyldunnar. Ég ákvað einu sinni að ögra því aðeins þegar ég var á leið á sveitaball. 

Þá var ég í turquoise blárri peysu en móður minni fannst hún vera græn og óskaði eindregið eftir því að ég myndi skipta.

Það fór ekki betur en svo að ég fótbraut mig illa við að hoppa yfir skurð og endaði í tveimur aðgerðum og rúmlegu í heilt ár. Ég kalla þann tíma oft „myrka baggy tímabilið“. 

Hef þó ósjaldan þurft að klæðast grænum scrubs í vinnunni síðan þá með tilheyrandi óhöppum. Plís ekki segja neinum.

Hver er eftirminnilegasta flík sem þú hefur klæðst og af hverju?

Það var líklegast outfit-ið sem ég var í á frumsýningu minni á Nauðbeygðri messu nýrra tíma sem ég skrifaði í volæði mínu á „myrka baggy tímabilinu“.

Hvað finnst þér heitast fyrir 2026?

Statement gallabuxur. Ósamhverfa. Layering. Sportí. Girl Boss. Stórar töskur og sólgleraugu. Skúlptúrlegir og oversized skartgripir. Animal print. Mjúkir pastel og sterkir litir í bland.

Býrðu yfir einhverju góðu ráði þegar það kemur að tísku?

Já tvennt:

Trúið mér mín kæru, lífið býr ekki í steinsteypu, sparnaðarreikningi og fjórum hjólum. It doesn't lov jú back. 

Lífið býr í hlátrinum, gleðinni, á botni rauðvínsflöskunnar og góðu outfit-i. 

Veit ég var að hryggbrjóta allavegana fimm jakkafatapésa í bankanum sem hafa reynt við mig síðastliðna þrjá mánuði, en nú vitiði af hverju ég sagði nei.

Og tvö:

Það er ekkert til sem heitir ást við fyrstu sýn, bara ást við fyrstu flík.

Hér má fylgjast með Helgu Brá á Instagram.