Spurningar vakna um heimildar­mann og hæfni og á­byrgð frétta­manna

Ég skrifaði hér grein á Vísi sl. föstudag með fyrirsögninni „Þegar illfyglin fá að grassera – með góðum stuðningi fjölmiðla“. Er greinin hér enn, aðgengileg til lesturs, ef áhugi er á, og skýrir sig sjálf.

Það er nú orðið ljóst, hvaða manneskja það er, sem fyrir mér er „illfyglið“ á bak við þessa vondu og skammarlegu atburðarrás alla, þar sem góð kona og væn, mannvinur, sem hefur barizt ekki sízt fyrir hagsmunum og velferð þeirra, sem minnst mega sín, var hrakin með illvilja, afskræmingu staðreynda og því, sem ég vil kalla falsfréttum, úr starfi, illilega að hennar persónu, einkalífi og fjölskyldulífi vegið, og, málflutningur „illfyglis“ og fréttamanna slíkur, að jafnvel hrikti í stjórn landsins.

Svei þér Ólöf Björnsdóttir, segi ég nú. Fyrir mér fellur skuggi á þitt nafn.

En næsta spurningin er, hver er heimildarmaðurinn á bak við fréttina? Ekki réði þar minni lágkúra. Var þar einhver að reyna að koma höggi á eða reka rýting í bak Ásthildar Lóu og/eða ríkisstjórnar. Það væri þarft verk og gott, nauðsynlegt, til að heildarmynd komi á þetta vonda mál, að upplýst væri um heimildarmann.

Þar næst vaknar spurningin um hæfni og ábyrgð fréttamanna á RÚV, sem þóttust eða töldu sig vera með stórfellt hneykslismál, sem þeir settu svo af stað með hávaða og látum, án minnstu vægðar, varkárni eða tillitssemi, án nokkurar skynsemi eða faglegrar staðreyndagreiningar, sjálfum sér og stofnun sinni til skammar. Hver átti glæpurinn eiginlega að hafa verið? Fyrir hvað var Ásthildur Lóa eiginlega ákærð, sakfelld og dæmd!?

Hér var og er um samneyti unglinga og ástarsamband, einkalíf og einkamál þeirra, þar sem einhver aldursmunur var í árum, sem heldur engan, nema þau sjálf, varðar um, fyrir utan það, að reynsla og þroski, ekki sízt í ástar- og kynlífsmálum, fer ekki alltaf eftir árum, og geta þeir, sem þar eru yngri búið yfir meiri reynslu til framsækni og áhrifa, aðgangs, en þeir, sem eldri eru í árum.

Ég tel Stefán Eiríksson, útvarpsstjórna, góðan mann og heiðarlegan, sem ekki má vamm RÚV eða sjálfs sín vita, og sendi ég honum þetta erindi í dag:

„Leyfðu mér að senda þér þessa blaðagrein, sem ég birti á Vísi sl. föstudag: https://www.visir.is/g/20252704125d/thegar-illfyglin-fa-ad-grassera-med-godum-studningi-fjolmidla. Efnið skýrir sig sjálft.

Þær spurningar vakna auðvitað, hvaðan þessi frétt, sem fyrir mér engin er, 35 ára gamalt ástarævintýri unglinga, kom, og þá líka, hver var ástæðan fyrir því, að þessari illkvittniskonu, Ólöfu Björnsdóttur, var boðið í langt viðtal á helzta tíma hjá ykkur. Hvert var tilefnið, hver var fréttin!? Auðvitað getur þú ekki stýrt öllu þínu liði, en eftir á er hægt að taka á málum. Fyrir mér er hér tilefni til alvarlegra taka á þeim fréttamönnum, sem að komu“.

Verður fróðlegt að vita, hvað út úr þessu erindi kemur.

Höfundur er samfélagsrýnir og dýraverndarsinni.