Ofbeldismaður Nönnu rekinn úr skólanum: „Ég skammaðist mín fyrir að vera vinkona hans“

Nanna Elísa Jakobsdóttir hefur búið í New York síðastliðin þrjú ár en fyrir ári síðan lauk hún mastersnámi í alþjóðasamskiptum við Columbia háskólann. Nanna hafði áður lokið BA-gráðu í lögfræði við Háskóla Íslands en hún fluttist til New York árið 2016 til að hefja þar nám.

Nám Nönnu gekk vel, þrátt fyrir að vera erfitt og margar áskoranir að glíma við. Nanna lenti í miklu áfalli haustið 2017 þegar hún sneri aftur til New York eftir að hafa varið sumrinu á Íslandi. Hún var úti að skemmta sér með verðandi sambýliskonu sinni en kvöldið tók stakkaskiptum eftir að þær ákváðu að hitta á vin Nönnu úr náminu.

„Ég fæ skilaboð frá þessum stráki um að hann vilji hittast og hann býður okkur heim til sín. Við erum þar og fáum okkur drykk, förum í annað partý og förum svo á bar í miðbænum,“ segir Nanna en umræddur strákur hafði verið vinur Nönnu frá fyrsta skóladegi.

„Mér fannst hann svolítið óviðeigandi við mig en það eru svo margar hugsanavillur hjá manni [í svona aðstæðum] og ég hugsaði „vá hvað ég er dramatísk að finnast hann óþægilegur, ég á engan rétt á því og hann er líka trúlofaður og við erum vinir.“ Ég ýtti þessum hugsunum frá mér en svo veit ég ekki af mér fyrr en ég er í einhverjum leigubíl og bara ótrúlega hrædd.“

Skömmin kom strax

„Ég man að ég hugsaði: „Guð minn góður, hann er að nauðga mér.“ Ég reyni mikið að ýta honum frá mér og er alltaf að segja: „Nei, þú ert trúlofaður.“ Mér fannst þetta svo skrítið, mér fannst þegar ég horfði í augun á honum að hann væri bara farinn. Mér fannst hann ekkert sjá mig.“

Nanna missti meðvitund og vaknaði morguninn eftir. Hún segir að þegar hún hafi vaknað „var eins og þetta sé bara nýbúið að gerast“ og hún hafi laumast út eins hljóðlega og hún hafi getað. Dótið hennar hafi verið á víð og dreif um íbúðina, skórnir hvor í sínu herberginu, síminn í sófanum.

„Ég var að reyna að finna það mikilvægasta, ég fann til dæmis ekki nærbuxurnar mínar og ekki bækurnar sem ég hafði verið með.“

Þegar Nanna komst heim til sín tók frænka hennar á móti henni, sem hún bjó með á þeim tíma, sem sá strax að eitthvað hafði komið fyrir vegna áverkanna á líkama Nönnu. Þær fóru upp á spítala þar sem Nanna hlaut aðhlynningu og segir hún teymið sem tekið hafi við sér hafa brugðist hárrétt við aðstæðunum. Teymið hvatti hana til að kæra ofbeldið.

Minnisleysi til komið vegna byrlunar

Nanna greinir frá því að minni hennar hafi dottið inn og út en hún muni eftir því að hafa verið í leigubílnum og svo allt í einu heima hjá stráknum.

Þegar Nanna talaði við hjúkrunarfræðing daginn eftir staðfesti hjúkrunarfræðingurinn það sem Nönnu hafði grunað. Henni hefði verið byrlað og skýrði það minnisleysi hennar um nóttina.

Þrátt fyrir hvatningu til að kæra ákvað hún að gera það ekki.

Kæra kom ekki til greina

„Ég gat ekki hugsað mér það. Ég treysti ekki kerfinu en svo var ég líka hrædd við að hann myndi hefna sín á mér af því að hann er frá New York. Hvítur, ríkur strákur, hann er með miklu sterkara net hér heldur en ég og ég vissi ekki hvernig mér yrði tekið einhvern vegin.“

Gerandinn hafði stundað sama nám og Nanna og því verið reglulegur gestur í sömu byggingu. Þetta haust hafði hann skipt um nám svo að hann var staðsettur í annarri byggingu skólans. Því taldi Nanna að hann ætti ekkert erindi inn í bygginguna hennar og hún taldi hann líka skammast sín fyrir það sem hafði gerst.

Sú var ekki raunin. Nanna mætti honum í skólanum en hann lét eins og ekkert væri. Nanna segist hafa fengið taugaáfall og áttað sig á því að hún myndi aldrei finna ró nema hún gæti látið skólayfirvöld vita.

Gerandinn sýndi enga iðrun vegna glæpsins

Nanna tilkynnti brot mannsins til skólayfirvalda og var honum meinað að nálgast hana og hennar skólabyggingu. Nönnu fannst það einfaldlega ekki nóg og vildi hún að hann yrði rekinn úr skólanum.

Við tók átta mánaða langt ferli en gerandinn réði mjög sterkan einkalögmann sem barðist með kjafti og klóm. Nanna segir ofbeldismanninn hafa logið og alls ekki ætlað að viðurkenna neitt. 

„Eins og ég var svolítið að búast við, að hann myndi sjá að sér,“ sagði Nanna.

Honum var að lokum vísað úr skólanum, en það gerðist þegar lokaprófin voru í gangi og þau áttu að fara að útskrifast. Hann fékk ekki að ljúka náminu og var rekinn úr skólanum með skömm.

Gerandinn fékk þau skilaboð frá skólanum að þau [í stjórn skólans] hefðu „sjaldan séð jafn mikið ofbeldi í máli innan skólans, það hafi verið greinilegt að brotið hafi verið á konunni. Hann hafi barist með kjafti og klóm síðustu átta mánuði og ekki sýnt neina iðrun.“