Einlægur eins og blúsara sæmir

Tónlist. Skúli mennski ásamt Þungri byrði. Blúsinn í fangið.

Skúli mennski er vestfirskur laga- og textahöfundur sem hefur gert blústónlist að sínum starfsvettvangi. Blúsinn í fangið er önnur breiðskífa Skúla, en á plötunni nýtur hann liðsinnis hljómsveitarinnar Þungrar byrðar. Platan var tekin upp í mötuneyti á Flateyri og var tekin upp "live", sem er líklega eina leiðin til að gera þessari rótgrónu og einlægu tónlistarstefnu góð skil.

Sem textagerðarmaður er Skúli einnig einlægur, eins og blúsara sæmir. Í fyrsta lagi plötunnar, Brottför, fjallar hann um flutning sinn frá Ísafirði á tregablandinn hátt, eins og sést með línunum "Ég var ekki fyrstur til að fara, mjög margir voru á undan mér / þeim fannst það kannski einfaldara að flýja en að búa hér." Í síðasta laginu fjallar hann um heimkomuna (Ég ætla heim) sem er honum mikill léttir, enda dvölin í Reykjavík erfið og einmanaleg.

Þekkt minni úr blústónlistinni eru aldrei langt undan á plötunni. Óendurgoldin ást (Kvenmannsleysi, Þessir kossar), baráttan við Bakkus (Þetta er allt að koma, Dagur drykkjumaður) og almennar predikanir um lífsins gang eru til staðar. Rödd Skúla er hentug til verksins, en rödd hans myndi hæglega sæma bandarískum predikara – eins og vera ber.

Skúli gerir upp bankahrunið (Halelúja, amen) með kímni eins og sést með orðunum "Veisluþjónusta viðskiptalífsins fer frá og við tekur skuldafen / Halelúja, amen." Textarnir eru annars innhverfir og fjalla um hans eigin ógæfu, sbr. "Ég stend fyrir ekkert, því ekkert er allt sem ég á".

Flutningur Þungrar byrðar er hnökralaus, þó gítarhljómurinn sé ef til vill of tær. Blúsinn má vera "skítugri," ef svo má að orði komast. Rétt er þó að minnast á undrabarnið Þorleif Gauk Davíðsson munnhörpuleikara sem á sannkallaðan stórleik.

Niðurstaða: Plata sem er vel yfir meðallagi frá mjög frambærilegum blúsara. Blúsaðdáendur ættu að gæða sér á skífunni hið snarasta.