Játning Gunnars Rúnars

Gunnar Rúnar Sigurþórsson játaði fyrir helgi fyrir dómi að hafa orðið Hannesi Þór Helgasyni að bana. Hann er ákærður fyrir að stinga Hannes ítrekað með hnífi. Hér verður farið yfir játningu Gunnars Rúnars og hvað hann var að hugsa áður en myrti Hannes Þór.

Í játningu sinni segir Gunnar á nokkrum stöðum frá því hvernig hann hafði í marga mánuði langað til að drepa Hannes Helgason, hvernig þessar hugsanir sóttu stöðugt að honum og hvernig hann undirbjó sig smátt og smátt þar til rétta stundin rann upp.

Ástæðan fyrir þessum hugsunum var þráhyggja hans í garð unnustu Hannesar, sem var var jafnframt gömul skólasystir og vinkona Gunnars.

Orðrétt segir Gunnar um þessa stúlku.

„Hún hjálpaði mér með mitt líf. Ég hafði alltaf verið bara einn heima í tölvunni. Fyrst var ég þakklátur en svo varð ég ástfanginn og svo hefur þetta bara orðið að þráhyggju. Ég gat aldrei hætt að hugsa um hana, hvað ég gæti gert til að fá hana til mín.

Ég pældi í því hvað ég ætti að gera, hvort ég ætti að reyna að gleyma þessu. Hvort ég ætti að reyna að finna einhverja aðra stelpu sem ég gæti verið hrifinn af. Og ég pældi alltaf í því hvort að ég ætti bara að reyna að drepa Hannes.

Ég vildi bara losna við hann til að fá hana. Ég var aldrei reiður út í hann en ég vildi samt...bara eina leiðin hélt ég var að losna við hann.“

Fékk hugmyndir í sjónvarpsþáttum

Þegar allar þessar hugsanir leituðu á Gunnar hugsaði hann oft hvernig hann ætti framkvæma verknaðinn. Bíómyndir og sjónvarpsþættir á borð við CSI gáfu honum hugmyndir að því hvernig hægt væri að komast upp með morðið. Gunnar lýsir þessum undirbúningi á þennan hátt:

„Og ég svona hægt og rólega byrjaði að safna hlutum í skottið hjá mér. Ég átti hníf og átti úlpuna. Svo einhvern tímann þá keypti límband. Svo held ég að ég hafi einhvern tímann stolið...poka af latexhönskum í vinunnu. Og ég held að ég hafi keypt þessa lambhúshettu í 66 norður og ég hafi bara verið að safna þessum hlutum í skottið."

Þegar Gunnar hafði komið öllu sem til þurfti fyrir í bílnum sínum vantaði honum bara rétta stund til að láta til skarar skríða. Hann hélt að sú stund væri runnin upp aðfaranótt sunnudagsins 15 ágúst. Gunnar hafði þá verið að skemmta sér í miðborg Reykjavíkur ásamt unnustu Hannesar. Hún varð ölvuð og Gunnar fór með hana heim til sín. Hann lagði á hana á rúmið sitt, fór sjálfur fram í sófa þar sem hann ætlaði að leggja sig.

Þetta er lýsing Gunnars á því sem gerðist næst.

„Ég gat ekki sofið. Ég var að hugsa og ég var að hugsa. ...og það sem rann upp fyrir mér er að þetta væri besta tækifæri sem ég myndi fá til að þess að ...drepa Hannes. Ég var með allt tilbúið, það var allt sem ég þurfti í skottinu á bílnum og hafði verið mjög lengi. Þannig að ég dreif mig upp og skipti um föt, fór út í bil og keyrði upp að Setberginu."

Vafði plastoka um fæturna

Gunnar lagði bílnum sínum hjá leikskóla sem er skammt frá heimili Hannesar í Háabergi. Hann klæddi sig í lambhúshettuna, úlpuna og latexhanskana og vafði svo plastpoka um fætur sína og límdi þá fasta.

Svo segir Gunnar:

„Ég labbaði síðan upp að Háaberginu og í áttina að húsinu hans Hannesar...mér fannst ég vera bíða eftir að ég myndi stoppa en ég stoppaði mig ekki. Ég vildi þetta en ég reyndi samt og hélt að ég myndi stoppa mig. En ég stoppaði ekki."

Gunnar fór inn um bílskúrsdyrnar hjá Hannesi, labbaði upp stigann og inn í svefnherbergið, þar sem Hannes lá einn sofandi í rúminu sínu.

Gunnar segir frá því sem gerðist næst.

„Ég stóð þarna í smá stund, ég held að ég hafi staðið þarna í nokkrar mínútur og svo og svo stakk ég hann beint í bringuna."

Henti fötunum í ruslatunnu

Það sem næst kemur í lýsingu Gunnars verður ekki rakið hér en Hannes var ítrekað stunginn í brjóst, bak og hendur þannig að hnífurinn gekk í hjarta hans, lungu og nýru með þeim afleiðingum að hann lést.

Eftir að Gunnar hafði losað sig við hnífinn hanskana og lambhúshettuna í Hafnarfjarðarhöfn, og hent fötunum sem hann var í í ruslatunnu skammt frá heimili sínu. Fór hann heim til sín þar sem unnustu Hannesar lá sofandi, algjörlega grunlaus um það sem hafði gerst. Gunnar fór inn til hennar, virti hana fyrir sér og kyssti hana á munninn.

Í játningu sinni segir Gunnar:

„Ég var alltaf að finna afsakanir til að gera það ekki og stoppa mig af en þetta kvöld, þetta var brar allt so fullkomið."

Lögreglan spyr Gunnar hvað hafi verið fullkomið og Gunnar svarar:

„Hún var með mér allt kvöldið.... og Hannes var einn heima, mér fannst að ef Hannes væri ekki þá myndi hún bara vera áfram hjá mér."

Rétt fyrir hádegi daginn eftir skutlaði Gunnar þessari stúlku sem hann var svo hugfanginn af heim til Hannesar sem þá lá í blóði sínu látinn á svefnherbergisganginum.

Gunnar segist hafa reynt að stöðva hana en ekki getað það. Svo segir hann:

„Ég vildi helst ekki hleypa henni út úr bílnum, en ég gat ekki sagt neitt við hana, ég þorði ekki að segja neitt."

Stúlkan fór út úr bílnum og á meðan Gunnar keyrði áleiðis heim til sín gekk hún fram á líkið af unnusta sínum.

Lögreglan fljót á sporið

Þrátt fyrir að Gunnar Rúnar hafi í marga mánuði reynt að skipuleggja hið fullkomna morð var lögreglan fljót að komast á sporið.

blóð fannst í skottinu á bíl Gunnars. Einnig á skónum hans en svo virðist sem pokarnir sem hann setti á fætur sína hafi rifnað. Þá náðu eftirlitsmyndavélar myndum af því þegar hann losaði sig við morðvopnið.

Gunnar var þögull sem gröfin fyrstu daganna eftir morðið. Eftir að hafa boðað forföll í nokkra daga byrjaði hann að mæta aftur í vinnuna og reyndi að sýnast rólegur. Rétt áður en hann var handtekinn og úrskurðaður í gæsluvarðhald setti hann sig í samband við unnustu Hannesar og bað hana um að hitta sig. Hún neitaði.

Um þessa daga segir Gunnar:

„.. ég hélt að ef ég myndi þrauka og bara neita öllu þá..þá gæti ég einhvern veginn vonast til að seinna meir fá hana til mín en það gekk ekki."

Gunnar Rúnar hefur nú setið í gæsluvarðhaldi síðan í lok ágúst. Ákærur gegn voru þingfestar á föstudaginn síðasta en þar ítrekaði Gunnar játningu sína.