NEI heldur öllu opnu. JÁ er veg­ferð að lokun

Þegar upplýsingaflóðið er orðið svo mikið að aðeins þeir sem engu öðru hafa að sinna ná að stinga höfðinu upp úr og draga andann, er rétt að reyna að draga fram aðalatriði.

NEI felur í sér þá afstöðu að rétt sé að Íslandi sé, eftir sem áður, stjórnað af fólki sem valið er af kjósendum á Íslandi. Standi vilji Íslendinga til að skipta um stjórnendur er hægt um vik að gera það á nokkurra ára fresti. NEI felur í sér, að eftir sem áður muni stjórn utanríkisverslunar og annarra utanríkismála vera í höndum Íslendinga og Íslendingar munu sjálfir fara með stjórn náttúruauðlinda til lands og sjávar. Íslendingar munu ávallt geta ákveðið að hvaða marki þeir kjósa að vinna með Evrópusambandinu eða öðrum þjóðum. Það á við um ótal verkefni, þar á meðal hermál.

JÁ, er upphaf að vegferð sem miðar að því að erlendir aðilar sem ógjörningur er fyrir Íslendinga að kjósa burt, setji Íslandi lög og reglur. Evrópusambandið stefnir að því að verða sambandsríki og hefur á undanförnum áratugum sótt sér sífellt meira vald til aðildarríkja og neitunarvald þeirra hefur smám saman horfið í hverjum málaflokknum á fætur öðrum. Ómögulegt er að vita hvernig valdi Evrópusambandins verður beitt í framtíðinni, en ljóst er að hagsmundir Íslendingar hefðu þar lítil sem engin áhrif.

NEI lokar engum dyrum. Evrópusambandið mun alltaf vilja Ísland. Ísland mundi borga mikið með sér, veita sambandinu aðgang að mikilvægum auðlindum og aukin ítök á norðurslóðum. Síðast en ekki síst yrði Ísland skrautfjöður í hatti Evrópusambandsins því innganga Íslands væri staðfesting á að það væri eftirsóknavert að vera í sambandinu, jafnvel þótt það kostaði mikið.

JÁ hallar aftur dyrunum að umheiminum, þar sem um 95% af íbúum jarðar á heima. Ef Ísland gengi í Evrópusambandið, réði sambandið með hvaða hætti viðskiptum Íslands við umheiminn yrði háttað. Hætt er við að framleiðendur í Evrópusambandinu muni vilja gæta hagsmuna sinna með því að hafa dyrnar í hálfa gátt, til að geta skellt í lás þegar þeir telja að það sé best. Nú þegar eru dyr Íslands að umheiminum að miklu og mikilvægu leyti opnari en dyr Evrópusambandins og óvíst er að það breytist. Það sem máli skiptir er að við þurfum að hafa lykilinn að þessum dyrum í okkar eigin vasa.

Síðast, en ekki síst, eru dyr Evrópusambandsins þeirrar náttúru að sambandið er rúmt inngangs, en þröngt brottfarar.

Höfundur er formaður Heimssýnar, félags um fullveldi Íslands