Íþrótta­borgin Reykja­vík

Uppvaxtarár mín á Akranesi snerust um fátt annað en íþróttir. Aðstaðan var líka frábær á mælikvarða þess tíma. Grasvöllurinn á Merkurtúni, Jaðarsbakkar, nýlegt íþróttahús, golfvöllur, sundlaugin og auðvitað Langisandur ef annað brást. Árangur Skagamanna í íþróttum var líka eftirtektarverður.

Flestir muna eftir gullaldarliðinu í knattspyrnu, en Akurnesingar áttu líka sundfólk, golfara og aðra íþróttamenn í fremstu röð. En það sem upp úr stóð var samheldnin og stemmningin. Allir gátu stundað sína íþrótt, hvort sem ætlunin var að komast í atvinnumennsku, fá útrás og hreyfingu eða bara til að vera í skemmtilegum félagsskap.

Akranes var dæmi um það hvernig íþróttir geta sameinað samfélög og stuðlað að aukinni lýðheilsu. Þar er getustig algert aukaatriði. Allir eiga að geta æft kjósi þeir svo, og þar skiptir aðstaðan höfuðmáli.

Í heimsklassa

Það eru kannski ekki allir sem vita það, en í Reykjavík er íþróttastarf í heimsklassa. Sérstaklega fyrir yngri börnin. Þetta þekkja foreldrar sem flutt hafa út í heim með viljuga krakka eða unglinga. Óvíða er unnið jafn gott starf og hér hvað varðar tíðni æfinga eða gæði þjálfunar. Í Skandinavíiu er til að mynda algengt að foreldrar sjái um þjálfun barna sinna. Það þekkist varla hér á landi.

Reykvísk íþróttafélög hafa unnið kraftaverk að þessu leyti, og það oft á tíðum þrátt fyrir aðstöðuna en ekki vegna hennar. Til að gæta sanngirni er þó ekki einungis við Reykjavíkurborg að sakast í þeim efnum, en uppbygging íþróttaaðstöðu telst ekki til lögbundinna verkefna sveitarfélaga. Ríkari samstöðu og skýrari ramma þarf um uppbyggingu og viðhald íþróttamannvirkja, og þar þarf að kalla bæði ríki og einkaaðila að borðinu.

Sjálfstæðismenn vilja að strax verði ráðist í að kortleggja aðstöðumál íþróttafélaga og að fjárframlögum til þeirra verði forgangsraðað þannig að jafnræði sé tryggt milli hverfa. Sömuleiðis verður að ýta við ríkinu, og komast úr þeirr kyrrstöðu sem ríkt hefur um þjóðarleikvang og þjóðarhöll. Mikilvægast af öllu er þó að tryggja viðunandi aðstöðu fyrir alla í hverfisfélögunum okkar.

Aðstaðan er grunnurinn

Skoða þarf heildstætt hvar þörfin er mest. Tryggja verður að aðstaða til íþróttaiðkunar sé fyrsta flokks í öllum hverfum borgarinnar, og forgangsraða þarf verkefnum í þeim hverfum þar sem þörfin er brýnust.

Ekki má heldur einblína einungis á boltaíþróttirnar, einnig þarf að huga að öðrum. Aðstaða fyrir fimleika í Árbæ og í Breiðholti þarf að rísa, og sama gildir um íþróttahús í Laugardal. Finna þarf framtíðaraðstöðu fyrir skotfimi, uppfæra skautahöllina í Laugardal, hlúa að stangveiðifólki og sjósporti og svo mætti áfram telja. Skoða á fýsileika þess að gera golfvöll í Viðey. Í íþróttaborginni Reykjavík á fólk að geta stundað sína íþrótt við bestu mögulegu aðstæður. Þar skiptir viljinn mun meiru en getan.

Íþróttir hafa gefið mér mikið í lífinu. Ég brenn fyrir því að Reykvíkingar í nútíð og framtíð geti alist upp við þær aðstæður að hreyfing og íþróttiðkun sé sjálfsagður hlutur, og standi öllum til boða fyrirhafnar- og hindrunarlaust. Til þess þarf aðstaðan að vera fyrsta flokks. Íþróttafélögin okkar þurfa aðstöðu sem hæfir því frábæra starfi sem þar er unnið. Forgangsröðum verkefnum rétt, köllum ríki og einkaaðila að borðinu, og okkur fær ekkert stöðvað.

Höfundur skipar 2. sæti á framboðslista Sjálfstæðismanna í Reykjavík.