Dóttirin föst á amerískum tíma og minningar um ást og andar­teppu

Í kaffispjalli um helgar er rætt við fólk í ólíkum störfum. Við spyrjum alltaf um það hvenær fólk vaknar á morgnana, hvað er það fyrsta sem það gerir þá og hvenær fólk fer að sofa. Við spyrjum líka um skipulagið og helstu verkefnin í vinnunni.

Hvenær vaknar þú á morgnana?

„Ég er alltaf vöknuð um 6:30 og hef ekki þurft að stilla vekjaraklukku í mörg ár. Það hræðir mig aðeins, mér finnst þetta vera smá merki um að ég sé að eldast óþarflega hratt. 

Ég stekk samt alls ekki fram úr rúminu á þessum tíma nema reyndar á mánudögum og miðvikudögum. Þá mæti ég í ræktina með systur minni en hún á stóran þátt í því að halda líkamlegri og andlegri heilsu minni í jafnvægi með sínum heræfingum.“

Hvað er það fyrsta sem þú gerir á morgnana?

Ég er því miður alltof gjörn á að fara í símann en annars byrja ég alltaf á því að fara í sturtu og svo beint í kaffivélina. Kaffivélin hefur verið kosin heimilismeðlimur ársins þrjú ár í röð og gætum við ekki verið án hennar.

Síðan tekur við að vekja dóttur mína, 11 ára, en ég held að hún sé föst á amerískum tíma. Hún hefur sagt frá því að hún hafi verið lítið barn: „Vá mamma, núna er ég loksins vöknuð!“ Og þá er klukkan að slá 22:00 og hún á að vera löngu sofnuð. Það er því ákveðin athöfn sem á sér stað alla morgna að ná henni fram úr. 

Strákurinn minn, sem er 16 ára, hefur hins vegar nánast séð um sig sjálfur í mörg ár, ég hef mjög sjaldan þurft að vekja hann eða ýta honum út. Hann vaknar sjálfur og græjar sig en vill reyndar fá 5 stjörnu morgunmat alla daga, sem er önnur saga.“

Hvaða sjónvarpssería eða kvikmynd var í algjöru uppáhaldi hjá þér sem unglingur?

Ég horfði á Cry-Baby á hverjum degi eftir skóla, líklega á hámarki gelgjunnar, í 7. eða 8. bekk, en mér fannst Johnny Depp svo sætur að ég átti erfitt með að anda. 

Ég kunni myndina algjörlega utan að en ég horfði á hana um daginn og hún eldist því miður ekkert rosalega vel, en ég er samt Cry-Baby fan nr1 og kann að sjálfsögðu myndina ennþá utan að.“

Í hvaða verkefni ertu að vinna helst í þessa dagana?

„Ég tók nýverið tímabundið við forstjórastöðu Orkusölunnar en ég hef starfað hjá fyrirtækinu í rúm 7 ár. Ég þekki því fyrirtækið vel, menninguna okkar og er ótrúlega þakklát stjórn Orkusölunnar fyrir að treysta mér fyrir þessu stóra hlutverki. 

Milli þess sem ég les raforkulögin og reyni að skipta þeim út fyrir Cry-Baby lögum þá snýst dagurinn að mestu um að halda skýrum fókus á það sem skiptir máli, að styðja við teymið mitt, tryggja að við séum að taka góðar og skýrar ákvarðanir og að við höldum áfram að þróa fyrirtækið áfram í átt að þeirri framtíðarsýn sem við trúum á og viljum virkilega standa fyrir.

Við erum á mjög spennandi stað sem fyrirtæki, fögnuðum 20 ára afmæli um daginn og erum með sterkan grunn, en það eru líka fullt af tækifærum fram undan. Samkeppni á raforkumarkaði hefur aldrei verið meiri, en núna er fókusinn hjá mér að styrkja kjarnann okkar enn frekar, en líka að horfa fram á við. Hvernig við getum einfaldað raforkumarkaðinn fyrir viðskiptavini, aukið gagnsæi og skapað raunverulegt virði í gegnum enn betri upplifun.

Markmiðið er að halda áfram að vaxa á heilbrigðan hátt, byggja upp enn sterkari liðsheild og tryggja að Orkusalan sé áfram leiðandi og auðvitað vera í stanslausu stuði á öllum vígstöðum.“

Hvernig skipuleggur þú þig í vinnu?

Mér finnst mjög gott að byrja á að opna tölvuna heima áður en ég legg af stað upp í vinnu og renna aðeins yfir tölvupóstinn og dagatalið. 

Við hjá Orkusölunni notum Asana til að halda utan um stór verkefni og hef ég tekið markaðsdeildina til fyrirmyndar í þeim efnum en þau nýta það kerfi mjög vel. Ég held því utan um mín verkefni í Asana en nota líka Notes mikið, sem getur stundum orðið svolítið kaotískt.“

Hvenær ferðu að sofa á kvöldin?

Ef það er ekki happy hour með skemmtilegasta samstarfsfólkinu beint eftir vinnu þá er ég oftast farin að sofa kl 22:00, sem er einmitt nákvæmlega sami tími og þegar dóttir mín telur að lífið sé að byrja. Hún er því mjög gjörn á að ná okkur í spilakvöld eða keyra einhverja stemningu í gang eftir kvöldmat. Við spilum bæði Catan og Partners reglulega sem endar stundum í öskrum sökum sjúklegs keppnisskaps hjá sumum fjölskyldumeðlimum... en ég held í vonina að spilakvöldin verði ein af kjarnaminningum hjá börnunum en ekki einhvers konar traumaminning.“