Jón Pétur segir enga feðra­veldis­rembu í „ár­þúsunda náttúru­vali“

Jón Pétur birti í gær færslu á X sem hófst á þeim orðum að geðheilsa kvenna á aldrinum 15–25 ára væri „á hrika­legum stað í dag þrátt fyrir að hvergi í heiminum búi þær við meira jafn­rétti.“ Þá sagði hann helming þeirra ekki telja and­lega heilsu sína góða og að hún færi versnandi.

Jón Pétur bætir síðan við að á síðustu ára­tugum hafi konum „fjölgað veru­lega í flestum stjórnunar­stöðum sam­félagsins og eru í miklum meiri­hluta háskóla­nema sam­hliða því að frjó­semi minnkar og skilnuðum fjölgar.“

Að­spurður segist hann með þessum orðum ekki vera að mælast til þess að kynja­hlut­verkin verði færð aftur um 100 ár eða svo. „Nei, nei, ég er ekki að segja það,“ segir hann og hlær. „Menn geta málað þetta upp þannig ef þeir vilja og eru þá náttúr­lega bara að fara í eitt­hvert drullu­mall.

Ég er bara að segja að þrýstingur á það að menn hugsi ekki um það hver til­gangur lífsins er og ætli að hunsa þann til­gang þá held ég að það bitni á þeim til lengri tíma.“ Hann trúi því að þessi til­gangur sé að „fólk tengist og í besta falli geti af­kvæmi sem það elskar og elur upp til góðra verka. Það er svona mín sýn á þetta.“

Firring á hamstra­hjólinu

Þótt færsla Jóns Péturs hafi beinst að ungum konum segist hann ekki undan­skilja karla sem hann telur einnig síður finna til­gang og lífs­fyllingu á Vestur­löndum þar sem líðan þeirra fari einnig versnandi. „Ég meina, það eru ótal mjög slæmar tölur um karl­menn, að þeir eigi fáa vini, þori ekki að nálgast hitt kynið og ýmis­legt þannig.

Þannig að þetta er svona ákveðinn raun­veru­leiki sem við verðum bara að horfast í augu við. Við erum í þessu hamstra­hjóli, bæði konurnar og karlar, að keyra okkur áfram,“ segir Jón Pétur um lífs­gæða­kapp­hlaupið.

„Ég er að deila á þetta. Saman­burðurinn enda­laus í stað þess að horfa á þessi innri gildi, hvað við höfum og hvað gefur okkur mest í lífinu. Það er þetta sem ég er að reyna að koma til skila og ég er alveg óhræddur við að taka þessa um­ræðu hvar og hvenær sem er,“ segir hann og víkur að því sem hann telur kjarna málsins, og þá lík­lega lífsins.

Engin feðra­veldis­remba

„Ég held að flestum finnist ákveðin lífs­fylling og lífs­gæði fólgin í því að bera ábyrgð á börnum og ég held að við séum að fara tölu­vert mikið á mis við það,“ segir hann og gefur lítið fyrir að reynt sé að mála hann upp sem ein­hvers konar forræðis­hyggju-feðra­veldis­rembu fyrir vikið.

„Ég hef nú ekki fylgst með þessu en mig grunaði alveg að ef þessi færsla færi á eitt­hvert flug þá yrði það eitt­hvert aftur­hvarf til ein­hverrar fortíðar eða eitt­hvað þannig. Ef ís­lenskt sam­félag þarf að skoða gildin sín upp á nýtt þá segi ég að við skulum bara gera það.

Við erum eitt ríkasta sam­félag í heimi og við ættum að hafa allt til alls til að vera hamingju­söm en ég hef trú á því að mönnum líði ekkert allt of vel,“ segir hann og tengir yfir í áður­nefnt árþúsunda náttúru­val.

Pólitískur höggstaður

„Ef menn ætla bara að hlaupa fram hjá því og af­greiða þetta með ein­hverju feðra­veldi þá hvet ég þá til að staldra aðeins við. Vegna þess að þú þurrkar ekkert til­gang okkar út úr okkur einn, tveir og þrír, með ein­hverjum kenningum úr háskólanum. Það er bara ekki þannig.

Við búum öll yfir okkar frumþörfum og frum­hvötum og innst inni erum við dýr. Það er bara staðan.

Þetta er svona ákveðinn raun­veru­leiki sem menn geta kosið að horfast ekki í augu við eða þá bara haldið áfram á þeirri leið sem við erum núna, sem er ekki góð í raun­veru­leikanum.

Nú er ég ekki að segja að allir þurfi að feta ein­hverja slóð og hitt og eitt­hvað en vonandi hefur þetta vakið ein­hverja um­hugsunar. Svo reyna menn örugg­lega að koma pólitísku höggi á mig fyrir vikið.“

Áminning um til­gang lífsins

Jón Pétur segist viss í sinni trú um að ef fólk velti fyrir sér í raun og veru hvort það vilji frekar eiga fjöl­skyldu og eitt, tvö, þrjú, fjögur börn eða ekki „þá myndu flestir svara því játandi. Auðvitað ekki allir og menn geta bara valið það. En ef að það er orðinn þrýstingur á að þetta sé eitt­hvað sem sé ekki eftir­sóknar­vert þá erum við á vondum stað.“

Hann víkur í fram­haldinu að frjó­semi og lækkandi fæðingar­tíðni. „Við erum komin niður í hvað? 1,6 eða 1,5 börn. Þetta er ekki gott fyrir sam­félög og hvað þá ein­stak­lingana í sam­félögunum, að eignast ekki börn. Þetta er ekki krafa, þetta er svona áminning um það hver til­gangur lífsins er.“

Jón Pétur segir viðbúið að þessi „áminning“ hans muni fá neikvæða at­hygli: „Hvað er hann að segja? Vill hann bara að við konurnar förum bara allar heim? Og bla, bla, bla, bla. Ég vildi helst að for­eldrar gætu verið sem mest heima fyrstu 1000 daga barnsins sem eru mikilvægastir varðandi tengsla­myndun og annað slíkt. Við erum að tapa á þessu,“

Para­dísar­missirinn

Jón Pétur fer þannig ekki í neinar graf­götur með að hann telji barn vera mestu blessun sem hverri og einni mann­eskju getur hlotnast. „Og hvers vegna velta menn því ekki fyrir sér af hverju staðan er þessi?“ segir Jón Pétur og bætir við að það éti fólk að innan að hafa engan til­gang.

„Þetta er sama staðan og á hinum Norður­löndunum þar sem við búum núna við mesta jafn­réttið, mestu para­dísina og mesta öryggið. Samt erum við ekki ánægð og hvað er það sem veldur? Og ef menn ætla bara að ráðast á ein­hvern sendi­boða, sem vogar sér að skrifa þetta, í stað þess að reyna að brjóta málið til mergjar þá verður um­ræðan ekki mjög djúp,“ segir þing­maðurinn.

100% sann­færing

„Ef það er bara farið með um­ræðuna í ein­hverjar pólitískar skot­grafir um að ein­hver geri eitt­hvað eða ekki og það fer að grassera neikvæð um­ræða um það sem ég setti inn á X-ið þá er það til þess fallið að ýta unga fólkinu enn þá meira út í ein­hvers konar depurð, kvíða, ein­mana­leika og til­gangs­leysi.

En ef menn taka opna um­ræðu um þetta og pæla í al­vörunni í því hvað ég er að skrifa þá er til ein­hvers unnið,“ segir Jón Pétur sem var vel meðvitaður um að færslan væri lík­leg til að vekja um­tal. „Ég stend 100% við þetta.“