„Þessi snillingur er náttúru­lega ó­trú­legur“

„Í rauninni er þetta bara hefðbundinn dagur hjá honum,“ segir Gróa Hreinsdóttir um föður sinn í samtali við blaðamann Vísis en hún segir hann vera alveg ótrúlega duglegan. Þriðjudaginn 21. apríl hafi hann farið að útrétta í Reykjavík og birti Gróa ferðasöguna í færslu á Facebook-síðu sinni, hér er hún í heild sinni.

Hreinn varð níræður í nóvember síðastliðnum en hann sótti sjálfur um pláss á elliheimili fyrir um þremur árum og fékk svo pláss nú í janúar. Hann varð ekill eftir að móðir Gróu, Guðrún Ásta Björnsdóttir, lést af völdum alzheimer-sjúkdómsins.

„Mamma og pabbi voru gift í mörg, mörg ár en hún fékk Alzheimers. Þá passaði pabbi hana algjörlega og vildi ekki setja hana inn á stofnun. En svo kom að því að hún var lögð inn og hann fann þá hvað hann var búinn að vera mikið bundinn,“ segir Gróa.

Lífið hélt áfram

En hún segir hann alls ekki hafa fallið í neina „depression“ heldur hafi hann einfaldlega haldið sínum venjum. Þau feðginin hafi svo verið á ferð um landið fyrir nokkrum árum þegar hún segist hafa tekið eftir því að sjón Hreins væri farin að versna umtalsvert.

„Við vorum að keyra saman norður í land. Hann fékk að keyra fyrsta spottann en mér leist ekkert á þetta, það var eins og hann hefði ekki alveg verið með fjarlægðarskynið í lagi og virtist ekki átta sig á því hversu langt í burtu næsti bíll var,“ segir Gróa og bætir við að síðan hafi hann misst bílprófið og sé orðinn lögblindur.

Hann er sem fyrr segir kominn með pláss á elliheimili og var það vegna þess að hann var farinn að finna fyrir óöryggi þegar hann var einn heima. En Hreinn neitar að sögn Gróu að horfast í augu við það að komast ekki út úr húsi einn og óstuddur.

Vill ekki vera að ómaka neinn

„Ég hef margoft sagt honum að heyra í okkur, enda á ég fimm börn og þar á meðal býr sonur minn í Hafnarfirði og gæti vel stokkið til og skutlað afa sínum úr Firði og til læknis. En hann vill ekkert vera að ómaka okkur,“ segir Gróa. Sonurinn sem um ræðir er Sigurður Halldór Guðmundsson, einn stofnenda reggíhljómsveitarinnar Hjálma.

Hann býr í Hafnarfirði og Gróa segir blaðamanni frá því að hann eigi almennt frekar auðvelt með að taka hlé frá vinnu enda fari vinnudagurinn að mestu fram í stúdíói en ekki við skrifborð. Engu að síður kjósi afi hans frekar að finna úr úr ferðum sínum sjálfur.

„Það hringdi í mig ung kona frá elliheimilinu og var að athuga hvort ég ætlaði að taka á móti honum í Reykjavík, hann væri þá lagður af stað með strætó að hitta lækni í Glæsibæ. En það var ekki svo enda var ég stödd í Noregi,“ segir Gróa og hlær, „honum finnst þetta ekkert mál“ bætir hún við.

Vann hjá hernum

Guðrún, móðir Gróu, var frá Þórukoti í Njarðvík en þau Hreinn kynntust þegar þau lentu saman í bekk í gagnfræðaskólanum í Keflavík, þaðan sem hann er. Hún fór síðar í Húsmæðraskólann að Staðarfelli. „Eftir það voru þau óaðskiljanleg,“ segir Gróa um foreldra sína.

„Mamma var svakalega flink að elda og baka og tók að sér veislur fyrir fólk, en hún vann við verslunarstörf fyrst og vann síðan í mörg ár hjá hernum, bæði í mötuneytinu og í eldhúsinu í skólanum á vellinum,“ segir hún einnig.

Þurfti að hætta eftir slysið

„Pabbi lærði upphaflega húsasmíði og vann við það frá því svona um það bil þegar ég var að fæðast,“ segir Gróa aðspurð hvað Hreinn hafi starfað við fram að starfslokum.

Hún segir einnig frá því að hann hafi átt trésmíðaverkstæði ásamt öðrum en hafi orðið fyrir slysi og þá hafi heyrnin farið.

„Hann var líka einn stofnenda lúðrasveitar í Keflavík og spilaði meðal annars á saxófón og þverflautu. Læknarnir tjáðu honum eftir slysið að verkstæðið og hljóðfæraleikurinn væru of mikið álag fyrir heyrnina og hann þyrfti því að hætta,“ segir Gróa.

Síðan þá hafi Hreinn meðal annars lært að gera uppmælingar og sinnt störfum á Keflavíkurflugvelli. Hann virðist af ummælum við færsluna hennar Gróu að dæma vera mjög vel liðinn og algjör fagmaður í því sem hann hefur tekið sér fyrir hendur í gegnum tíðina.