Meira sund í Kópa­vogi

Íslensk sundmenning er einstök á heimsvísu. Svo einstök raunar að hún var síðastliðinn vetur tekin upp á lista UNESCO yfir óáþreifanlegan menningararf. Á listanum segir um sundmenningu okkar (í þýðingu undirritaðs): „Fólk sækir sundlaugarnar af ýmsum ástæðum, svo sem til hreyfingar, afslöppunar eða fyrir félagsskap. Sundlaugarnar eru reknar af samfélaginu, fyrir samfélagið.“ Sundlaugarnar eru einmitt staðir þar sem allar kynslóðir njóta sín og hittast, staður fyrir samfélag í heimabyggð. Ungmenni geta hist fjarri snjallsímum og öðrum truflunum, eldri borgarar haldast í líkamlegri og félagslegri virkni, og barnafjölskyldur hafa athvarf til leiks og tengslamyndunar. Allt á þetta sér stað í heilsubætandi umhverfi, bæði í formi slökunar og streitulosunar en einnig í formi mikilvægrar hreyfingar sem vöntun er á.

Íslendingar gera sér líka grein fyrir að þessi menning er einstök. Í samtölum við fólk hef ég orðið var við að undantekningarlaust vill fólk að vel sé staðið að þessum málum og á það líka við fólk sem er ekki stórnotendur sundlauganna. Við viljum að fólk fari sem allra oftast í sund. Það er einn af þessum örfáu hlutum sem virðast eingöngu hafa kosti.

Opnunartímar í Kópavogi eru stuttir og loka sundlaugar klukkan sex um helgar yfir veturinn og klukkan átta yfir vor- og sumarmánuðina. Helgarkvöld er einmitt sá tími sem við myndum allra helst vilja að ungmenni séu í sundi, þar sem þau geta átt heilsusamlega kvöldstund með jafningjum, fjarri vondum aðstæðum. Það er oft líka eini tíminn sem þreyttir foreldrar geta komist í afslappandi sund eftir langa viku.

Eins var tekin ákvörðun á kjörtímabilinu um að bara önnur af tveimur sundlaugum Kópavogs yrði opin á hátíðisdögum. Þegar öll fjölskyldan er í fríi og skólar og leikskólar lokaðir, og loksins gefst andrými frá önnum hversdagsins til að verja tíma saman sem fjölskylda. Hver sem hefur farið í sund á þessum dögum veit að það hefur myndast örtröð og vart verið þverfótað í búningsklefum.

Nú hugsa kannski einhverjir að þetta sé nú ekki svo slæmt, áfram komast flestir í sund ef viljinn er fyrir hendi þrátt fyrir stuttan opnunartíma og lokanir á hátíðisdögum. Sparnaðurinn af þessum aðgerðum er hins vegar takmarkaður. Vatnið þarf áfram að hita og mannvirkið stendur enn þótt tómt sé. Það eina sem sparast eru vinnustundir starfsmanna en þær endurheimtast að hluta í formi gjaldtöku. En burt séð frá því er sundmenningin okkar eitthvað sem á að efla - við eigum að hafa meiri metnað en svo.

Við viljum að fólk fari í sund og að það geri það sem oftast, sérstaklega nú þegar lýðheilsu er ógnað og gæðastundum fólks í samveru við hvert annað fer fækkandi. Það er þáttur í þeirri framtíðarsýn sem Samfylkingin hefur fyrir Kópavog. Við viljum lengri opnunartíma, meira sund. Samfylkingin vill að sundlaugarnar standi opnar til klukkan tíu öll kvöld og stefna að því að fyrir lok komandi kjörtímabils séu sundlaugar opnar til ellefu á föstudags- og laugardagskvöldum. Fleiri tækifæri til þess að spjalla í pottinum. Fleiri hlátursköll barna í rennibrautum. Fleiri hugleiðslustundir í gufubaðinu og andköf í kalda pottinum. Og við viljum fleiri sértilefni til að fara í sund; kvikmyndasýningar og dansleiki, miðnætursund og morgunsund. Bara svo lengi sem það er meira sund í Kópavogi.

Höfundur er oddviti Samfylkingarinnar í Kópavogi.