Fram­tíð Mengis ó­ráðin þó eignin sé til sölu

Rúmlega 130 fermetra, fjögurra herbergja atvinnuhúsnæði við Óðinsgötu 2 hefur verið sett á sölu fyrir 105 milljónir og var eignin auglýst bæði 8. janúar síðastliðinn og 12. mars. Síðastliðin tólf ár hefur tónleikastaðurinn Mengi verið til húsa í rýminu.

Hjónin Bjarni Gaukur Sigurðsson og Elísabet Jónsdóttir stofnuðu Mengi ásamt Ólöfu Arnalds og Skúla Sverrissyni í desember 2013 og síðan þá hafa ótal viðburðir, sýningar og uppákomur farið þar fram.

Vísir hafði samband við Bjarna Gauk, einn stofnenda og eiganda Mengis, en hann er jafnframt eigandi húsnæðisins að Óðinsgötu 2 og segist hafa sett það á sölu á síðasta ári.

„Við höfum verið lengi að og það er allt í lagi að líta í kringum sig. Mengi er ákveðið listaverk í sjálfu sér. Ekkert er eilíft né ómögulegt, það er allt galopið,“ segir Bjarni þegar blaðamaður forvitnast út í auglýsinguna.

„Svo er maður búinn að vera að gera þetta frá því maður var þrjátíuogeitthvað og nú er maður orðinn fimmtíuogeitthvað. Það er ágætt að endurskoða hlutina með jöfnu millibili.“

Menningarverðmæti og gjöf til samfélagsins

„Það hefur aldrei verið tekin króna út úr þessu, bara verið gefið inn í starfsemina, enda hefur hún skilað miklu,“ segir Bjarni um áhrif Mengis.

Starfsemi Mengis er enn í fullu fjöru þrátt fyrir að húsnæðið hafi verið sett á sölu enda ákvörðunin aðallega hugsuð sem ákall.

„Það merkilega er að það að setja þetta á sölu, sem var gert fyrir svolitlu síðan, hreyfir við fólki því það taka allir hlutnum sem sjálfsögðum þar til einhver segir: „Hann er ekki sjálfsagður,“ segir Bjarni.

Síðastliðin tólf ár hafi ótalmargir viðburðir farið fram í Mengi og öll flóran komið þar fram, þar á meðal Grammy- (Laufey Lín) og Óskarsverðlaunahafar (Hildur Guðna). Sömuleiðis hafi meira og minna allt sem hafi farið fram í Mengi verið tekið upp á hljóðupptöku í öll þessi ár.

„Þannig það er gríðarlegt safn af menningarverðmætum þarna,“ segir Bjarni.

Vendingar eftir að eignin fór á sölu

„Menning býr til verðmæti til lengri tíma. Þannig ef þú gerir svona á einhverju svæði þá er svæðið strax orðið verðmætara ef starfsemin lifir áfram. Maður sér það í hverri einustu borg sem maður kemur til og það er bara gott,“ segir Bjarni.

Starfsemi sem þessi sé þó ekki sjálfbær og hefði aldrei verið möguleg ef fasteignin væri ekki í eigu Bjarna. Núverandi skipulag sé jafnframt ekki gallalaust.

„Þetta er starfsemi sem er á góðum stað í bænum en er vannýtt húsnæði á sama tíma því það hefur verið erfitt að nota það aðra daga vikunnar,“ bætir hann við.

Viðbrögðin við því að húsnæðið fór á sölu voru töluverð að sögn Bjarna og fjöldi fólks hringt í hann. Í kjölfar ákvörðunarinnar hafi sömuleiðis orðið töluverðar vendingar á stöðu Mengis.

„Í kjölfarið þess að ég set eignina á sölu kemur Reykjavíkurborg og Bókmenntaborgin og gerir ákveðinn samning við starfsemina þannig borgin nýtir fasteignina á öðrum dögum, utan Mengis-dagskrár sem er frábært,“ segir hann.

„Ég kallaði eftir viðbragði og fékk það þarna. Mögulega er það afleiðing þess að þetta fór á sölu,“ segir Bjarni sem er ansi ánægður og stoltur af samstarfinu við borgina.

Framtíðin alltaf óráðin

Eignin að Óðinsgötu 2 er þó enn á sölu þrátt fyrir að þessi samningur Mengis og borgarinnar hafi verið gerður. Bjarni er nokkuð myrkur í máli hvað framtíð Mengis varðar.

Það er þá ekki stórt atriði fyrir þig að selja þetta eða hvað? Þú tekur væntanlega tilboði ef það kemur?

„Það verður bara skoðað eins og allt annað. Fyrst og fremst var þetta gert til að fá viðbragð og það hefur skilað einhverju,“ segir Bjarni.

Framtíðin er þá kannski óráðin?

„Ég held að framtíðin sé alltaf óráðin,“ segir Bjarni.

En ef þú værir kominn með upp í kok af þessu og staðráðinn í að selja væri hún sennilega meira ráðin.

„Já, já, en hún er óráðin,“ segir hann. „En eins og ég segi er þetta konsept fyrir mér hálfgert listaverk, langtímalistaverk og þá er ágætt að það sé aðeins óráðið.“

„Starfsemin er búin að vera lengi til en ekkert er sjálfsagt og allt er hverfult. Við sjáum bara til hvað verður. Þetta var fyrst og fremst ákall sem hreyfði bæði við listamönnunum og samfélaginu,“ segir Bjarni að lokum.