„Gjör­sam­lega sam­fé­lags­lega ó­tækt“ að hafna kröfunni

Héraðsdómur Reykjaness dæmdi í gær Margréti Höllu Hansdóttur Löf í 16 ára fangelsi fyrir að hafa banað föður sínum og fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás gegn móður sinni á heimili þeirra í apríl á þessu ári.

Margrét Löf las upp yfirlýsingu fyrir dómi við upphaf aðalmeðferðar þar sem hún mótmælti lýsingu ákæruvaldsins og lýsti sig saklausa. Í dómi héraðsdóms kemur fram að Margrét hafi þar viðurkennt erfið og stundum líkamleg átök í samskiptum við foreldra sína. Hún hafi hins vegar aldrei hafi verið um barsmíðar, vopn eða ásetning til að skaða að ræða. Umhyggja hafi alltaf verið til staðar þrátt fyrir ágreining. 

Í dómnum er farið ítarlega yfir það ofbeldi sem Margrét beitti foreldra sína frá nóvember 2024 til 11. apríl þegar faðir hennar lést og móðir hennar slasaðist. Foreldrarnir hafi síendurtektið þurft að leita sér læknisaðstoðar vegna þess á tímabilinu.

Í dómnum kemur fram að brot ákærðu séu metin svívirðileg og hún eigi sér sér engar málsbætur.

Ríkissaksóknara að ákveða hvort dómnum verði áfrýjað

Karl Ingi Vilbergsson settur varahéraðssaksóknari sem fór með ákæruvald í málinu, benti á það í málsmeðferð sinni að það væru dómafordæmi fyrir lengri dómi en 16 ár en þau eru allt að 20 ár. Hann sagði í samtali við fréttastofu að það væri ákvörðun ríkissaksóknara að meta hvort dómurinn yfir Margréti Löf hafi verið of vægur.  Það sama gildi um brottfall erfðaréttar en héraðsdómur hafnaði kröfu hálfbróður hennar þess eðlis  á grundvelli þess að um einkaréttarkröfu væri að ræða, slík krafa verði að koma frá ákæruvaldinu. 

Samfélagslega óttækt að hafna kröfunni

Vilhjálmur Hans Vilhjálmsson lögmaður fór með einkaréttarmál fyrir hönd hálfbróður Margrétar Löf í málinu. Hann krafðist þess að  ákveðið yrði, að með því að drepa föður sinn hafi hún fyrirgert rétti sínum til þess að erfa hann. Kröfunni var vísað frá héraðsdómi og vísað til þess að svipting erfðaréttar teljist samkvæmt lögum til refsikenndra viðurlaga við afbroti og að ákvörðun um slíka kröfu verði að koma frá ákæruvaldinu.

„Það var ekki fallist á kröfu um brottfall erfðaréttar og henni var vísað frá dómi. Það verður einfaldlega látið á það reyna. Það gengur ekki upp í réttarríki að manneskja sem fyrirkemur annarri manneskju taki svo arf eftir viðkomandi. Það er gjörsamlega samfélagslega ótækt,“ segir Vilhjálmur.

Það eigi eftir að ákveða með hvaða hætti verði haldið áfram með málið. 

„Það á eftir að taka ákvörðun um það. Það veltur á því hvort það verði áframhald á sakamálinu þ.e. hvort því verður áfrýjað eða ekki. Tíminn verður að leiða í ljós hvernig verður farið inn í það en það verður gert,“ segir Vilhjálmur. 

Dómurinn féllst á kröfur hálfbróðursins um miskabætur.

„Það var fallist á aðrar kröfur um miskabætur og svo var ákærða dæmd til að greiða lögmannskostnað.

„Það var fallist á kröfur um miskabætur og svo var ákærða dæmd til að greiða lögmannskostnað. Krafan var ekki tekin til greina að fullu og miskabæturnar hefðu mátt vera hærri þó að það sé ekki aðalatriðið í þessu máli. Miskabæturnar voru tvær milljónir og lögmannskostnaðurinn ein og hálf milljón króna,“ segir Vilhjálmur.