Blekking goð­sagna

Það er oft sérkennilegt að vera nógu gömul til að hafa hlustað á presta halda ýmsum Goðsögnum að þjóðinni. Og vita þarna inni í mér, að það var ekki það sem mannverur væru að upplifa. Alla vega ekki nærri allar.

Eins og til dæmis það að Guð væri að halda öllum börnum elskuðum og öruggum. Ég vissi í líkama mínum, að það væri ekki satt.

Sem barni vissi eitthvað í líkama mínum, að það sem þeir héldu fram um það og lífið almennt, væri ekki veruleiki. En ég gat auðvitað ekki sagt neitt. Barn gat ekki sagt neitt gegn slíkum fullyrðingum og valdaþörf. Alla vega var það ekki hægt í hinu fámenna samfélagi sem óttaðist afleiðingar þess að samþykkja ekki það sem yfirvöld sögðu.

Svo komu staðfestingarnar sem yndislegur blær

Biðin eftir frekari staðfestingum varð þó ansi löng. Ég var orðin meira en miðaldra þegar sú staðfesting kom utan frá. Staðfesting sem þurfti að koma frá öðru landi til þess sem ég hafði flutt til. Sem var af því að fjölmiðlar í landinu létu ekkert uppi um mismeðferð á börnum eða öðrum.

Staðfestingarnar komu svo í miklu magni um ósannleika þeirra, sem var eftir að flytja til Ástralíu.

Þá voru skjölin opnuð sem viðurkenning á: Að Bretar höfðu sent ótal börn um borð í skip til að losna við að sjá um þau á stofnunum sínum. Þau höfðu logið að börnunum, og foreldrunum. Þeir dreifðu börnunum svo yfir samveldislöndin sín. Þessi skjöl voru lesin hér.

Sannleikurinn lét mengunar áhrif áratuga þöggunar á sárum koma upp, og tárin flæddu. Ekki bara í þolendum heldur meira og minna allri þjóðinni í samhygð. Þau voru öll af minni kynslóð eða eldri.

Sú meðferð reyndist svo bara ein af ótal mjög slæmum meðferðum á börnum og voru vöggustofubörnin á Íslandi í þeim hópi þolenda grimmdar og harðneskju.

Þar kom auðvitað enn meira fram um lygina. Ekkert af því sem prestar héldu fram um ást á öllum börnum var veruleiki.

Ég hafði þó vitnað og vitað um: Alla vega þrjár leiðir til að skrambla framtíð barna. Þær voru með heilaþvotti, barefli og níði.

Á annan hátt var þeirri goðsögn haldið að ungu fólki: Að það væri tilbúið í foreldra hlutverkið um leið og allt fyrir líkamann væri komið í gang.

Það var og er ekki veruleiki nærri allra stúlkna.

Það var og er goðsögn tekin frá búféi

Sá réttur var tekinn af mér af tveim konum. Svo að ég þekki of vel stærri kostnað slíkrar skammsýni og fordóma. Þegar orðið og veruleiki andlegs ofbeldis var ekki til í málinu. Og þá auðvitað ekki í veruleika hugsun þjóðarinnar. En það myndu margar stúlkur hafa fengið slíka kúgun og afleiðingarnar svo verið af ýmsu tagi í þeim og börnum þeirra. Kannski afleiðingar sem aldrei náðist skilningur á.

Goðsagnir kröfðust afneitunar á veruleikanum

Þau orð að konur séu ekki eins frjóar í dag, og var fyrr á tímum, eru merki um Goðsögn um konur. Eins og þær séu enn séðar sem búfé. Að ætlast sé til að börnum sé poppað út af stúlkum, sem hafa ekki einu sinni fundið út hverjar þær séu sem einstaklingar, og eigi nokkuð í land með að vera færar um foreldrun svo að vel sé. Andlegur og tilfinningalegur þroski hefur annað ferli, en þegar kveikt er á getnaðarfæra og innkyrtlakerfinu. Þau eru meira eins og vél. En ekki frá hærri meðvitund um sig og líf sitt.

Svo hver var ástæða sköpunar til að setja þau kerfi upp á þann hátt. Eld án brunavarna!?

Prestar á Íslandi slepptu að minnast á þessa skuggahlið.

Getnaðar- Færa-Kerfi hafa ekki sjálfvirkt samasem merki við þroska

Þessi getnaðarfæra kerfi eru oft með hegðun villidýra en engin kennsla var veitt um það á mínum tímum í skóla á Íslandi.

Foreldrar mannsins míns hér núna tóku börnin sín hinsvegar á kynfræðslu-námskeið áður en það stig var komið í gang. Enda var móðirin bæði hjúkrunarkona og ljósmóðir og þekkti afleiðingar villidýrsins vel. Hún vildi ekki að börn hennar væru þekkingarlaus um það.

Það eitt að hafa þau kerfi virka er eitt. Svo tekur það tíma að venjast því og læra smám saman á það, til að skilja almennilega hvernig það virkar í þeim. Þá er mikilvægt að hafa tíma til að bæta lífsreynslu í það safn. Sem þýðir að átta sig á einu og öðru um sig.

Það virkar betur þegar öll kerfin og heilabúið með góðum skammti af ýmissi lífsreynslu hafa komið inn, ofist inn í taugakerfin og undirvitundina. Og þá sest að sem undirstöðu grunn sjálfsins.

Hinn langi armur þess að sjá börn sem óskilgetin

Ég vitnaði bæði kyn sem ansi mikið eldri, með mörg börn. En vera slæm eða vanþroskuð sem foreldri. Sem var og væri af því að þau höfðu ekki fengið svigrúm til að vera til á eigin forsendum í þann tíma sem heilabúið hefði þurft að fá það.

Við lærðum að slíkir hlutir sem að eignast börn ógift varð til þess að blessuðu börn fengu stimpilinn „Ó-skil-getin“ sem einstaklingar sem voru í þáttunum „Long lost family“ höfðu fengið og liðið illa undir. Maðurinn sem lýsti sínu tilfelli var séður sem eitthvað annað en einn af liðinu. Sem var af því að þau sáu á fæðingar-vottorði hans, að hann væri ættleiddur. Þá þýddi það óskilgetin, „illegimate“ frá rugli presta að þau börn væru ekki jöfn í augum skapara og hin börnin. Sem var auðvitað í raun bara valdaeitur.

Það orð var líka notað á Íslandi til að setja þau sem voru getin án hjónabands til að láta þau upplifa sig sem minna virði sem mannverur..

Sú staðreynd að sálir koma frá skaparanum og þurfa að leita að lífi á jörðu fyrir tilgang gerir þau öll jöfn. Hvaða rétt höfðu þeir eða hafa til að hengja slíka smánar orku og stimipil á þau.

Það var fyrst og fremst frá valdafíkn og til að halda mannverum sem „Syndugum“ þegar þau komu í heiminn, án þess að já hefði verið sagt að altari fyrir fæðingu þeirra. Barna sem þá komu með stimpil á enninu sem var orka smánar. Það voru mjög neikvæð viðhorf, án þess að hugsa um hvað Jesú boðaði. Þeir sýndu enga viðleitni til að fræða frekar, en að beita andlegu ofbeldi.

Gleðin við að koma af goðsagnar færibandar kenningunni

Í dag hafa konur í mörgum löndum svigrúm til að átta sig á til hvers þær séu hér á jörðu í þetta skiptið, og bíða eftir að finna það innan frá.

Við að horfa á þættina „One born every minute“ Eitt barn fæðist á mínútu hverri var meiriháttar að vitna og sjá að þau voru þráð frá getnaði. Það að sjá foreldrana hafa þráð barnið svo djúpt fyrirfram, og gráta af gleði við að sjá það koma í heiminn. Það var auðvitað í landi sem nú leyfir getnaðarvarnir, og stjórn á að skapa sína fjölskyldu fyrir þau sem þrá það og eru tilbúin.

Sú staðreynd að færri börn séu að koma í heiminn sem er tilfellið í mörgum löndum heims, er mun meira frá því að nú eru fleiri konur með mun meiri meðvitund um sig. Og þá í stjórn á hvort ef, og eða, hvenær væri rétti tíminn.

Atriðin sem prestar hafa ekki haft nein svör yfir

Á hinn veginn er auðvitað sú staðreynd að milljónir einstaklinga hafa komið í heiminn frá getnaði þeirra, sem voru alls ekki að vilja, þrá né ætla að fá barn.

Svo eru fréttir á okkar tímum um að foreldrar hafa drepið börnin sín. Nýlega las ég hliðstæðar sögur um ofbeldi á börnum að gerast á Íslandi. Það voru aldrei neinar fréttir af því í útvarpi eða blöðum´á mínum tímum á landinu.

Fullyrðingin að allir sem gætu börn elskuðu þau út af lífinu, er því miður líka lygi og eru fréttir af öllu tagi á og í fjölmiðlum sem staðfesta það. Það gerist jafnvel í löndum þar sem getnaðarvarnir eru falar, og þungunar-rof leyfð. Eins og við heyrum því miður af og til að gerist hér í Ástralíu.

Það er bara staðreynd að getnaðarfæra kerfin eru ekki með neina þá tengingu við heilabúið eða annað til að sjá um að slíkt gerist ekki. Það er villidýr í eigin veldi. Það þarf mikla meðvitund og vilja til að vera ábyrgur fyrir hegðun þess.

Svo er önnur staðreynd, og hún er sú að þó að líkaminn hafi sett getnaðar-færa-kerfin í gang. Þá hefur það ekki endilega neitt sama-sem-merki við að konan sé andlega, tilfinningalega, eða á annan hátt fær í foreldra hlutverkið.

Ef stjórnvöld skilja það ekki? Segir það mér að þau séu ekki með vitundina um rétt kvenna til að ráða yfir líkama sínum á hreinu. Né að þær eigi rétt á að ákveða að fjölga ekki mannkyninu.

Það er áreiðanlega veruleika skekkja að halda því fram að konur séu ekki eins frjósamar í dag og þær voru, eins og ég sá talað um í blöðum í vikunni.

Það eru aðrir tímar núna, og ótal aðrir möguleikar fyrir konur til að fá fullnægingu úr lífi sínu. Ef og þegar þær vita að það sé eitthvað annað sem þær þurfi að gera við líf sitt, með því fagi sem þær velja til að þjóna samfélaginu og heiminum.

Í dag eru til getnaðarvarnir, það er hægt að fá hjálp við getnað ef sá vandi er fyrir hendi, að getnaður gerist ekki si svona, eins og þegar ég var ung. Enginn talaði um slíkt þá, að vera ófær um getnað. Það var séð sem smán og að þá væru þeir einstaklingar ekki neins virði á jörðu. Ófrjósemi var slæmur stimpill. Hjá flestum poppuðu börnin út til vinstri og hægri. Og það án þess að nein orð væru um: Hvort þau hafi verið fyrir fram þráð eða ekki.

Svo þarf jörðin ekki meira álag frá offjölgun.

Hvar eru Goðsagnirnar um þann veruleika?

Það eru ótal munaðarlaus börn sem þau sem þrá börn hafi þá tækifæri til að deila þeirri ást með.

Höfundur er slendingur sem hefur verið búsettur til langs tíma í Ástralíu.