Þyngdu nauðgunar­dóm yfir Finni

Landsréttardómurinn var birtur í dag en í apríl á síðasta ári féll Héraðsdómur Reykjaness. Fram kom við rekstur málsins þá að Finnur hafi ekki verið yfirheyrður fyrr en sjö mánuðum eftir atvikið og hálfu ári eftir að kæra var lögð fram hjá lögreglu. Það var samt sem áður ekki talið spilla vörnum hans og hann dæmdur í tveggja og hálfs árs fangelsi. Ríkissaksóknari áfrýjaði dómnum til Landsréttar og krafðist þyngingar refsingar.

Finnur var ákærður fyrir að hafa nauðgað konunni, hrint henni á rúm og haldið henni fastri, haldið fyrir vit hennar svo hún ætti erfitt með andardrátt og slegið, bitið og klipið hana mörgum sinnum um allan líkamann. Auk þess fyrir að hafa stungið nokkrum fingrum inn í leggöng hennar án samþykkis.  Samkvæmt læknisvottorði hlaut hún eymsli víðsvegar um líkama. Í héraði var talið ósannað að Finnur hafi rifið mörgum sinnum í hár brotaþola og troðið hönd sinni mörgum sinnum upp í munn hennar.

Kunni ekki skýringar á eymslunum

Finnur og konan kynntust á skemmtistað og þekktust ekki fyrir. Í dómi héraðsdóms kom fram að vel hafi farið á með þeim á staðnum, þau spjallað saman og ákveðið í framhaldinu að fara saman heim til hans.

Fyrir Landsrétti sagði Finnur að fljótlega eftir að þau hefðu komið heim til hans hefðu þau hvort um sig afklæðst og stundað kynlíf í 30 til 45 mínútur. Að kynlífinu loknu hefðu þau spjallað saman í stutta stund, kannski fimmtán mínútur. Þau hefðu farið að sofa skömmu fyrir klukkan sjö um morguninn og stillt vekjaraklukku þar sem brotaþoli hefði þurft að vera komin heim til sín til að taka á móti börnum sínum fyrir ákveðinn tíma. 

Kvaðst hann ekki hafa séð neina áverka á brotaþola um morguninn en ekki veitt þeim heldur sérstaka athygli. Kunni hann engar skýringar á þeim áverkum sem lýst var í læknisvottorði. 

Slegið og klipið um allan líkama

Konan hélt því staðfastlega fram að þau hefðu ekki rætt um hörku í kynlífi eða að hann yrði ráðandi í kynlífsathöfnum þeirra. Hún lýsti því að fas hans hefði breyst strax og þau komu heim til hans. Hún hefði orðið sérstaklega vör við það þegar hann sneri henni við í rúminu strax í upphafi kynlífisathafna þeirra. Finnur hafi beitt hana miklu ofbeldi í langan tíma en hún gæti ekki lýst því í ákveðinni tímaröð. Hún myndi þó sérstaklega eftir biti ákærðaaftan á kálfa á vinstri fæti og að hann hefði í raun slegið hana og klipið út um allan líkama.

Hún kvaðst hafa farið í meðferð eftir atburðinn að ráði starfsmanns Neyðarmóttöku og það hefði hjálpað henni að takast á við afleiðingarnar.

Ekki gefið samþykki fyrir hvers kyns ofbeldi

Framburður konunnar var talinn stöðugur og með sama hætti fyrir lögreglu og dómstólum. Ofbeldisfullu athafnirnar sem ofan var lýst sagði hún ekki með samþykki hennar. 

Í niðurstöðu er litið til læknisfræðilegrar skoðunar hjúkrunarfræðings við komu hennar á Neyðarmóttöku. Þar kemur fram að brotaþoli hafi verið með fjölmarga áverka á höfði, hálsi, brjóstkassa og brjóstum, baki, herðum, mjöðmum, efri útlimum og fótleggjum. Staðfesti læknir að áverkar væru í samræmi við lýsingar fyrir dómi.

Talið var að þótt framburður Finns hafi verið stöðugur og nákvæmur hafi hann ekki samræmst tímasetningum og áverkum sem fram komu við meðferð málsins. Var frambuður hans því ekki metinn trúverðugur og framburður hennar lagður til grundvallar.

Litið var til þess að þrátt fyrir samþykki hennar fyrir kynlífinu hafi legið fyrir, hafi það ekki tekið til svo mikillar hörku, niðurlægingar og annars ofbeldis. Hann hafi skeytt um raunverulegan vilja hennar og brotið þannig gegn sjálfsákvörðunarrétti og kynfrelsi hennar.

Var því talið sannað að Finnur hafi gerst sekur um nauðgun og hann dæmdur í þriggja ára fangelsi. Auk þess var honum gert að greiða brotaþola tvær milljónir í miskabætur.