Mömmuhjarta móður Mikka kipptist til við bréfið

Mikael Torfason rithöfundur sendi á dögunum frá sér áttundu bók og þá þriðju sem fjallar um fjölskyldu sína.

Mikael er búsettur í Vínarborg ásamt konu sinni, Elmu Stefaníu Ágústsdóttur leikkonu. Mikael hefur verið iðinn við kolann árið 2019, frumsýnt fjórar leiksýningar í þremur löndum. Hann hefur einnig setið við skrif á sjónvarpsþáttunum Valhalla Murders sem verða frumsýndir á næsta ári og fengist við ýmislegt fleira.

En þrátt fyrir allt annríkið hjá honum og fjölskyldu hans, fann hann tíma til að skrifa móður sinni bréf, sem hann hefur gefið út og leyft alþjóð að lesa einnig. Bókin heitir Bréf til mömmu.

„Bókin fjallar um samband okkar mömmu og er í rauninni í formi bréfs til hennar. Ég hef verið að fjalla um mitt líf í síðustu tveimur bókum og þetta er þriðja bókin. Þetta snýst einfaldlega um okkar samband frá fæðingu en með fókus á það þegar okkar samband er að einhverju leyti að fullorðnast,“ segir Mikael í Íslandi í dag á Stöð 2 í gærkvöldi.

„Þetta er kannski frá árunum 15-25. Ég ólst ekki upp hjá mömmu, nema hluta til. Ég var með lögheimili hjá pabba frá fimm ára aldri og við áttum í svona stormasömu sambandi og þetta er um okkur að sættast við hvort annað.“

En hvað þótti Huldu um skrif sonar síns? Þetta 200 blaðsíðna einlæga bréf.

„Þetta er dásamlegt bréf sem Mikki sendi mér. Hann er að trúa mér fyrir hlutum sem eru mjög sárir fyrir mömmuhjartað. T.d. hann segir mér að hann hafi orðið fyrir kynferðislegu ofbeldi og ég hafði aldrei hugmynd um það. Hann segir mér sögu um það þegar hann er hjá pabba sínum sem er í drykkju. Ég hafði ekkert um málið að segja, við vorum ekki með sameiginlegt forræði. Allt í einu skil ég þetta barn og þennan mann sem hann er í dag og ég ber svo mikla virðingu fyrir honum sem fullorðnum manni í dag,“ segir Hulda móðir Mikka.

„Það er t.d. eitt atriði í bókinni sem fær mömmuhjartað til að kippast til. Hann var búinn að vera rosalega veikur og hann og pabbi hans bjuggu í einhverju greni. Hann hringir í mig og segir mamma getur þú komið. Samt svona reiður en ég hleyp af stað og fer til þeirra. Ég fer þarna upp og þá var barnið, 16-17 ára fárveikt. Ég fer í algjöra geðshræringu en samt vildi hann ekki fá mig, en vildi samt fá mig. Þetta var svona ástartogstreita.“

Gat ekki talað við neinn

Hulda Fríða Berndsen var gift Torfa Geirmundssyni rakara, en Mikael hefur fjallað mikið í fyrri bókunum tveimur um fjölskylduna. Óhætt er að segja að mikið hafi gengið á í æsku Mikaels og systkina hans. En Torfi og Hulda gerðust bæði Vottar Jehóva.

„Ég gerði mér ekki grein fyrir því að pabbi þeirra væri alkahólisti. Af því að hann drakk ekki eins og pabbi minn, hann bara drakk allt öðruvísi. Hann breytist þarna þegar hann verður Vottur og fær mig til að hugsa um það að ef eitthvað getur breytt manni svona mikið þá hlýtur að vera einhver sannleikur í því. Ég gríp boltann tveimur árum eftir að hann verður Vottur og þá er Mikki nýfæddur. Svo kemur að þessum tímamótum, ég með þessu þrjú börn og hann er að fara frá mér. Ég gat ekki farið til mömmu og sagt henni frá, ég gat ekki talað um það við neinn nema systir mína. Ég bara trylltist og vissi ekkert hvar ég var. Ég sagði bara við hann, þú tekur bara strákana og ég tek stelpuna.“

Hulda hætti í Vottum Jehóva við skilnaðinn en sneri svo aftur nokkru síðar.

„Ég verð aftur Vottur því ég fékk bara taugaáfall,“ segir Hulda og var hún í söfnuðinum þar til að dóttir hennar kemur út úr skápnum.

„Ég var farin að vinna svolítið mikið í sjálfri mér og fékk þunglyndi og kvíða örugglega út af áföllum í gegnum tíðina. Ég hafði aldrei unnið í því og átti bara að treysta á guð, en hann var alltaf upptekinn en ég reyndi samt að treysta á hann. Ég fer til sálfræðings og fer að vinna í mínum málum. Þá fer ég hægt og rólega að fara á gráu línuna frá trúarsöfnuðinum og endanlega klára það 2005. Það var eftir að dóttir mín kom út úr skápnum og það komu öldungar heim til mín og sögðust hafa fengið ábendingu að ég hafi verið að gera athugasemd við mynd af lesbísku dóttur okkar og börnum,“ segir Hulda sem var þá að skrifa við myndina fallega athugasemd. Þarna sagði Hulda stopp.

Ofboðsleg reiði

Margir undirliggjandi þættir virðast hafa haft áhrif á samband þeirra mæðgina, en trúin skipti miklu máli að sögn Mikaels.

„Samband okkar var sem verst þegar ég var unglingur. Ég var ungur og trúlaus maður og þetta Votta Jehóva dót fór rosalega í taugarnar á mér. Ég upplifði rosalega sterkt samfélag Votta Jehóva sem ofbeldissamfélag sem kúgaði konur. Ég var alveg rosalega reiður yfir þessu og fannst þetta ótrúlega óréttlát gagnvart systkinum mínum og frændsystkinum. Ég var reiður að það væri verið að ala upp fólk og börn í því að heimurinn væri að enda. Ég var reiður yfir því að pabbi hafi frekar barist fyrir því að ég fengi frekar að deyja á Landspítalanum en að fá þá heilbrigðisþjónustu sem læknar töldu að ég þyrfti á að halda,“ segir Mikael og heldur áfram.

„Þessi reiði mótaði mig aftur á móti og ég er rosalega þakklátur fyrir það. Hún mótaði mig hvað ég átti eftir að gera seinna sem blaðamaður og rithöfundur. Hún mótaði algjörlega sýn mína á samfélagið. Ég fæddist svolítið með hnefann á lofti,“ segir Mikki en hér að neðan má sjá innslagið í heild sinni.