Nytsamlegir handrukkarar

Í siðprúðu þjóðfélagi hættir fólki oft til þess að líta á handrukkara sem mikla meinsemd. Menn sem ógna og meiða eru ekki hátt skrifaðir í samfélögum sem vilja byggja á heiðarleika, réttlæti og náungakærleik. Heilbrigt réttarfar er það sem við viljum notast við. Það á að láta lögreglu og dómstóla skera úr um ágreiningsmál. Ákveðin mál geta þó höfðað meira til samvisku okkar en önnur og stundum er eins og dómgreindin sljóvgist þegar réttlætiskennd okkar verður illa misboðið.

Sérstaklega er okkur illa við ofbeldi gagnvart börnum og konum. Menn sem gerast sekir um slíkt eiga sér litlar eða engar málsbætur og samúð með slíku er vandfundið fyrirbæri. Kona sem ofsótt er af fyrrverandi maka, og fjölskylda hennar sem haldið er í heljargreipum óttans, getur farið með mál sitt fyrir dómstóla og fengið yfirvöld til þess að framfylgja þeim úrskurði sem þar fæst. Auðvitað þarf þá að skera úr um hvort samskiptin teljast til ofsókna og hvort um eiginlegar hótanir sé að ræða.

Ef um er að ræða samskipti sem valda réttmætum ótta rannsakar lögreglan það sem sakamál og viðkomandi aðili getur fengið á sig ákæru og síðar dóm sem hann þarf að taka út með viðeigandi refsingu sem vonandi verður honum sú lexía sem gerir hann á endanum að betri borgara. Þannig getur hin ofsótta leitað undir verndarvæng samfélagsins sem hún er hluti af og fengið þar nauðsynlegt skjól sem gerir henni kleift að lifa því eðlilega lífi sem við eigum öll rétt á.

Þegar dómstólar hafa komist að þeirri niðurstöðu að ofsækjandinn hafi gerst brotlegur við lög og sakfella hann meðal annars fyrir líkamsárás, ítrekuð brot á nálgunarbanni, brot gegn barnaverndarlögum og fyrir að særa blygðunarsemi hinnar ofsóttu ætti hún loks að geta fengið einhvern frið. Gerum við ráð fyrir. Ef ekki, þá er alveg spurning hvort hægt sé að finna númer hjá einhverjum góðum handrukkara.