Krækt í Kvennaskólapíu 21. mars 2007 00:01 Þegar ég var krakki voru sýndar afar óhugnanlegar myndir um skaðsemi reykinga í niðurgröfnum bíósal Álftamýrarskóla þar sem fólk, hægfara sem hemúlar, dró á eftir sér súrefniskúta á milli þess sem það var ambúterað. Ég vissi að hvorugt myndi auðvelda mér lífið og lét því sígaretturnar eiga sig. Oft hef ég hugsað til þess hvað það hefði verið gott ef ég hefði fengið að sjá jafnsláandi myndir um skaðsemi ótæpilegrar sykurneyslu, myndir þar sem fólk hvolfir úr gosbaukunum upp í ginið á sér þar til tennurnar leysast upp í sykri og sýru. Þá hefði mér ef til vill líka tekist að halda mér frá þessu svarta pissi kapítalismans, eins og kókið var kallað í danska kollegíinu mínu hér um árið. Nú er sífellt verið að setja sykurlausa kóladrykki á markaðinn sem eiga að bragðast alveg eins og fyrirmyndirnar. Sá nýjasti heitir Coke Zero. Nokkuð hefur verið fjallað um markaðssetninguna á honum í blöðum að undanförnu en hann er kynntur í netmiðlum og sjónvarpi með setningum eins og þessum: „Af hverju ekki flott pía og Zero púddluhundur?", „Af hverju ekki brjóstahaldari með Zero smellum?" og „Af hverju ekki einkaþjálfari og Zero brúnkukrem?" Þessi atriði eiga illa við íslenskan veruleika, enda er herferðin byggð á annarri útlenskri. Enn virðist að minnsta kosti langt í að púddluhundurinn verði jafnalgengur hjá ungu fólki og kúlulampinn var hjá kynslóðinni minni. Þá sjaldan smáhundar verða á vegi mínum teyma þeir oftast konur sem virðast hafa aldur til að hafa fengið skatthol úr Trésmiðjunni Víði í fermingargjöf. Hugmyndaheimur Coke Zero auglýsinganna á mun frekar við krakkana í O.C., þáttunum á SkjáEinum, en þá sem nú byggja Ísafjörð, Egilsstaði og Árbæ. Bandaríkjamenn líka hafa lagt mörg kvikmyndaatriði undir klaufaskap stráksins sem ekki getur losað brjóstahaldarann af stelpunni og það er einmitt vegna þess á þeim eru EKKI smellur, heldur krækjur. Smellur væru nefnilega afskaplega einfalt fyrirkomulag. Þær eru í raun næsta skref við franskan rennilás. Ég efast líka um að orðið „pía" sé ungu fólki enn jafntamt á tungu og hjá Ríótríóinu hér í den. Vandræðagangurinn í markaðsherferð Vífilsfells með Coke Zero er aftur á móti algjörlega í stíl við drykkinn sjálfan. Hann bragðast nefnilega eins og gamla Spur-ið. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Gerður Kristný Mest lesið Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson Skoðun Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir Skoðun Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson Skoðun Viltu vita? Gunnar Hólmsteinn Ársælsson Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Íþrótta- og menningarbærinn Hafnarfjörður Elín Anna Baldursdóttir Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson Skoðun
Þegar ég var krakki voru sýndar afar óhugnanlegar myndir um skaðsemi reykinga í niðurgröfnum bíósal Álftamýrarskóla þar sem fólk, hægfara sem hemúlar, dró á eftir sér súrefniskúta á milli þess sem það var ambúterað. Ég vissi að hvorugt myndi auðvelda mér lífið og lét því sígaretturnar eiga sig. Oft hef ég hugsað til þess hvað það hefði verið gott ef ég hefði fengið að sjá jafnsláandi myndir um skaðsemi ótæpilegrar sykurneyslu, myndir þar sem fólk hvolfir úr gosbaukunum upp í ginið á sér þar til tennurnar leysast upp í sykri og sýru. Þá hefði mér ef til vill líka tekist að halda mér frá þessu svarta pissi kapítalismans, eins og kókið var kallað í danska kollegíinu mínu hér um árið. Nú er sífellt verið að setja sykurlausa kóladrykki á markaðinn sem eiga að bragðast alveg eins og fyrirmyndirnar. Sá nýjasti heitir Coke Zero. Nokkuð hefur verið fjallað um markaðssetninguna á honum í blöðum að undanförnu en hann er kynntur í netmiðlum og sjónvarpi með setningum eins og þessum: „Af hverju ekki flott pía og Zero púddluhundur?", „Af hverju ekki brjóstahaldari með Zero smellum?" og „Af hverju ekki einkaþjálfari og Zero brúnkukrem?" Þessi atriði eiga illa við íslenskan veruleika, enda er herferðin byggð á annarri útlenskri. Enn virðist að minnsta kosti langt í að púddluhundurinn verði jafnalgengur hjá ungu fólki og kúlulampinn var hjá kynslóðinni minni. Þá sjaldan smáhundar verða á vegi mínum teyma þeir oftast konur sem virðast hafa aldur til að hafa fengið skatthol úr Trésmiðjunni Víði í fermingargjöf. Hugmyndaheimur Coke Zero auglýsinganna á mun frekar við krakkana í O.C., þáttunum á SkjáEinum, en þá sem nú byggja Ísafjörð, Egilsstaði og Árbæ. Bandaríkjamenn líka hafa lagt mörg kvikmyndaatriði undir klaufaskap stráksins sem ekki getur losað brjóstahaldarann af stelpunni og það er einmitt vegna þess á þeim eru EKKI smellur, heldur krækjur. Smellur væru nefnilega afskaplega einfalt fyrirkomulag. Þær eru í raun næsta skref við franskan rennilás. Ég efast líka um að orðið „pía" sé ungu fólki enn jafntamt á tungu og hjá Ríótríóinu hér í den. Vandræðagangurinn í markaðsherferð Vífilsfells með Coke Zero er aftur á móti algjörlega í stíl við drykkinn sjálfan. Hann bragðast nefnilega eins og gamla Spur-ið.