Nóg komið í Cannes

Það er fúlt að missa af Zidanemyndinni hans Sigurjóns Sighvatssonar og hinni umtöluðu United 93 en það er samt alveg kominn tími til að koma sér heim. Sjö dagar í Cannes ætti því ekki að þykja mikið en þeir eru miklu meira

en nóg fyrir sál og líkama. Áreitið, lætin og upplýsingaflæðið er svo

yfirgengilegt að eftir tvo daga hrynur harði diskurinn í hausnum á

manni og maður veit ekki neitt. Reyndir Cannesfarar segja mér þó að

þetta liggi allt einhvers staðar í kollinum og muni koma í ljós eftir

að hausinn hefur verið endurræstur á Íslandi.

Hátíðin sjálf stendur í

12 daga og sömu menn segja mér að það sé fullkomlega óðs manns æði að

ætla að taka þátt frá upphafi til enda. Fólki fer því eðlilega fækkandi

eftir fyrstu vikuna. Kaupendur og seljendur eru snöggir að klára sín

mál og þegar Hollywoodliðið heldur heim sjá blaðamenn ekki jafn ríka

ástæðu til þess að hanga hérna áfram. Það væri samt ekki ónýtt að vera

hérna áfram og nota tímann til að fara í bíó en það fylgir því þrúgandi

tómleikatilfinning að hafa verið í bíóparadís og þurfa samt að missa

nánast af öllu.