„Ég hélt að það erfiðasta yrði að lifa af nauðgunina sjálfa“

Í þessari grein er fjallað um sjálfsvíg. Fólki með sjálfsvígs- eða sjálfsskaðahugsanir er bent á upplýsingasíma heilsugæslunnar 1700, netspjallið á heilsuvera.is, Hjálparsíma Rauða krossins 1717, netspjallið á 1717.is og Píeta símann 552-2218 sem opinn er allan sólarhringinn.

Í dag eru liðin 5 ár síðan líf mitt breyttist að eilífu.

Fyrir fimm árum var mér nauðgað.

Ég hélt að það erfiðasta yrði að lifa af nauðgunina sjálfa. En það sem tók við á eftir varð að löngu og sársaukafullu ferðalagi sem ég hefði aldrei getað ímyndað mér.

Á meðan kærumálið mitt var enn í gangi svipti gerandi minn sig lífi.

Ég man enn daginn þegar það var bankað upp á hjá mér. Fyrir utan stóð lögreglan. Þau afhentu mér skjal þar sem stóð að málið mitt hefði verið fellt niður, þar sem ekki væri hægt að dæma látinn mann.

Ég stóð bara og starði á blaðið.

Hluti af mér fann fyrir létti.

En annar hluti af mér fylltist reiði.

Ég var reið yfir því að hann skyldi aldrei þurfa að mæta fyrir dóm. Aldrei þurfa að horfast í augu við það sem hann gerði mér. Aldrei þurfa að hlusta á mig segja frá því sem hann tók frá mér.

Ég fékk aldrei þann dag.

Ég fékk aldrei réttlætið sem ég var búin að bíða eftir.

Stuttu síðar birtust fréttir um sjálfsvíg hans á Vísi, mbl , DV og Mannlífi. Þar var fjallað um að hann hefði svipt sig lífi eftir ásakanir um kynferðisbrot og talað um hversu góður maður hann hefði verið.

Ég sat heima og las þetta.

Ég var enn að reyna að lifa af það sem hafði gerst.

Ég var enn brotaþoli.

Ég var enn að berjast við óttann, skömmina, reiðina og sársaukann.

En svo hélt ég að ég gæti loksins byrjað að anda aftur.

Þá hringdi síminn.

Ég var á leiðinni til Húsavíkur með mömmu og manninum hennar þegar lögreglan hringdi.

Ég man enn nákvæmlega hvar við vorum.

Lögreglumaðurinn sagði mér að foreldrar gerandans hefðu kært mig fyrir rangar sakargiftir.

Ég fraus.

Eina sem ég gat sagt var:

„Ertu að fokking grínast í mér?“

Ég skellti á.

Mamma þurfti að stöðva bílinn því ég gat ekki andað.

Ég fékk ofsakvíðakast.

Ég grét.

Ég ofandaði.

Ég ældi af hræðslu.

Á þeirri stundu hrundi allt.

Ég var komin beint aftur á byrjunarreit.

Svo tók við dómsmál.

Ég þurfti að mæta fyrir dóm sem sakborningur.

Ég þurfti að rifja upp verstu stund lífs míns enn einu sinni.

Ég þurfti að horfa á fólk sem hafði sagt ógeðslegustu hluti um mig.

Fólk sem hafði kallað mig lygara.

Fólk sem sagði að ég væri að gera þetta fyrir peninga.

Fólk sem sagði að ég væri að halda framhjá.

Fólk sem vissi ekkert um sannleikann en dæmdi mig samt.

Þegar fjölmiðlar greindu frá því að 23 ára kona á Húsavík væri ákærð fyrir rangar sakargiftir sprakk allt.

Þá fyrst fór ítarlegri umfjöllun um málið að birtast.

Þó ég væri ekki nafngreind vissi fólk á Húsavík hver ég var.

Í fréttaflutningi og umfjöllun var farið yfir mjög persónuleg atriði úr málinu, þar á meðal hluta af framburði mínum um nauðgunina.

Það var ótrúlega sárt að sjá verstu stund lífs míns verða að fréttaefni og umræðuefni almennings.

Undir fréttunum streymdu inn ummæli.

Mér var hótað.

Ég var kölluð lygari.

Fólk sagði að ég hefði gert þetta fyrir peninga.

Fólk sagði að ég hefði eyðilagt líf saklauss manns.

Fólk skrifaði ótrúlega særandi hluti um mig.

Ég sat og las orð sem enginn brotaþoli ætti nokkurn tímann að þurfa að lesa um sjálfan sig.

Ég brotnaði.

Aftur.

Og aftur.

Og aftur.

En sannleikurinn kom að lokum í ljós.

Ég var sýknuð.

Ég man hvað ég grét þegar ég fékk að vita það.

Ekki vegna þess að allt væri orðið gott.

Heldur vegna þess að loksins trúði réttarkerfið mér.

En sýknudómur tekur ekki burt áfallið.

Hann tekur ekki martraðirnar.

Hann tekur ekki óttann.

Hann tekur ekki árin sem fóru í að berjast fyrir sannleikanum mínum.

Í dag, fimm árum síðar, er ég enn að læra að lifa með þessu.

Ég á enn erfitt með að treysta.

Ég á enn erfitt með að vera ein.

Ég lít enn yfir öxlina þegar ég geng úti.

Ég hugsa enn stundum: „Hvað ef þetta gerist aftur?“

Ég verð aldrei sama manneskjan og ég var áður.

Það eru ör sem enginn sér.

Það eru tár sem enginn sér.

Það eru nætur þar sem ég sef ekki og dagar þar sem ég þarf að minna mig á að halda áfram.

En þrátt fyrir allt…

Þrátt fyrir nauðgunina.

Þrátt fyrir sjálfsvíg gerandans.

Þrátt fyrir dómsmálin.

Þrátt fyrir fréttirnar.

Þrátt fyrir hótanirnar.

Þrátt fyrir allt hatrið sem ég þurfti að bera…

er ég enn hér.

Ég hefði aldrei komist í gegnum þetta án fjölskyldunnar minnar, vina minna og þeirra fagmanna sem stóðu við hlið mér þegar mér fannst ég ekki eiga neitt eftir.

Þið hélduð í mig þegar ég gat ekki haldið í sjálfa mig.

Í dag eru liðin fimm ár.

Fimm ár af tárum, ótta, reiði, sorg, dómsmálum, fréttum, hótunum og endalausri baráttu við að finna sjálfa mig aftur.

Ég mun aldrei gleyma þessum degi.

Ég mun aldrei verða sama manneskjan.

En eitt ætla ég aldrei að leyfa neinum að taka frá mér aftur.

Röddina mína.

Því skömmin var aldrei mín.

Og hún verður það aldrei <3.