„Þeir gáfu mér þessi dýr­mætu augna­blik til að sveigja úr leið“

„Ég fékk tilfinningu, bara ókei, það er eitthvað að fara að gerast, þetta var rosalega skrítið. Svo gríp ég hann upp á öxlina og byrja að hlaupa en svo koma þeir niður eiginlega á eftir mér,“ segir Svanhildur Hjaltadóttir, fyrirsæta, í samtali við blaðamann Vísis. Hún ítrekar að strákarnir hafi brugðist eins vel við og þeir gátu og að þeir hafi hrópað til hennar um leið og þeir sáu hana.

Sjálf var hún „á vappinu á stígnum“ ásamt syni sínum, sem er rétt um eins og hálfs árs gamall, en hún segir að þarna vanti skýrar merkingar. Ekki sé augljóst hvort að stígurinn sé hugsaður fyrir gangandi vegfarendur, hestafólk eða hjólara.

„Þarna er blönduð umferð af börnum, gangandi fólki og hestafólki, og eitt augnablik getur skilið á milli þess að allt fari vel eða að alvarlegt slys verði,“ segir hún og tekur fram að hún telji strákana vera í fullum rétti enda sé líklega ekkert þeirra klárt á því hvort þarna megi vera á hjólum eða ekki.

Gáfu henni dýrmæt augnablik

„Þeir brugðust alveg rétt við, þeir voru örugglega jafn hissa og ég, vissu ekkert að þeir ættu ekki að vera á hjólum og ég vissi ekki að ég ætti ekki að vera með barnið mitt þarna uppi,“ segir Svanhildur og bætir við að hún hafi kennt sjálfri sér svolítið um, „af hverju ég væri að fara þarna upp með barnið mitt“.

Hún segir drengina hafa verið á talsverðri ferð niður brekkuna en að þeir hefðu lítið annað geta gert en að vara hana við með hrópum og köllum. Aðspurð segir hún þá ekki hafa staldrað við og athugað með hana.

„Ég held þeir hafi bara orðið smeykir eða eitthvað en mig langar samt bara að þakka þeim fyrir hvað þeir voru flottir og hvað þeir brugðust strax við. Þeir gáfu mér þessi dýrmætu augnablik til að sveigja úr leið.“