Bíður þetta böl lands og þjóðar?

Áætlaður lendingarstaður var eyjan Tristan da Cunha, hjálenda Bretlands, sem er svo lítil að flatarmáli að hætta var á að fallhlífarstökkvararnir enduðu í sjónum.

Neyðarkall hafði borist frá eyjunni um að breskur ríkisborgari lægi þar alvarlega veikur og að súrefnisbirgðir á spítalanum væru við það að klárast.

Ekki var nægur tími til að koma birgðum til eyjunnar sjóleiðis. Vegna smæðar hennar var ekki hægt að lenda þar flugvél. Eina greiða leiðin var af himnum ofan.

Fallhlífarstökkvararnir lentu á Tristan ásamt tveimur og hálfu tonni af sjúkrabirgðum.

Þeir voru þó ekki fyrstu gestirnir þessa árstíðina sem heimsótt höfðu afskekkta eyjuna, þar sem íbúafjöldi er 221.

Stuttu fyrr hafði komið þar við skemmtiferðaskipið MV Hondius. Þótt engum hefði verið orðið það ljóst var komið upp banvænt hantaveirusmit um borð.

Bretinn, sem lá veikur á eyjunni, hafði verið farþegi á skipinu og smitast af veirunni.

Lexía faraldursins

„Hantavírusinn er ekki annar kóvid-faraldur,“ sagði Tedros Ghebreyesus, framkvæmdastjóri Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar, daginn eftir að fallhlífastökkvararnir léku kúnstir sínar á Tristan.

Uppákoman er engu að síður áminning um eina stærstu lexíu kórónaveirufaraldsins.

Ekki allir eigi skilið aðstoð

Við upphaf Íransstríðsins, sem nú stendur yfir, kepptust bresk stjórnvöld við að aðstoða breska ríkisborgara búsetta í Miðausturlöndum, við að komast heim.

Ekki voru þó allir á því að hópurinn ætti aðstoðina skilið.

Margir Bretar, sem flutt höfðu til landa á borð við Dubai, voru svokallaðir „skattaflóttamenn“, fólk sem flutti burt svo að það þyrfti ekki að greiða skatt í Bretlandi.

Þótti sumum, sem ekki flúðu, skjóta skökku við að notaðir væru sameiginlegir samfélagssjóðir til að hjálpa þeim sem höfðu gert sér sérstakt far um að greiða ekki til samneyslunnar.

Enginn er óhultur

Það er ekki aðeins samneyslan sem margir líta nú hornauga. Tortryggni í garð alþjóðasamstarfs er móðins. Einangrunarhyggja er viðhorf sem nýtur síaukinna vinsælda. Tollar þykja svarið. Landamæri eru hinn nýi virkisveggur.

En enginn maður er eyland.

Fimm ár eru liðin frá því að fyrrnefndur framkvæmdastjóri Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar lét eftirfarandi orð falla: „Enginn er óhultur fyrr en allir eru óhultir.“ Var tilefnið nýtilkomið bóluefni við COVID-19, en hann biðlaði til ríkra þjóða að tryggja fátækum ríkjum aðgengi að því.

Afkomendur veðurfræðingsins

„Margir telja það félagslegar framfarir sem stjórnvöld gera fyrir þá sjálfa en telja það sósíalisma sem stjórnvöld gera fyrir aðra,“ er haft eftir Earl Warren, fyrrum forseta hæstaréttar Bandaríkjanna.

Bretar, sem flúðu undan skatti til Miðausturlanda, stóðu í þeirri trú að það væru aðeins aðrir sem nytu góðs af sköttum.

Við erum hins vegar öll hluti af sama vistkerfi.

Í sumarlok ganga Íslendingar til þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald á aðildarviðræðum Íslands að Evrópusambandinu. Kosningabaráttan er varla hafin. Þegar eru menn þó farnir að taka djúpt í árinni.

„Þetta lið hatar lýðræðið eins og pestina,“ sagði Haraldur Ólafsson, veðurfræðingur og formaður Heimssýnar, í síðustu viku um þá sem styðja aðildarviðræður. „Það eru mannréttindi að ég og afkomendur mínir verðum ekki þegnar fransk-prússnesks herveldis.“

Við megum nú öll þakka fyrir það alþjóðasamstarf, sem verður vonandi til þess að hefta megi útbreiðslu hantaveirunnar. Það eru nefnilega ekki bara aðrir sem njóta góðs af alþjóðasamstarfi, ekki frekar en það eru aðeins aðrir sem njóta góðs af sameiginlegum sjóðum samfélagsins.

Samstarf er ekki ónáttúra eins og andstæðingar Evrópusambandsins gefa í skyn heldur þvert á móti hið óumflýjanlega ástand. Óskandi er að við Íslendingar berum gæfu til að ræða yfirvegað stöðu okkar í vistkerfinu en málinu sé ekki drepið á dreif með bulli eins og formaður Heimssýnar gerist uppvís að.

Því ekki einu sinni maður á afvikinni smáeyju lengst úti í Atlantshafi er eyland.