Börn og ungmenni í vanda geta ekki beðið Hjördís Guðný Guðmundsdóttir skrifar 12. maí 2026 13:40 Sem deildarstjóri í grunnskóla í Garðabæ hef ég á undanförnum árum séð stuðningsþörf barna og fjölskyldna aukast verulega án þess að úrræðum hafi fjölgað í sama takti. Þetta á við um börn og ungmenni með fatlanir, börn sem glíma við skólaforðun og þau sem þurfa stuðning barnaverndar eða félagsþjónustu. Garðabær hefur ekki verið í forystu við innleiðingu laga um farsæld barna, þótt vissulega hafi orðið jákvæð þróun á síðustu misserum. Nú er komið að því að stíga næstu skref af meiri festu og metnaði. Við þurfum skýra stefnu og raunverulega uppbyggingu í þjónustu við þau börn og þær fjölskyldur sem mest þurfa á stuðningi að halda. Í dag er stór hluti þyngstu þjónustunnar keyptur utan sveitarfélagsins. Slík útvistun er kostnaðarsöm og hefur of oft rofið mikilvæga samfellu í þjónustu þegar börn eru send milli kerfa og sveitarfélagið er ekki beinn aðili að viðkomandi þjónustu. Afleiðingarnar eru ekki aðeins félagslegar og tilfinningalegar fyrir börnin sjálf og fjölskyldur þeirra heldur einnig fjárhagslegar. Foreldrum þessara barna er hættara við að detta í skemmri eða lengri tíma út af vinnumarkaði vegna langvarandi álags og biðstöðu og mikill tími mannauðs sveitarfélagsins fer í að finna leiðir og lausnir með þessum viðkvæmu fjölskyldum til að plástra bilið. Mikilvægt er að við horfumst í augu við núverandi stöðu og förum af krafti í það að mikilvæga verkefni að byggja upp sterkari innviði hér í Garðabæ og/eða efla samstarf við nágrannasveitarfélögin þar sem það þjónar hagsmunum barna best. Með öflugri úrræðum getum við stytt biðtíma, tryggt samfellu í þjónustu og brugðist fyrr við þegar vandi kemur upp. Slíkur stuðningur getur skipt sköpum fyrir framtíð barna og ungmenna. Fyrir ungmenni og fólk með fatlanir þarf að þróa virkni- og vinnuúrræði sem taka mið af getu, styrkleikum og áhuga hvers einstaklings. Með samstarfi skóla, félagsþjónustu, félagsmiðstöðva og atvinnulífs getum við skapað fleiri tækifæri til þátttöku, sjálfstæðis og virkni í samfélaginu. Það er ekki aðeins mikilvægt fyrir einstaklinginn heldur samfélagið allt. Skólaforðun er önnur vaxandi áskorun sem við verðum að taka alvarlega. Þar þarf að styðja betur við skólana, tryggja markvissa eftirfylgd og hlusta á raddir barna, foreldra og fagfólks. Í mörgum tilfellum er skólaforðun fyrst og fremst heilbrigðisvandi og því þarf að grípa snemma inn í með réttum stuðningi á réttum stað áður en vandinn verður djúpstæður. Ég brenn fyrir málefnum barna og ungmenna því ég sé á hverjum degi hversu miklu máli það skiptir að samfélagið standi með fjölskyldum þegar á reynir. Ég vil að Garðabær verði leiðandi afl í því sem ég vil kalla velferðarsáttmála höfuðborgarsvæðisins. Sáttmáli sem skapar einingu um samfélag þar sem börn fá þjónustu nær sér, fyrr og byggða á þeirra raunverulegu þörfum. Það er hægt að gera betur. Með skýrri sýn, ábyrgri fjármálastjórn og skýrri forgangsröðun getum við byggt upp þjónustu sem eykur lífsgæði barna og fjölskyldna og nýtir um leið sameiginlegt fjármagn skynsamlegar. Þess vegna býð ég mig fram í bæjarmálunum og óska einlæg eftir þínum stuðningi á laugardaginn. Kjósið Framsókn og setjið X við B. Höfundur er lennari og deildarstjóri og skipar 7. sæti á lista Framsóknar í Garðabæ. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Garðabær Framsóknarflokkurinn Skoðun: Sveitarstjórnarkosningar 2026 Mest lesið Aðlögun að hverju? Staða Íslands í aðildarferli Evrópusambandsins Ásta Guðrún Helgadóttir Skoðun Ísland og ESB: Horft af brúnni Þorvaldur Gylfason Skoðun Já til að sjá er tálsýn Guðmundur Edgarsson Skoðun Vextir á villigötum Agnar Tómas Möller Skoðun Það sem mamma og pabbi kenndu mér Gréta María Grétarsdóttir Skoðun Leiðrétting vegna greinar um Kristrúnar í breskum hlaðvarpsþætti Guðmundur Edgarsson Skoðun Tafla á villigötum Gauti Eggertsson Skoðun Hér eru sex veigamikil rök gegn inngöngu Íslands í Evrópusambandið Eggert Sigurbergsson Skoðun Umræða um dánaraðstoð krefst mannúðar og varfærni Ingrid Kuhlman Skoðun Heimurinn bíður ekki eftir Íslandi Birgir Orri Ásgrímsson Skoðun Skoðun Skoðun Jákvæða hliðin á minkamálinu Atli Sævar Guðmundsson skrifar Skoðun Viðvörunarljós í evrópsku atvinnulífi Guðrún Hafsteinsdóttir skrifar Skoðun Hvers vegna erum við enn að reyna að binda hendur fólks? María Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Íslenskir kjósendur eða evrópskir embættismenn? Ólafur Hannesson skrifar Skoðun Tafla á villigötum Gauti Eggertsson skrifar Skoðun Já til að sjá er tálsýn Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Það sem mamma og pabbi kenndu mér Gréta María Grétarsdóttir skrifar Skoðun Byrgjum brunninn áður en barnið dettur ofan í – eflum forvarnir í raun! Fanný Gunnarsdóttir skrifar Skoðun Ísland og ESB: Horft af brúnni Þorvaldur Gylfason skrifar Skoðun Aðlögun að hverju? Staða Íslands í aðildarferli Evrópusambandsins Ásta Guðrún Helgadóttir skrifar Skoðun Umræða um dánaraðstoð krefst mannúðar og varfærni Ingrid Kuhlman skrifar Skoðun Heimurinn bíður ekki eftir Íslandi Birgir Orri Ásgrímsson skrifar Skoðun Leiðrétting vegna greinar um Kristrúnar í breskum hlaðvarpsþætti Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Vextir á villigötum Agnar Tómas Möller skrifar Skoðun Rangfærslurnar standa enn og ekkert að þeim vikið Konráð S. Guðjónsson skrifar Skoðun Hver lygi skapar skuld við sannleikann Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Hér eru sex veigamikil rök gegn inngöngu Íslands í Evrópusambandið Eggert Sigurbergsson skrifar Skoðun Herskylduhrakspár Haraldar skekkja raunhæfa sýn á varnarmál Svanur Sigurbjörnsson skrifar Skoðun Þegar gögn verða að upplýsingaóreiðu: Nokkrum staðleysum Halldórs Jörgens Olesen svarað Kristinn Sv. Helgason skrifar Skoðun Sigmar Guðmundsson, Bandaríkin og öryggi Íslands Hjörvar Sigurðsson skrifar Skoðun Sex ástæður fyrir JÁ-i í ágúst Þorvaldur Ingi Jónsson skrifar Skoðun Heilbrigt starfsumhverfi Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir skrifar Skoðun Ísland í nýrri heimsmynd Dagur Jónsson skrifar Skoðun Fullyrðingar og raunveruleikinn Jón Frímann Jónsson skrifar Skoðun Kristrún Frostadóttir sammála nei-sinnum Guðmundur Edgarsson skrifar Skoðun Brestur í manngæsku - ESB og flóttafólk Ari Orrason skrifar Skoðun Þegar líðan stúlkna verður aukaatriði Lilja Benatov Hjartar skrifar Skoðun Evra eða króna? Grímur Grímsson skrifar Skoðun Auðvaldinu best borgið í Brussel - ekki þjóðinni Ögmundur Jónasson skrifar Skoðun Er hið gamla alltaf gott? Ebba Margrèt Magnúsdóttir skrifar Sjá meira
Sem deildarstjóri í grunnskóla í Garðabæ hef ég á undanförnum árum séð stuðningsþörf barna og fjölskyldna aukast verulega án þess að úrræðum hafi fjölgað í sama takti. Þetta á við um börn og ungmenni með fatlanir, börn sem glíma við skólaforðun og þau sem þurfa stuðning barnaverndar eða félagsþjónustu. Garðabær hefur ekki verið í forystu við innleiðingu laga um farsæld barna, þótt vissulega hafi orðið jákvæð þróun á síðustu misserum. Nú er komið að því að stíga næstu skref af meiri festu og metnaði. Við þurfum skýra stefnu og raunverulega uppbyggingu í þjónustu við þau börn og þær fjölskyldur sem mest þurfa á stuðningi að halda. Í dag er stór hluti þyngstu þjónustunnar keyptur utan sveitarfélagsins. Slík útvistun er kostnaðarsöm og hefur of oft rofið mikilvæga samfellu í þjónustu þegar börn eru send milli kerfa og sveitarfélagið er ekki beinn aðili að viðkomandi þjónustu. Afleiðingarnar eru ekki aðeins félagslegar og tilfinningalegar fyrir börnin sjálf og fjölskyldur þeirra heldur einnig fjárhagslegar. Foreldrum þessara barna er hættara við að detta í skemmri eða lengri tíma út af vinnumarkaði vegna langvarandi álags og biðstöðu og mikill tími mannauðs sveitarfélagsins fer í að finna leiðir og lausnir með þessum viðkvæmu fjölskyldum til að plástra bilið. Mikilvægt er að við horfumst í augu við núverandi stöðu og förum af krafti í það að mikilvæga verkefni að byggja upp sterkari innviði hér í Garðabæ og/eða efla samstarf við nágrannasveitarfélögin þar sem það þjónar hagsmunum barna best. Með öflugri úrræðum getum við stytt biðtíma, tryggt samfellu í þjónustu og brugðist fyrr við þegar vandi kemur upp. Slíkur stuðningur getur skipt sköpum fyrir framtíð barna og ungmenna. Fyrir ungmenni og fólk með fatlanir þarf að þróa virkni- og vinnuúrræði sem taka mið af getu, styrkleikum og áhuga hvers einstaklings. Með samstarfi skóla, félagsþjónustu, félagsmiðstöðva og atvinnulífs getum við skapað fleiri tækifæri til þátttöku, sjálfstæðis og virkni í samfélaginu. Það er ekki aðeins mikilvægt fyrir einstaklinginn heldur samfélagið allt. Skólaforðun er önnur vaxandi áskorun sem við verðum að taka alvarlega. Þar þarf að styðja betur við skólana, tryggja markvissa eftirfylgd og hlusta á raddir barna, foreldra og fagfólks. Í mörgum tilfellum er skólaforðun fyrst og fremst heilbrigðisvandi og því þarf að grípa snemma inn í með réttum stuðningi á réttum stað áður en vandinn verður djúpstæður. Ég brenn fyrir málefnum barna og ungmenna því ég sé á hverjum degi hversu miklu máli það skiptir að samfélagið standi með fjölskyldum þegar á reynir. Ég vil að Garðabær verði leiðandi afl í því sem ég vil kalla velferðarsáttmála höfuðborgarsvæðisins. Sáttmáli sem skapar einingu um samfélag þar sem börn fá þjónustu nær sér, fyrr og byggða á þeirra raunverulegu þörfum. Það er hægt að gera betur. Með skýrri sýn, ábyrgri fjármálastjórn og skýrri forgangsröðun getum við byggt upp þjónustu sem eykur lífsgæði barna og fjölskyldna og nýtir um leið sameiginlegt fjármagn skynsamlegar. Þess vegna býð ég mig fram í bæjarmálunum og óska einlæg eftir þínum stuðningi á laugardaginn. Kjósið Framsókn og setjið X við B. Höfundur er lennari og deildarstjóri og skipar 7. sæti á lista Framsóknar í Garðabæ.
Skoðun Byrgjum brunninn áður en barnið dettur ofan í – eflum forvarnir í raun! Fanný Gunnarsdóttir skrifar
Skoðun Aðlögun að hverju? Staða Íslands í aðildarferli Evrópusambandsins Ásta Guðrún Helgadóttir skrifar
Skoðun Leiðrétting vegna greinar um Kristrúnar í breskum hlaðvarpsþætti Guðmundur Edgarsson skrifar
Skoðun Hér eru sex veigamikil rök gegn inngöngu Íslands í Evrópusambandið Eggert Sigurbergsson skrifar
Skoðun Þegar gögn verða að upplýsingaóreiðu: Nokkrum staðleysum Halldórs Jörgens Olesen svarað Kristinn Sv. Helgason skrifar