Eru huldu­fólk enn til eða höfum við hætt að sjá það?

Ég hef oft heyrt sögur af huldufólki á Íslandi.

Ekki sem þjóðsögur sem tilheyra fjarlægri fortíð, heldur sem minningar.

Eldra fólk hefur sagt mér frá bernsku sinni þar sem það lék sér úti í náttúrunni og upplifði hluti sem erfitt er að útskýra í dag.

Sumir sögðust hafa séð huldufólk.

Aðrir sögðust hafa talað við það.

Og margir lýstu þessu ekki sem einhverju óvenjulegu, heldur einfaldlega sem hluta af heiminum.

Það sem vakti athygli mína var ekki aðeins sögurnar sjálfar, heldur hvernig þær voru sagðar.

Án efa.

Án dramatíkur.

Eins og eitthvað sem þurfti ekki að sanna.

Í dag heyri ég sjaldnar slíkar frásagnir frá yngra fólki.

Ekki endilega vegna þess að það trúir minna, heldur kannski vegna þess að það upplifir heiminn á annan hátt.

Við eyðum minni tíma úti í náttúrunni.

Minni tíma í kyrrð.

Og kannski minni tíma í að hlusta.

Ég hef oft velt því fyrir mér hvort huldufólkið hafi horfið.

Eða hvort við höfum einfaldlega hætt að taka eftir því.

Einu sinni stóð ég á biðstöð í Grafarholti og beið eftir strætó.

Í fjarska sá ég það sem virtust vera tveir krakkar á hjólabrettum.

Þeir hreyfðu sig á móti vindinum, sem fannst mér strax skrýtið.

Ég horfði aðeins lengur.

Þá tók ég eftir því að landslagið var grýtt og óslétt,

ekki staður þar sem krakkar væru líklegir til að hjóla.

Og samt hreyfðust þessar verur áfram.

Augnabliki síðar var eins og myndin breyttist.

Þetta voru ekki krakkar.

Ég get ekki útskýrt það nákvæmlega,

en mér fannst eins og ég sæi smávaxnar verur,

nánast eins og dvergar.

Kannski var þetta bara sjónvilla.

Kannski leikur ljósið sér stundum við skynjun okkar.

En þessi stund sat eftir.

Þessi hugsun minnir mig á annað.

Ég kem frá Napólí, þar sem einnig eru til sögur sem eru ekki alltaf sýnilegar.

Sögur af nærveru sem ekki sést.

Af röddum, táknum og tengingu við staði.

Þær eru ekki eins og á Íslandi, en tilfinningin er svipuð.

Að heimurinn sé stærri en það sem við sjáum.

Að eitthvað geti verið til án þess að vera mælanlegt.

Kannski er þetta það sem við höfum misst að einhverju leyti.

Ekki endilega huldufólkið sjálft,

heldur hæfileikann til að skynja það sem er ekki strax sýnilegt.

Kannski hefur nútíminn, með hraða sínum og stöðugu áreiti,

fært okkur fjær náttúrunni.

Fjær kyrrðinni.

Og þar með fjær þeim heimi sem ekki þarf alltaf skýringar.

Ég veit ekki hvort huldufólk er enn til.

En ég veit að sögurnar um það segja eitthvað mikilvægt.

Ekki bara um fortíðina,

heldur um hvernig við upplifum heiminn í dag.

Og kannski er spurningin ekki hvort það sé enn til.

Heldur hvort við séum enn fær um að sjá það.

Höfundur er skáld, rithöfundur og þýðandi.