Þau sem hafna fram­förum

Nú í aðdraganda borgarstjórnarkosninganna hefur teiknast upp afgerandi munur á flokkunum sem bjóða fram. Annars vegar þeir sem bjóða fram til að leiða framfarir á höfuðborgarsvæðinu og þeir sem hafna þeim. Þessi gjá milli flokka hverfist ekki síst um afstöðu þeirra til samgöngusáttmála höfuðborgarsvæðisins.

Ég las um helgina grein frá pólitískum keppinaut sem talaði um skort á getu og staðfestu. Í mínum hug er eltingaleikur við stefnu Miðflokksins í samgöngumálum einmitt birtingarmynd á fullkomnu getuleysi Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík. Getuleysi til að standa með ákvörðunum sem samflokksfólk þeirra - í nágrannasveitarfélögunum og í ríkisstjórn - tók þátt í að samþykkja ekki einu sinni heldur tvisvar. Í fyrra skiptið árið 2019 þegar Samgöngusáttmálinn var samþykktur fyrst og svo aftur árið 2024 þegar endurskoðun sáttmálans hlaut náð og samþykki af sömu þverpólitísku flóru. 

Við í Samfylkingunni erum skýr í afstöðu okkar - samgöngusáttmálinn er lykilverkfæri í að koma nauðsynlegum samgönguframkvæmdum af stað hér í Reykjavík. Við höfum stutt hann frá upphafi og munum gera það áfram. Borgarlínan hefur fengið það hlutverk í umræðunni að vera brynvörn sáttmálans. Það er í mínum huga alls ekki slæmt. Við þurfum að tryggja metnaðarfulla uppbyggingu almenningssamgangna svo þær verði áreiðanlegur valkostur fyrir borgarbúa. Við í Samfylkingunni munum aldrei styðja eitthvað hálfkák eða málamiðlanir í þeim efnum á kostnað gæða. Borgarlínan hefur fyrir vikið orðið umdeild sem ég reyndar skil ekki alveg. Allir flokkar segjast styðja uppbyggingu öflugs hraðvagnakerfis með forgangsakreinum - sem er nákvæmlega það sem Borgarlínan er. Í mínum huga er það til vitnis um skort á kjark að geta ekki að notað orðið Borgarlína hreint út þegar þessi mál eru rædd.

Við þurfum að bjóða upp á samgöngukerfi sem stenst nútímakröfur svo fleiri geti valið almenningssamgöngur og virka ferðamáta. Það er óumdeilt og um það snýst hin þverpólitíska sátt sem í samgöngusáttmálanum felst. En við þurfum líka að gera endurbætur á mikilvægum köflum gatnakerfisins til að bílaumferðin gangi betur. Það er óumdeilt og um það snýst samgöngusáttmálinn líka. Það þarf nefnilega að gera bæði - án annars mun hitt ekki virka. Án Borgarlínu og án fyrirhugaðra vegaumbóta verður samgöngukerfið áfram hálfklárað og ófullnægjandi. Með Borgarlínu greiðum við fyrir bílaumferð.

Þess vegna skil ég ekki þá flokka sem tala um að endurskoða þurfi sáttmálann. Það myndi fela í sér miklar tafir og á meðan heldur umferðin áfram að þyngjast. Framkvæmdir við Borgarlínu og ýmsa vegkafla eru þegar hafnar og frekari framkvæmdir hafa verið boðnar út og á leið í framkvæmd nú í sumar. Á virkilega að setja þessa vinnu í algjört uppnám og frysta allt vegna þess að einhverjum er illa við orðið Borgarlína?

Eðlilega eru uppi efasemdir um einstaka tæknilegar útfærslur og óöryggi gagnvart þeim breytingum sem í þeim felast. Það þarf að taka tillit til þeirra. En slíkt á ekki að vera grundvöllur til að fara í heildarendurskoðun á viðamiklum sáttmála um samgönguúrbætur fyrir allt höfuðborgarsvæðið – fjárfestingu fyrir allt að 300 milljarða næstu 15-20 árin. Þegar á reynir þarf nefnilega að sýna í senn bæði ábyrgð og staðfestu. Það er eina leiðin til framfara.

Ég legg því að lokum fram grundvallar spurningu sem í mínum huga kjarnar komandi borgarstjórnarkosningar 16. maí. Styður þú Samgöngusáttmála höfuðborgarsvæðisins? Vilt þú framkvæmdir strax eða frekari tafir á nauðsynlegum umbótum samgöngukerfisins?

Höfundur skipar 8. sæti á lista Samfylkingarinnar fyrir borgarstjórnarkosningarnar í vor