Furðubandið sem tryllti netið

Tveir menn í svarthvítum búningum og með pappírsmassagrímur standa á sviði og spila tónlist sem hljómar bæði skringilega og furðu eðlilega í senn. 

Tónlistin hljómar á köflum eins og hún sé úr annarri vídd, en samt svo þétt og grípandi að fólk hættir ekki að horfa. KEXP birti upptökuna 5. febrúar, hún var tekin á Trans Musicales í Rennes 4. desember 2025, og síðan þá hefur bandið ratað út fyrir umræðuhópa gítarnörda og náð heimsathygli.

Tvíeyki sem hefur verið lengi að

Angine de Poitrine er tvíeyki skipað Khn de Poitrine og Klek de Poitrine frá Saguenay í Québec í Kanada. Khn sér um míkrótónagítara, bassa og söng, en Klek um trommur, slagverk og söng. Fyrsta platan, Vol. 1, kom út 14. júní 2024 og sú nýja, Vol. II, 3. apríl 2026.

Hér má sjá Rick Beato fjalla um hljómsveitina. Beato er bandarískur tónlistarmaður, upptökustjóri og vinsæll tónlistargagnrýnandi á YouTube. 

Bandið sjálft er þó eldra en þessar tvær plötur gefa til kynna. Samkvæmt viðtölum við sveitina varð Angine de Poitrine til árið 2019, upphaflega sem hálfgerður brandari þegar þeir áttu að spila tvisvar á sama stað á einni viku og vildu ekki endurtaka sig. Þeir mættu því í dulargervi og úr varð þessi sviðsgjörningur sem þeir eru þekktir fyrir í dag. Þeir hafa þó sjálfir sagt að þeir hafi spilað saman í um tuttugu ár og því eins og ein manneskja í sínum tónlistarflutningi á sviði.

Hvað eru þeir eiginlega að gera?

Það sem flestir heyra í umræðu um bandið er míkrótónar. Það hljómar flókið en er auðveldara að skilja en það virðist.

Þeir sem hafa eitthvað komið nálægt tónlist vita að C-skali lítur svona út:

C – D – E – F – G – A – B – C

En ef við skoðum alla tónana frá einu C upp í næsta C þá lítur röðin svona út:

C – C# – D – D# – E – F – F# – G – G# – A – A# – B – C

Þarna eru 12 nótur innan áttundar. Þetta er kerfið sem venjuleg vestræn popp- og rokktónlist byggir yfirleitt á.

Í meðfylgjandi myndbandi er þetta tónfyrirbæri útskýrt nánar

Hjá Angine de Poitrine er þessu hins vegar skipt enn fínna niður. Hljóðfærin þeirra gera ráð fyrir 24 nótum innan áttundar í stað 12. Það þýðir að á milli C og C# er hægt að spila eina nótu í viðbót. Sama gildir svo á milli hinna tónanna.

Þá verður röðin, mjög einfaldað, svona:

C – millitónn – C# – millitónn – D – millitónn – D# – millitónn – D# – millitónn – E – millitónn – F – millitónn – F# – millitónn – G – millitónn – G# – millitónn – A – millitónn – A# – millitónn – B – millitónn – C

Í stað þess að hafa 12 stopp á leiðinni frá C upp í næsta C eru þau því orðin 24. Það er nálgun sem gefur tónlistinni sitt undarlega yfirbragð. Hún hljómar ekki eins og hún sé „fölsk“, heldur eins og hún sé að nota fleiri skref á leiðinni en eyrað er vant. Bandið er þar með ekki að finna upp á einhverju nýju heldur er aldalöng hefð fyrir slíku í heimstónlistinni.

Sérsmíðuð hljóðfæri

Grunnur hljóðheims sveitarinnar er sérsmíðað tvíhálsa hljóðfæri, gítar og bassi í senn, með fleiri böndum en á hefðbundnu hljóðfæri. Sem gerir Khn kleift að spila þessa millitóna og vinna með 24 nótna kerfið í stað hins hefðbundna 12 tóna kerfis. Fyrsta útgáfan var gróf heimagerð smíði þar sem fleiri böndum var bókstaflega bætt á gítarinn, en síðar kom fullsmíðuð útgáfa sem vakti sérstaka athygli í umfjöllun Guitar World og Guitar Player.

Hér má sjá Justin Hawkins úr hljómsveitinni The Darkness bregaðst við þessu bandi

Ofan á það bætist svo looper, sem gerir honum kleift að taka upp stutta frasa og endurtaka þá á meðan hann bætir nýjum línum ofan á. Khn leggur niður línur og mynstur í rauntíma, hleður þeim hvert ofan á annað og byggir þannig upp þéttan hljóðvef, á meðan Klek heldur þessu öllu saman á trommum. Pitchfork orðaði þetta svo að looparinn virkaði nánast eins og þriðji meðlimur sveitarinnar.

Sækja áhrif víða

Þegar sveitin er spurð út í áhrif kemur líka í ljós að hún sækir víða. Í viðtölum nefnir hún meðal annars indverska tónlist, japanska tónlist, tyrkneskt rokk, mið-austurlensk áhrif, gamelan, djass og prógg, auk nafna eins og John Scofield, Miles Davis, Gentle Giant og King Gizzard & the Lizard Wizard. Hún virðist því ekki tilheyra neinum einum skóla, heldur taka inn áhrif úr ólíkum áttum og smíða sitt eigið mál úr þeim.

Súrt progrokk í þessu

Arnar Eggert Thoroddsen, doktor í rokktónlist, segist vel skilja af hverju Angine de Poitrine hafi gripið fólk.

„Þetta er rosalega öðruvísi. Það er skemmtilegur grallaratónn í þessu, næstum eins og tölvuleikjamúsík á köflum,“ segir hann.

Að hans mati er þó ekki nóg að stoppa við furðuna eina saman.

„Ef maður setur þetta í aðeins eðlilegra samhengi þá heyri ég í þessu svona súrt proggrokk. Þetta er ekkert ósvipað því sem ákveðnar proggsveitir á áttunda áratugnum voru að gera, og svo er þarna líka einhver furðustarfsemi sem minnir á The Residents. Primus er mjög fín líking líka.“

Ekki svar við gervigreindinni

Arnar Eggert segir að hann sjái ákveðna oftúlkun í því þegar velgengni sveitarinnar er túlkuð sem viðbragð við gervigreind.

„Það er smá oftúlkun. Maður sér einhver komment undir þessu myndbandi, að gervigreind gæti ekki gert svona. En það eru endalaus dæmi um það í tónlistarsögunni að mannskepnan sýni færni á hljóðfæri og geri eitthvað sniðugt og frumlegt. Það þýðir ekki endilega að þarna sé eitthvað meira í gangi en bara það. Ég hef ákveðnar skoðanir á gervigreind, en mér finnst ekki þurfa að lesa þetta allt í því ljósi.“

Það sem skiptir mestu máli, segir Arnar Eggert, er að þetta séu ekki bara tæknilegir fimleikar.

„Þetta eru færir hljóðfæraleikarar og lögin halda. Þetta eru ekki bara fimleikar. Það er grúv í þessu og tónlistin fælir fólk ekki í burtu.“

Honum finnst líka athyglisvert að jafn sérviskuleg sveit og þessi hafi náð svona langt út fyrir sinn vanalega markhóp.

„Fyrir mig, sem er hrifinn af tilraunakenndri músík, er bara gaman að sjá eitthvað svona ná mainstream-athygli. Hvort þetta hafi varanleg áhrif er annað mál, en þetta er klárlega eitthvað sem hefur náð í gegn og mun eiga sinn tíma.“