Stríðsyfirlýsing SI

Þorsteinn Víglundsson, nýkjörinn formaður Samtaka iðnaðarins (SI), hefur heldur betur stimplað sig inn. Hann mætti hress í Sprengisand á sunnudaginn var og jós úr viskubrunni sínum. Röksemdir eða staðreyndir viku algjörlega í þessu prinsaviðtali nýkjörins formanns. Heimsmynd hans virðist vera sú að fyrirtækin hafi alræði og almenningur geti étið svo gott sem það sem úti frýs.

Launafólk axlaði ábyrgð í síðustu kjarasamningum með því að fallast á litlar launahækkanir, jafnvel lægri en í löndunum í kringum okkur þar sem vextir og verðbólga eru töluvert lægri! Því miður tóku stærstu fyrirtæki landsins ekki þátt í þeirri vegferð eins og lofað var. Nei þau héldu áfram að auka arðsemiskröfur og maka krókinn. Viðskiptabankarnir þrír högnuðust um 95 milljarða á síðusta ári og Hagar, Skel og Festi, sem selja okkur meðal annars mat, lyf og eldsneyti, högnuðust samanlagt um a.m.k. 16 milljarða, svo dæmi séu tekin. Því mætti alveg ætla að verðbólga hér á landi sé svokölluð „greedflation“ eða græðgisverðbólga.

Hann ræddi um flókið umhverfi fyrirtækja, lítil og meðalstór fyrirtæki, sem hann vill meina að honum þyki vænt um. Þau fyrirtæki treysta hvað mest á sitt besta starfsfólk sem þarf að geta lifað af sínum launum. Lífæð samfélagsins er að við getum þrifist í sátt við okkar kerfi sem byggir á trausti, virðingu og mannsæmandi kjörum.

Þessi stríðsyfirlýsing Þorsteins er í besta falli vanhugsuð. Ef til vill meinti hann ekkert af því sem hann sagði. Í versta falli er þetta úthugsuð aðferð til að vega að íslensku launafólki, grafa undan gildandi kjarasamningum. Er hann mögulega að boða harðari stefnu og þá aukna arðsemi iðnaðarins án þess að launafólk fái neinn hlut í arðseminni? Eða er hann að láta okkur halda því fram að síðasti kjarasamningur hafi skilað launafólki of miklu?

„Maður lendir inn í svörtum kassa veit ekkert hvert maður er að fara.”

Þetta sagði Þorsteinn um eftirlit og skipulagsmál. Margt má gagnrýna þegar kemur að flækjustigi skipulagsmála en í viðtalinu kom ekki fram hvort hann vildi fórna gæðum og menntunarkröfum iðnaðarmanna. Vill hann leggja af lögverndun starfsgreina, minnka eftirlit innan geirans eða hvað? Einfaldari ferla fyrir einfaldari mál, hvar endar það?

Síðustu áratugi hefur samstarf verkalýðsfélaga iðnaðarmanna og SI verið til fyrirmyndar. Áhersla hefur verið lögð á gæði, menntun og fagmennsku almennt. Sú stefna gæti átt undir högg að sækja með nýjum formanni Samtaka iðnaðarins. Hans hægri-krata-pólitík snýst augljóslega ekki um að fólkið sem vinnur störfin sé með honum í liði.

Ég verð að viðurkenna að mér leist ekki illa á nýjan formann SI fyrr en hann fór í þetta prinsaviðtal. En ég get alveg sagt að sem formaður Félags íslenskra rafvirkja líst mér illa á þennan tón og ég skil hvorki alveg hvaðan þetta kemur eða hvert hann er að fara.

Hvert er maðurinn að fara og hefur hann lyft hamri?

Höfundur er formaður Félags íslenskra rafvirkja og varaformaður Rafiðnaðarsambandsins.