Ég elska strætó

Ég er mikill talsmaður fjölbreyttra ferðamáta. Ég á bíl. Ég hjóla. Ég labba. Stundum hleyp ég um borgina mér til heilsubótar. Og ég elska að ferðast með strætó.

Öflugar almenningssamgöngur skipta lykilmáli í borg sem vill bjóða upp á raunverulegt frelsi í samgöngum. Að geta labbað út á næsta götuhorn og taka næsta vagn sem flytur mann á áfangastað án þess að þurfa mikið að velta hlutunum fyrir sér er í raun ótrúlega frelsandi upplifun. Og að jafna aðgengi allra borgarbúa að ólíkum hlutum borgarinnar óháð því hvar fólk er búsett eða þeirra efnahag er um leið mjög sterk aðgerð í þágu jafnaðar.

Að ferðast um borgina með öðru fólki finnst mér líka ótrúlega gaman. Að fylgjast með fólki í ólíkum erindagjörðum koma inn eða stíga út á ólíkum stöðum gefur manni sterka tilfinningu fyrir því að fegurðin í mannlífinu er einmitt fjölbreytnin. Svo er auðvitað miklu skemmtilegra að rekast á gamlan kunningja eða vin í strætó en þegar maður situr á bakvið stýrið fastur í umferðinni. Það getur reyndar verið þrúgandi ef þið hafið ekkert til að tala um en þá er alltaf gott trix að ræða úrslitin í leikjum helgarinnar í enska boltanum.

Ég nota strætó mjög misjafnt eftir árstímum. Skemmtilegast finnst mér að hjóla í vinnuna en ég einfaldlega nenni því ekki þegar það er úrhelli eða leiðindaveður. Mér finnst því gott að geta reitt mig á strætó á veturna í mesta kuldanum og myrkrinu. En auðvitað keyri ég alveg stundum í vinnuna þegar sá gállinn er á mér. Ég sé það heldur ekki fyrir mér að við fjölskyldan munum losa okkur við okkar kæra fjölskyldubíl í náinni framtíð. En ég er þakklátur fyrir að þurfa ekki að reiða mig að öllu leiti á bílasamgöngur og í raun væri ég mjög til í að ég væri frjálsari í vali mínu til að nota bílinn minna en ég geri í dag. Miðað við ferðavenjukannanir síðustu ára á það reyndar við um stóran hluta borgarbúa.

Ég átta mig á því að strætókerfi Reykjavíkur og höfuðborgarsvæðisins er ekki fullkomið eins og það er í dag. Það mun jafnvel aldrei ná því að henta öllum borgarbúum fullkomlega, sama hversu miklu væri til kostað. Þess vegna þurfum við einmitt fjölbreytta ferðamáta. Því fólk er fjölbreytt og ferðanotkun hvers og eins er fjölbreytt. En það má ekki gleyma að strætókerfið í dag hentar mjög mörgum borgarbúum mjög vel og það eru þúsundir þeirra sem reiða sig á það með einum eða öðrum hætti í hverjum degi.

Í mínum huga er því alveg skýrt að við þurfum að halda áfram að fjárfesta í almenningssamgöngum af krafti. Ég vil meiri strætó og meiri Borgarlínu hraðar. Ég vil tíðari ferðir og meiri forgang í umferðinni. Það tvennt er lykilatriði til að tryggja meiri áreiðanleika sem er forsenda þess að fólk treysti kerfinu. Ég vil að börn og ungmenni yngri en 16 ára fái frítt í strætó. Ég vil að strætó og Borgarlínan verði fyrsti kostur sem flestra en ekki síðasta úrræði. Strætó á að vera besta leiðin. Það er fjárfesting í betri, einfaldari og frjálsari hversdegi í borginni fyrir okkur öll.

Þess vegna segi ég það hátt og skýrt: ,,Ég elska strætó!”

Höfundur er arkitekt og varaborgarfulltrúi og býður sig fram í 3-4. sæti í flokksvali Samfylkingarinnar í Reykjavík 24. janúar næstkomandi.