Fannst hann bera á­byrgð á á­­fengis­­sjúkri móður sinni

Þrátt fyrir að hafa starfað í útvarpi meira og minna daglega frá árinu 2004 segist Ómar efast um sjálfan sig í hverri viku.

„Það er þessi nagandi sjálfsefi sem kemur oft, einu sinni í viku, tvisvar í viku. Ég veit ekki hversu oft það kemur bara „Ohh ég er búinn að missa þetta. Kannski hafði ég þetta bara aldrei. Jæja nú hætti ég þessu“,“ segir Ómar í viðtali í hlaðvarpsþættinum Snæbjörn talar við fólk.

Ómar segir þessar hugsanir hafa gengið svo langt að hann hafi tvisvar sinnum sagt upp starfi sínu sem útvarpsmaður. Yfirmenn hans hafi hins vegar ekki verið á sama máli og sannfært hann um að vera um kyrrt.

Ómar lýsir æsku sinni eins og lagi frá tíunda áratugnum. Lífið tók miklum breytingum þegar foreldrar hans skildu þegar hann sex ára gamall og faðir hans flutti til Noregs.

„Hann skilur eiginlega við okkur bæði sko. Við fjarlægðumst feðgarnir. Við höldum alveg sambandi í dag, hann býr nú á Íslandi en er samt svona eins og frændi. Það er ekkert svona föðurhlutverk, það fór alveg þarna.“

Sex ára látinn velja á milli foreldra sinna

Í kjölfar skilnaðarins fær móðir Ómars taugaáfall og er lögð inn á Klepp.

„Ég man alltaf eftir því þegar ég var sex ára, þá var fundur hjá læknunum. Mamma í hvítum slopp, alveg hökkuð á því sko og pabbi var þarna líka og ég var látinn velja á milli þeirra, hvar ég vildi vera.“

Ómar segir þessa reynslu vera eina af mörgum sem mótuðu hann sem einstakling. Hann segist hafa átt dásamlega æsku, þrátt fyrir að móðir hans hafi glímt við mikil veikindi.

„Mamma var gríðarlegur alkóhólisti og ég ólst upp hjá henni frá sex ára aldri í gríðarlegum alkóhólisma. En hún var ekki slæm kona og hún var rosalegasta foreldri sem ég hefði geta hugsað mér.“

Það að alast upp hjá áfengissjúkling fyllti Ómar mikilli ábyrgðartilfinningu strax á barnsaldri. Honum fannst hann bera ábyrgð á líðan móður sinnar og ástandi heimilisins. Hann tók til og gerði fínt ef hann vissi að móðir sín ætti von á gestum.

Var orðinn drykkjusjúkur og ákvað að segja skilið við bakkus

Þegar leið á unglingsárin fór Ómar þó að eiga í vandræðum með áfengi sjálfur.

„Árin frá svona 16 ára til 25 ára er ég bara Weekend at Barneys. Það eru bara tveir vinir mínir sem halda á mér dauðum og hafa mig alltaf með.“

Ómar segist hafa verið orðinn drykkjusjúkur og „léleg fyllibytta“ þegar hann tók þá ákvörðun að hætta að drekka. Sú ákvörðun hafi reynst ein sú gáfulegasta í hans lífi.

Í dag lifir Ómar góðu lífi og kveðst vera umkringdur englum, bæði í vinnu og einkalífi, sem hafi togað hann í gegnum lífið.

„Það er ótrúlegt hvað það hafa margir lagt hönd á plóg að drösla mér hingað.“

„Ég þurfti bara að æfa mig í því að verða pabbi“

Ómar er fjölskyldumaður en segist hafa þurft að aðlögun í foreldrahlutverkinu.

„Ég var alveg á því alla ævi að ég yrði frábær pabbi,“ segir Ómar sem var staðráðinn í því að standa sig vel í öllu sem betur hefði mátt fara í hans eigin uppeldi.

„Það sem foreldrar mínir klúðruðu, verð ég geggjaður í. Svo fattar maður náttúrlega að það sem ég er geggjaður í en þau klúðruðu, það er ekkert endilega það sem börnin mín eru að leita að.“

Eftir að hafa alist upp einn með móður sinni, segir Ómar það hafa verið talsverð viðbrigði að vera kominn með stærra heimili þar sem hann þurfti að taka tillit til fleiri einstaklinga.

„Ég var bara ekkert frábær í þessu lengi vel. Ég þurfti bara að æfa mig í því að verða pabbi.“

Hér í spilaranum að neðan má hlusta á þáttinn í heild sinni.