Kynningarfulltrúar Íslands Hildur Sverrisdóttir skrifar 3. janúar 2015 08:00 Það var touché atriðið í Skaupinu þar sem fallega fólkið í rándýru lopapeysunum horfði sakleysislega bláum augum á túristana og samþykkti að allar þeirra misskildu uppnumdu hugmyndir um Ísland væru sannar. Þjóðarrembingurinn er oft asnalegur og auðvelt að hlæja að stanslausum landkynningargír þjóðarsálarinnar. Nokkrum klukkustundum fyrir Skaup ákváðum við systir mín og fjölskylda hennar að kveikja í nokkrum flugeldum fyrir matinn, svona ef einn lítill þriggja ára yrði of þreyttur eftir matinn fyrir flugeldastuð. Við stóðum því bara ein úti á götu með tvö blys, tvær litlar rakettur og stjörnuljósapakka, öll á því að það yrði aldeilis fín skemmtun fyrir þriggja ára. Verandi stödd í Þingholtunum leið ekki á löngu þar til nokkrir glaðir Ameríkanar í vetrarferð komu aðvífandi og spurðu hvort þeir mættu fylgjast með. Eftirvæntingin skein úr augum þeirra þar sem þau hnipptu hvert í annað og sögðu spennt að nú myndu þau sjá hvernig þessir Íslendingar héldu upp á gamlárskvöld og „kveiktu í skammtinum sínum“ eins og þau orðuðu það á meðan þau beindu myndavélunum til himins. Við vorum gjörsamlega óviðbúin þessari ábyrgð og ég sá systur mína verða ögn vandræðalega þar sem hún bograði yfir hálslöngu flöskunni með rakettuprikinu og sagði þeim brosandi að auðvitað væri það sjálfsagt en bætti við hikandi að þetta yrði reyndar ekkert merkileg sýning og að vonandi gætu þau gert sér hana að góðu. Ég tók undir og útskýrði óðamála að þau mættu ekki verða fyrir vonbrigðum því þetta væri bara svona smá fyrir barnið og Íslendingar byrjuðu ekki að sprengja fyrr en síðar um kvöldið þegar yrði alvöru ljósadýrð. Á meðan dreifðum við stjörnuljósum til þeirra allra í fullkomnu meðvirkniskasti svo þeim leiddist nú ekki alveg hrikalega. Það er auðvitað vandræðalegt að standa sjálfan sig að því að detta alveg ómeðvitað í einarða PR-starfsemi fyrir land og þjóð. Við höfum þó eflaust flest upplifað hlutverk þessa kynningarfulltrúa og af þeim þjóðareinkennum sem voru tekin fyrir í Skaupinu held ég svei mér að það geti svo sem líka bara verið eitt það krúttlegasta. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Hildur Sverrisdóttir Mest lesið Sigurjón Þórðarson og sannleikurinn Sigurgeir B. Kristgeirsson Skoðun Barnamorðingjar eru velkomnir til Íslands Björn B. Björnsson Skoðun Stjórnsýsla Íslands er ekki „allt of lítil“, hún er „lítil og skilvirk“ Halldór Jörgen Olesen Skoðun Dómar sem eru ekkert annað en „one way ticket“ á Litla-Hrauni Davíð Bergmann Skoðun Er ekki kominn tími til að endurskoða áfengisgjaldið? Einar Bárðarson Skoðun Hver vill borða brauðið? Jón Óskar Hinriksson Skoðun Obb obb obb Bogi minn 698.500 kr. fyrir að breyta einum litlum flugmiða Kristján Logason Skoðun Hvernig lesum við skoðanagreinar? Hilmar Kristinsson Skoðun Af hverju hunsa Samfylkingin og Vinstrið umboðsmann barna? Þórður Halldórsson Skoðun Þegar dýravelferð víkur fyrir hagnaði Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir Skoðun
Það var touché atriðið í Skaupinu þar sem fallega fólkið í rándýru lopapeysunum horfði sakleysislega bláum augum á túristana og samþykkti að allar þeirra misskildu uppnumdu hugmyndir um Ísland væru sannar. Þjóðarrembingurinn er oft asnalegur og auðvelt að hlæja að stanslausum landkynningargír þjóðarsálarinnar. Nokkrum klukkustundum fyrir Skaup ákváðum við systir mín og fjölskylda hennar að kveikja í nokkrum flugeldum fyrir matinn, svona ef einn lítill þriggja ára yrði of þreyttur eftir matinn fyrir flugeldastuð. Við stóðum því bara ein úti á götu með tvö blys, tvær litlar rakettur og stjörnuljósapakka, öll á því að það yrði aldeilis fín skemmtun fyrir þriggja ára. Verandi stödd í Þingholtunum leið ekki á löngu þar til nokkrir glaðir Ameríkanar í vetrarferð komu aðvífandi og spurðu hvort þeir mættu fylgjast með. Eftirvæntingin skein úr augum þeirra þar sem þau hnipptu hvert í annað og sögðu spennt að nú myndu þau sjá hvernig þessir Íslendingar héldu upp á gamlárskvöld og „kveiktu í skammtinum sínum“ eins og þau orðuðu það á meðan þau beindu myndavélunum til himins. Við vorum gjörsamlega óviðbúin þessari ábyrgð og ég sá systur mína verða ögn vandræðalega þar sem hún bograði yfir hálslöngu flöskunni með rakettuprikinu og sagði þeim brosandi að auðvitað væri það sjálfsagt en bætti við hikandi að þetta yrði reyndar ekkert merkileg sýning og að vonandi gætu þau gert sér hana að góðu. Ég tók undir og útskýrði óðamála að þau mættu ekki verða fyrir vonbrigðum því þetta væri bara svona smá fyrir barnið og Íslendingar byrjuðu ekki að sprengja fyrr en síðar um kvöldið þegar yrði alvöru ljósadýrð. Á meðan dreifðum við stjörnuljósum til þeirra allra í fullkomnu meðvirkniskasti svo þeim leiddist nú ekki alveg hrikalega. Það er auðvitað vandræðalegt að standa sjálfan sig að því að detta alveg ómeðvitað í einarða PR-starfsemi fyrir land og þjóð. Við höfum þó eflaust flest upplifað hlutverk þessa kynningarfulltrúa og af þeim þjóðareinkennum sem voru tekin fyrir í Skaupinu held ég svei mér að það geti svo sem líka bara verið eitt það krúttlegasta.
Stjórnsýsla Íslands er ekki „allt of lítil“, hún er „lítil og skilvirk“ Halldór Jörgen Olesen Skoðun
Stjórnsýsla Íslands er ekki „allt of lítil“, hún er „lítil og skilvirk“ Halldór Jörgen Olesen Skoðun